Το ΕΑΠ χαρακτηρίζεται ως Ταξικό Πανεπιστήμιο

Η εβδομαδιαία εφημερίδα ΠΡΙΝ δημοσιεύει στο «σαλόνι» του τεύχους 746 της 30/10/05 άρθρο-έρευνα του Γ. Λαουτάρη με τίτλο «Ταξική απάτη το Ανοικτό Πανεπιστήμιο». Παραθέτουμε αυτούσιο το κείμενο.
Ταξικό και όχι Ανοιχτό Πανεπιστήμιο
Με προβληματισμό και δυσαρέσκεια ξεκίνησε αυτό τον μήνα η νέα ακαδημαϊκή χρονιά για τους φοιτητές του Ελληνικού Ανοιχτού Πανεπιστημίου (ΕΑΠ). Στα μόνιμα προβλήματα που αντιμετωπίζουν οι φοιτητές του ιδρύματος, με κυριότερο τα τσουχτερά δίδακτρα αλλά και την εντατικοποίηση των ρυθμών σπουδών, ήρθαν να προστεθούν νέα, δυσχεραίνοντας περισσότερο το στόχο τους για μια δεύτερη ευκαιρία στην τριτοβάθμια εκπαίδευση.


Το διδακτικό υλικό (συγγράμματα του ΕΑΠ, βιβλία και σημειώσεις) σύμφωνα με τον κανονισμό λειτουργίας αποστέλλεται ταχυδρομικά στους φοιτητές εκπληρώνοντας έτσι τους στόχους της εξ αποστάσεως μάθησης. Φέτος ωστόσο, παρουσιάστηκαν πολλά προβλήματα όχι μόνο στην αποστολή των δεμάτων, που σε ορισμένες περιπτώσεις είχαν καθυστέρηση εβδομάδων, αλλά και στην ίδια την πληρότητά τους. Σημειώθηκαν αδικαιολόγητες και απροειδοποίητες περικοπές βιβλίων και συγγραμμάτων, αναγκάζοντας τους φοιτητές να καταφύγουν στα βιβλιοπωλεία για αγορά του υλικού που έλειπε.
Το ηλεκτρονικό φόρουμ των φοιτητών του ΕΑΠ γέμισε τις προηγούμενες εβδομάδες με ανάλογες καταγγελίες, στις οποίες δεν διακρίνει κανείς μόνο αγανάκτηση για την αδυναμία του ιδρύματος να εκπληρώσει βασικές του υποχρεώσεις απέναντι στους φοιτητές, που πλήρωσαν με το παραπάνω τη συμμετοχή τους στα προγράμματα σπουδών. Αναδεικνύεται η διαπίστωση ότι η βασική αποστολή του Ανοιχτού Πανεπιστημίου, στον έβδομο πλέον χρόνο της λειτουργίας του, απέχει πολύ από το να εκπληρωθεί.
«Τα ανοικτά συστήματα τριτοβάθμιας εκπαίδευσης διέπονται από την αντίληψη ότι η μόρφωση είναι δικαίωμα όλων, σε όλη τη διάρκεια της ζωής τους. Κατά συνέπεια απευθύνονται σε πολύ μεγάλο φάσμα ενδιαφερόμενων και παρέχουν όσο γίνεται περισσότερες εκπαιδευτικές ευκαιρίες, καθώς η κατοικία χρησιμοποιείται ως κύριος χώρος μάθησης», αναφέρεται στην ιστοσελίδα του ΕΑΠ σχετικά με το σκοπό του ιδρύματος. Πόσο όμως «ανοιχτό» είναι τελικά το σύστημα εκπαίδευσης τύπου ΕΑΠ; Πόσους και ποιους αφορά τελικά η φοίτηση; Οι περιορισμοί που θέτει το ίδιο το πανεπιστήμιο, όπως φαίνεται από τη δομή και τη λειτουργία του, δείχνουν ότι και σ’ αυτή τη μορφή τριτοβάθμιας εκπαίδευσης -όπου δεν υπάρχουν εισαγωγικές εξετάσεις αλλά κλήρωση για τους εισακτέους και όπου η φυσική παρουσία του φοιτητή είναι λιγότερο απαραίτητη- υψώνονται ταξικοί φραγμοί.Το μεγάλο παράδοξο της ελληνικής δημόσιας εκπαίδευσης είναι ότι παρόλο που παρέχεται «δωρεάν» φτάνει να κοστίζει τόσο πολύ. Ύστερα από έξι χρόνια λειτουργίας του Ελληνικού Ανοικτού Πανεπιστημίου δημιουργήθηκε και άλλο παράδοξο: Πώς είναι δυνατό να είναι τόσο κλειστό για την εργαζόμενη πλειοψηφία το λεγόμενο Ανοιχτό Πανεπιστήμιο; Τρία εκατομμύρια δραχμές, ή με σημερινό νόμισμα 8.400 ευρώ, δεν είναι φυσικά μικρό αντίτιμο για να αποκτήσει κανείς πτυχίο τριτοβάθμιας εκπαίδευσης. Τόσο είναι το ελάχιστο ποσό που θα καταβάλουν μόνο για δίδακτρα οι πρωτοετείς φοιτητές του Ελληνικού Ανοιχτού Πανεπιστημίου! Η λήψη πτυχίου απ’ το ίδρυμα απαιτεί την επιτυχή παρακολούθηση 12 ετήσιων θεματικών ενοτήτων. Αν κάποιος λοιπόν θέλει να πάρει πτυχίο στην ώρα του, στα τέσσερα χρόνια και ως εκ τούτου να παρακολουθήσει και τα τρία μαθήματα της χρονιάς, το ετήσιο κόστος των διδάκτρων θα ανέλθει στα 2.100 ευρώ. Για τους φετινούς πρωτοετείς κάθε θεματική ενότητα κοστίζει 700 ευρώ, σε αντίθεση με τους περσινούς συναδέλφους τους που κλήθηκαν να πληρώσουν 600 ευρώ. Οι αυξήσεις στα δίδακτρα είναι ασταμάτητες. Από το 2000, όταν το κόστος της θεματικής ενότητας ανερχόταν στα 440 ευρώ, έχει σημειωθεί αύξηση 63% στα δίδακτρα! Ο λογαριασμός πέφτει ακόμη βαρύτερος για έναν επιπλέον λόγο: Πέρα από κάθε λογική, τα δίδακτρα του ΕΑΠ, που είναι και δημόσιο ίδρυμα, δεν εκπίπτουν από την εφορία όπως συμβαίνει με τα δίδακτρα κάθε ιδιωτικού μεταλυκειακού κέντρου!
Σύμφωνα με τη διατύπωση του κανονισμού του ΕΑΠ, τα 700 ευρώ ανά θεματική ενότητα καλύπτουν τα έξοδα της εξ αποστάσεως εκπαίδευσης. Αυτά δεν είναι άλλα από τα έξοδα ταχυδρομείου, τα γραμματόσημα δηλαδή στα πακέτα αποστολής των βιβλίων των φοιτητών! Γιατί τα υπόλοιπα έξοδα του ιδρύματος, όπως ορίζει ο ιδρυτικός νόμος του ΕΑΠ 2552/1997, δηλαδή οι μισθοδοσίες των διδασκόντων και τα λειτουργικά έξοδα, καλύπτονται από τον προϋπολογισμό του υπουργείου Παιδείας. Δεν δικαιολογείται λοιπόν από πουθενά το απαγορευτικό αυτό κόστος των διδάκτρων. Και μια λεπτομέρεια ακόμη. Αν κάποιος φοιτητής αποτύχει στην εξέταση μιας θεματικής ενότητας, είναι υποχρεωμένος να την επαναλάβει την επόμενη χρονιά. Χωρίς να δικαιούται επιπλέον βιβλία, με μόνη υποχρέωση να παρουσιαστεί στις εξετάσεις στο τέλος της χρονιάς, πρέπει να πληρώσει το ένα τρίτο του κόστους της θεματικής ενότητας, δηλαδή 230 ευρώ! Άγνωστο θα παραμείνει τι είδους «εξ αποστάσεως εκπαίδευση» πληρώνεται σ’ αυτή την περίπτωση.
Τα δίδακτρα όμως δεν είναι ο μόνος λόγος για να βάλουν οι φοιτητές του ΕΑΠ βαθιά το χέρι στην τσέπη. Οι προτεινόμενες βιβλιογραφίες για την εκπόνηση των υποχρεωτικών εργασιών κατά τη διάρκεια της χρονιάς περιέχουν φυσικά τίτλους που δεν παρέχονται στους φοιτητές. Για την προμήθεια των βιβλίων αυτών υπάρχουν λοιπόν δύο λύσεις. Η πρώτη είναι βέβαια η αγορά τους στο εμπόριο. Η εναλλακτική που δίνει το ΕΑΠ είναι τελικά λιγότερο συμφέρουσα: Τόσο η διοίκηση του ιδρύματος όσο και η βιβλιοθήκη του εδρεύουν στην Πάτρα. Οι φοιτητές έχουν τη δυνατότητα να δανείζονται βιβλία, με την προϋπόθεση όμως ότι αυτοί θα πληρώσουν το κούριερ για την αποστολή και την επιστροφή του βιβλίου! Το κόστος αυτό μεταφράζεται για την Αθήνα λόγου χάρη σε 24 ευρώ το βιβλίο. Ως εκ τούτου, ο δανεισμός απ’ τη βιβλιοθήκη του ΕΑΠ δεν είναι και πολύ δημοφιλής…
Άμεσα σχετιζόμενος με τα οικονομικά, υπάρχει κι ένας επιπλέον παράγοντας αποκλεισμού μεγάλων κομματιών εργαζομένων απ’ τα προγράμματα σπουδών του Ανοιχτού Πανεπιστημίου. Η φοίτηση στο ΕΑΠ έχει ως απαραίτητη προϋπόθεση την κατοχή ηλεκτρονικού υπολογιστή και τη σύνδεση στο διαδίκτυο. Και αυτό για δύο βασικούς λόγους. Η εγγραφή κάθε φοιτητή στο ΕΑΠ γίνεται αποκλειστικά μέσω ίντερνετ. Το ίδιο ισχύει και για τη δήλωση των θεματικών ενοτήτων της χρονιάς. Και στην Πάτρα να πάει κάποιος, στο κτίριο διοίκησης, για τις δύο αυτές απαραίτητες διαδικασίες, θα τον καθίσουν σ’ έναν υπολογιστή για να συμπληρώσει τις φόρμες ηλεκτρονικά! Επιπλέον, η χρήση υπολογιστή και η σύνδεση είναι απαραίτητες για την επαφή των φοιτητών με τους διδάσκοντες, για την ενημέρωσή τους απ’ το πανεπιστήμιο, ακόμη και για την ανακοίνωση της βαθμολογίας.
Και μπορεί ορισμένοι φανατικοί υποστηρικτές του Ανοιχτού Πανεπιστημίου, όπως ο Γιωργάκης Παπανδρέου, να μην αποχωρίζονται ποτέ το λάπτοπ τους, δεν συμβαίνει όμως το ίδιο και για την πλειοψηφία των εργαζόμενων. Η πιο πρόσφατη μελέτη για το ίντερνετ στην Ελλάδα που δημοσιεύτηκε τον Ιούλιο, έδειξε ότι το 70% του πληθυσμού δεν χρησιμοποιεί το διαδίκτυο! Αλλά και ότι οι τρεις στους δέκα που συνδέονται δεν κατανέμονται τυχαία: Μόλις το 6% απ’ αυτούς δηλώνουν χαμηλά εισοδήματα. Διαβατήριο λοιπόν για το «ανοιχτό» πανεπιστήμιο αποτελεί η πληρωμή των πανάκριβων στην Ελλάδα συνδρομών του ίντερνετ, επιτείνοντας την ταξική επιλογή. Στο συνολικό κόστος της φοίτησης λοιπόν θα πρέπει να προστεθεί η αγορά υπολογιστή που ισοδυναμεί με ένα μισθό, η συνδρομή για τη σύνδεση με το ίντερνετ και φυσικά η εκπαίδευση για τη χρήση των μέσων αυτών.
Ακόμη όμως και στην περίπτωση που τα απαγορευτικά δίδακτρα και οι δαπανηρές νέες τεχνολογίες ξεπεραστούν από εμπόδια, το Ελληνικό Ανοιχτό Πανεπιστήμιο κλείνει κι άλλη μία πόρτα: Οι ρυθμοί σπουδών που επιβάλλει στους φοιτητές είναι αποτρεπτικοί για τους εργαζόμενους. Μπορεί ο χαρακτηρισμός του ως «ανοιχτού» να παραπέμπει σε χαλαρού τύπου εκπαίδευση απ’ το σπίτι, όμως η πραγματικότητα δείχνει ότι οι φοιτητές του ΕΑΠ έχουν περισσότερες υποχρεώσεις απ’ τους συμβατικούς φοιτητές!
Κατ’ αρχήν, η μέθοδος της εξ αποστάσεως διδασκαλίας δεν τηρείται κατά γράμμα. Κι αυτό γιατί για κάθε θεματική ενότητα πραγματοποιούνται πέντε ομαδικές συμβουλευτικές συναντήσεις το χρόνο, κατά τις οποίες δίνονται οι βασικές κατευθύνσεις για τις γραπτές εργασίες που υποχρεούνται να παραδώσουν οι φοιτητές καθώς και για τις τελικές εξετάσεις. Μπορεί η παρακολούθηση των συναντήσεων αυτών να μην είναι υποχρεωτική, όμως όσοι φοιτητές δεν παρίστανται έχουν αντικειμενικό μειονέκτημα λόγω έλλειψης πληροφόρησης και απ’ ευθείας συνεννόησης με τους διδάσκοντες και τους συμφοιτητές τους.
Για την επιτυχία σε μια θεματική ενότητα δεν αρκεί ο βαθμός της τελικής εξέτασης. Οι φοιτητές του ΕΑΠ οφείλουν να παραδώσουν κατά τη διάρκεια της χρονιάς τέσσερις γραπτές εργασίες και αν συγκεντρώσουν απ’ αυτές μια συγκεκριμένη βαθμολογία, τότε μόνο έχουν δικαίωμα να δώσουν εξετάσεις! Η υποχρέωση αυτή φέρνει δυσβάσταχτο βάρος στους φοιτητές με αποτέλεσμα οι περισσότεροι να μην μπορούν να παρακολουθήσουν κανονικά το πρόγραμμα του πανεπιστημίου: Γιατί η συνεπής παρακολούθηση απαιτεί τη συγγραφή 12 επιστημονικών εργασιών το χρόνο! Οπότε, λόγω εντατικοποίησης, οι περισσότεροι φοιτητές παρατείνουν τις σπουδές τους ή ακόμη και εγκαταλείπουν. Συνηθισμένος ρυθμός σπουδών στο ΕΑΠ είναι μία θεματική ενότητα το χρόνο. Αυτό όμως σημαίνει ότι το πτυχίο θα έρθει έπειτα από 12 χρόνια!
Ως αποτέλεσμα των ρυθμών αυτών, έχει αναπτυχθεί σε μεγάλη έκταση η «παραπαιδεία» του ΕΑΠ. Φροντιστήρια «ψαρεύουν» φοιτητές για να αναλάβουν τις εργασίες τους ακόμη και έξω απ’ τις αίθουσες των μαθημάτων… Ειδικά δήθεν κέντρα μελέτης αλλά και μεμονωμένοι «ιδιαιτεράδες» τυπώνουν και μοιράζουν φυλλάδια. Ανά σχολή και μάθημα κυκλοφορούν τηλέφωνα επαγγελματιών που γράφουν εργασίες. Ενώ και στο διαδίκτυο υπάρχουν τουλάχιστον τρεις ιστοσελίδες που προσφέρουν «υποστήριξη» στους φοιτητές του ΕΑΠ, δηλαδή επί πληρωμή συγγραφή των εργασιών τους.
Το Ανοιχτό Πανεπιστήμιο βασίζεται σε μια εξαιρετική ιδέα: Να μπορούν οι εργαζόμενοι ν’ αποκτήσουν πανεπιστημιακή εκπαίδευση και επιπλέον επαγγελματικά δικαιώματα, με την άνεση που δίνει η εξ αποστάσεως μάθηση και τις ευκαιρίες που προσφέρει η απουσία εισαγωγικών εξετάσεων. Αυτές τις δυνατότητες, τις οποίες ήδη χιλιάδες εργαζόμενοι προσπαθούν να εκμεταλλευτούν, η κυβερνητική πολιτική των τελευταίων χρόνων τις κουτσούρεψε. Έπλασε ένα κλειστό, ακριβό ίδρυμα – δοκιμαστικό σωλήνα των συντηρητικών αναδιαρθρώσεων στην εκπαίδευση που ζητά με επιμονή το κεφάλαιο.

Παρά τους οικονομικούς, τεχνικούς και πρακτικούς περιορισμούς που θέτει η φοίτηση στο ΕΑΠ, αυτό παραμένει δημοφιλές. Σήμερα φοιτούν 16.500 φοιτητές, απ’ τους οποίους οι 10.000 σε προπτυχιακά προγράμματα σπουδών και οι υπόλοιποι σε μεταπτυχιακά. Η κλήρωση για την επιλογή των φοιτητών έγινε μεταξύ 65.000 αιτήσεων υποψηφίων για το ΕΑΠ! Ο εντυπωσιακός αυτός αριθμός αντανακλά τις προσδοκίες – μορφωτικές και επαγγελματικές – μεγάλης μερίδας εργαζομένων που δεν πέρασαν τις πύλες της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης αμέσως μετά το λύκειο. Συνωστισμός αιτήσεων και «δύσκολη» κλήρωση παρατηρείται στη σχολή Διοίκησης Επιχειρήσεων και Οργανισμών και στη σχολή της Πληροφορικής. Όχι τυχαία: Η πρώτη εξασφαλίζει μοριοδότηση για διαγωνισμούς στο ΑΣΕΠ και η δεύτερη μεγάλες πιθανότητες εύρεσης εργασίας στον ιδιωτικό τομέα. Αντίθετα, στις λεγόμενες ανθρωπιστικές επιστήμες, στις σχολές του Ελληνικού και του Ευρωπαϊκού Πολιτισμού οι αιτήσεις …αραιώνουν.
Αντίθετα απ’ ό,τι πιστεύεται, το Ανοιχτό Πανεπιστήμιο δεν έχει τη σφραγίδα του ΠΑΣΟΚ, αλλά προέκυψε ύστερα από μακρά περίοδο προετοιμασίας, περίοδο που εγκαινίασε η Νέα Δημοκρατία. Η ίδρυση του ΕΑΠ έγινε το 1992, επί κυβέρνησης της ΝΔ και όταν ως υπουργός Παιδείας θήτευε ο Γιώργος Σουφλιάς. Πέρασαν επτά χρόνια ώσπου οι πρώτοι φοιτητές να εγγραφούν στο ίδρυμα το 1999, ενώ μεσολάβησε η βαθιά τομή του νόμου Αρσένη τον Σεπτέμβριο 1997 με βάση τον οποίο ξεκίνησε και το ΕΑΠ τη λειτουργία του. Η διαμφισβητούμενη «πατρότητα» του ΕΑΠ μεταξύ των δύο κομμάτων και η ίδρυσή του ακριβώς στις περιόδους με τις σοβαρότερες αντιεκπαιδευτικές τομές είναι αποκαλυπτική για το γεγονός ότι το ίδρυμα αυτό αποτυπώνει, με τον πιο αποκαλυπτικό τρόπο, τους στόχους της αντιδραστικής αναδιάρθρωσης της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης που ξεκίνησε τη δεκαετία του ’90.
Στην πραγματικότητα, το ΕΑΠ είναι το πανεπιστήμιο «του μέλλοντός τους», το ίδρυμα πρότυπο όπου δοκιμάζονται στην πράξη και πειραματικά οι σχεδιαζόμενες αλλαγές σε ολόκληρη την ελληνική πανεπιστημιακή εκπαίδευση. Ας δούμε μία-μία τις «καινοτομίες» του ΕΑΠ. Πρώτα απ’ όλα τα δίδακτρα. Το Ανοιχτό Πανεπιστήμιο είναι το πρώτο δημόσιο ίδρυμα στο οποίο η φοίτηση έχει αντίτιμο. Η συνταγματική υποχρέωση του κράτους για δωρεάν παροχή τριτοβάθμιας εκπαίδευσης ξεπεράστηκε εύκολα: Ως «παραθυράκι» χρησιμοποιήθηκε η εξ αποστάσεως μάθηση και τα δίδακτρα υποτίθεται ότι καλύπτουν αυτό το κονδύλι. Υπάρχει όμως κι άλλη μία πολύ αρνητική εξέλιξη για τη δημόσια δωρεάν εκπαίδευση στη χώρα: Οι αρχές του ιδρύματος ζήτησαν και πήραν από το Συμβούλιο της Επικρατείας γνωμοδότηση, σύμφωνα με την οποία υποστηρίζεται ότι το κράτος δεν υποχρεούται να παρέχει δωρεάν εκπαίδευση για όλο το βίο των εκπαιδευόμενων παρά μόνο για τις σχολικές ηλικίες!
Δεύτερη σοβαρή τομή που εισήγαγε το ΕΑΠ είναι η διοικητική του δομή. Πρυτανικό συμβούλιο και σύγκλητος, κατά την παραδοσιακή δομή διοίκησης των ΑΕΙ καταργήθηκε και στη θέση της υπάρχει μια «διοικούσα επιτροπή», δηλαδή μια ολιγάριθμη σύγκλητος. Η συγκέντρωση της διοίκησης ενός ιδρύματος που ακόμη αναπτύσσεται σε τόσο λίγα πρόσωπα και η συρρίκνωση των μηχανισμών ελέγχου των αποφάσεων, είναι πολύ σημαντική αλλαγή που κινείται σε αντιδραστική κατεύθυνση. Πόσο μάλλον που εξ αρχής έχει αποκλειστεί οποιαδήποτε φοιτητική συμμετοχή και έλεγχος! Αυτό που είναι αυτονόητο για τα υπόλοιπα ΑΕΙ, δηλαδή η συμμετοχή εκπροσώπων των φοιτητών σε όλες τις μονάδες διοίκησης των ιδρυμάτων, από τους τομείς των τμημάτων μέχρι τις κοσμητείες και τη σύγκλητο, στο ΕΑΠ είναι απαγορευμένη ζώνη. Στο ίδιο πνεύμα συγκέντρωσης εξουσιών, το ΕΑΠ έχει καταργήσει την παραδοσιακή έννοια του καθηγητή πανεπιστημίου (Διδακτικό Ερευνητικό Προσωπικό) αφαιρώντας απ’ τους υπαλλήλους του τόσο τη δυνατότητα διοίκησης του ιδρύματος όσο και το ερευνητικό έργο. Το Ανοιχτό Πανεπιστήμιο απασχολεί αποκλειστικά καθηγητές με 10μηνες συμβάσεις (Συνεργαζόμενο Εκπαιδευτικό Προσωπικό).
Από ένα τέτοιο ίδρυμα δεν θα έλειπε φυσικά και η αξιολόγηση σε όλες τις βαθμίδες. Αυτό που έχει γίνει «κόκκινο πανί» για όλα τα ΑΕΙ της χώρας, με αντιδράσεις που αγκαλιάζουν το μεγαλύτερο μέρος της πανεπιστημιακής κοινότητας, στο ΕΑΠ είναι πραγματικότητα από καιρό: Λειτουργεί μονάδα εσωτερικής αξιολόγησης και κάθε χρόνο συμπληρώνονται ανώνυμες φόρμες «αξιολόγησης» από όλους. Τέλος, στο Ανοιχτό Πανεπιστήμιο δεν υπάρχει οποιαδήποτε έννοια πανεπιστημιακού ασύλου. Το ίδρυμα εδρεύει στην Πάτρα, όμως οι αίθουσες των συναντήσεων και των εξετάσεων νοικιάζονται από ιδιωτικά κυρίως σχολεία και βρίσκονται διασκορπισμένα σε ολόκληρη τη χώρα. Έτσι, κι αυτή η συνυφασμένη με την πανεπιστημιακή ιδιότητα κατοχυρωμένη ελευθερία διακίνησης ιδεών, που παρέχει το άσυλο, για τους φοιτητές του ΕΑΠ είναι άγνωστη λέξη.
Καθόλου τυχαία, οι «καινοτομίες» αυτές, αφού πρώτα δοκιμάστηκαν στο ΕΑΠ για επτά χρόνια, τώρα προωθούνται και στα υπόλοιπα ΑΕΙ. Ήδη πριν δύο εβδομάδες η κυβέρνηση και το υπουργείο Παιδείας συνέστησε «επιτροπή σοφών» με επικεφαλής τον Θ. Βερέμη, που σκοπό έχει να μελετήσει και να επεξεργαστεί προτάσεις ακριβώς στην παραπάνω κατεύθυνση. Ίδρυση μη κρατικών πανεπιστημίων, όπου θα καταβάλλονται δίδακτρα, αλλαγές στη διοικητική δομή των πανεπιστημίων με μείωση της λεγόμενης συνδιοίκησης, δηλαδή της συμμετοχής φοιτητών στα εκλεκτορικά και διοικητικά σώματα των ιδρυμάτων. Επίσης, σύμφωνα τουλάχιστον με τις πρώτες δηλώσεις της επιτροπής, εξετάζεται εκ νέου το καθεστώς του ασύλου.


Bookmark the permalink.

3 Responses to Το ΕΑΠ χαρακτηρίζεται ως Ταξικό Πανεπιστήμιο

  1. Aris says:

    Πριν απαντήσω στο κατά την άποψη μου ακαλαίσθητο κείμενο που ξεκινάει αρνητικά για να καταλήξει πως αν δεν ασπαστείς τις αρχές που διέπουν το Ανοιχτό Πανεπιστήμιο καλύτερα να μην κάνεις καν την προσπάθεια. Άρα πρέπει να έχεις δεχτεί αυτές τις αρχές. Επομένως αφού δεν ενημερώνει το κείμενο για το τι σημαίνουν στην πραγματικότητα αυτές οι αρχές απλά τις αναλύει με έναν αριστερίστικο τρόπο ιδιαίτερα θρασύ που αγνοεί την ανάγκη για γνώση δεν προσθέτει κάτι καινούργιο. Να σημειώσω λοιπόν εδώ πως εγώ δεν είμαι ούτε αρθρογράφος σε κάποιο πολιτικό περιοδικό, ούτε φοιτητής στο Ανοιχτό Πανεπιστήμιο. Είμαι όμως κάποιος που δεν σπούδασε τελικά κι ο οποίος εργάζεται σε μια επιχείρηση η οποία καλύπτει την ασφάλεια του και το μισθό του όχι με ένα συμβατικό τρόπο αλλά μέσω ποσοστών. Πράγμα που σημαίνει πως αν ένα μήνα δεν πουλήσω δε θα έχω χρήματα ούτε για το σπίτι μου, ούτε για τα λοιπά έξοδα μου και ούτε θα πληρωθεί η ασφάλεια μου. Γιατί δεν σπούδασα; Θα φτάσουμε και σ’ αυτό παρακάτω για να δει κι ο αριστερός αρθρογράφος του παραπάνω κειμένου που επικροτεί τη δημόσια τριτοβάθμια εκπαίδευση για ποιούς λόγους αυτή η μορφή εκπαίδευσης ήταν παραπάνω από απαγορευτική για ‘μενα. Και δεν έχω κανένα πρόβλημα με τους αριστερούς. Υπήρξα ένας απ’ αυτούς κι από οικογένεια με μακρά παράδοση στο χώρο αυτό. Με μια ειδοποιό διαφορά: Είναι πολύ εύκολο να πιστεύεις σε κάτι και να το επικροτείς όταν ζεις χωρίς να δουλεύεις γιατί σε προστατεύουν οι γονείς σου. Γιατί η Αριστερά είναι πολύ ακριβό sport για κάποιον που πρέπει να δουλεύει καθημερινά. Προτιμώ λοιπόν να είμαι κάποιος με διαμορφωμένη άποψη και συμπεράσματα και γνώμη που άλλοτε ακολουθούν το σκεπτικό της αριστεράς κι άλλοτε του κέντρου παρά κάποιος που απλά ακολουθεί το γενικότερο συλλογισμό ενός πολιτικού μέρους και καλύπτεται απ’ αυτό σε όλους τους τομείς χωρίς επί της ουσίας να διαμορφώνει προσωπική άποψη για οτιδήποτε.
    Γιατί δεν σπούδασα λοιπόν:
    Ενδεχομένως να είμαι χαζός, ή να με έπιασε πανικός πριν τις πανελλήνιες και τις δυο φορές που έδωσα (Δέσμες) είτε απλά να ήμουν κάποιος που βαρέθηκε να διαβάζει και να δίνει εξετάσεις για 12 χρόνια και τα φόρτωσα στον κόκορα στην πιο ακατάλληλη φάση αυτή των τελικών εξετάσεων. Κρίμα που δε μαθαίνεις από πριν ποιά θα είναι η ζωή σου αν δεν σπουδάσεις ή αν σπουδάσεις το λάθος αντικείμενο που δεν το επέλεξες αλλά έπρεπε να πας γιατί κάτι έπρεπε να σπουδάσεις. Παράλογη δεν ακούγεται αυτή η φράση; Όπως και όλο το σύστημα αφού κανείς δεν σου έλεγε τη δεκαετία του 90 ποιό το πραγματικό αντικείμενο της κάθε σχολής.
    Πέρασα λοιπόν σε μια σχολή 400 χιλιόμετρα απ’ το σπίτι μου. Επέλεξα να πάω κυρίως για την προοπτική του να ζήσω μόνος μου και δευτερευόντως για το αντικείμενο των σπουδών μου που εδώ που τα λέμε φαντάζει κάπως σόλικο να προετοιμάζεσαι για σχολές της φυσικομαθηματικής και τελικά να βρίσκεσαι σε μια σχολή που ασχολείται με την ανατομία και τη φυσιολογία των ζώων. Αν ήθελα τέτοια σχολή θα προετοιμαζόμουν για τη δεύτερη δέσμη και όχι για την πρώτη.
    Αν είναι το ΕΑΠ ταξικό τότε τόσες και τόσες σχολές που δε βρίσκονται στον τόπο διαμονής σου τί είναι;;; Ας ξεκινήσουμε: Ενοίκιο; Όπου υπάρχουν φοιτητές τα ενοίκια είναι υπερβολικά ακριβά. ΔΕΗ; Ας μην επεκταθώ σ’ αυτό το θέμα καλύτερα. Φαγητό; Ναι ανήκα στην κατηγορία των ανθρώπων που τρώγανε στη λέσχη, αλλά σε μια λέσχη που έβαζε μαγειρική σόδα για να φτάνει το φαϊ για όλους κι ύστερα από 4 ώρες (μετρημένες πάρα πολλές φορές) πεινούσα πάλι (και όχι δεν είμαι χοντρός ούτε λιχούδης) τί έπρεπε να κάνω; Μαγείρευα. Αλλά ούτε αυτό είναι φτηνό. Και ούτε μπορεί κάποιος πάντοτε να μαγειρεύει, ειδικά προ εξετάσεων. Να μιλήσουμε για το τηλέφωνο; Είναι κι αυτό απολύτως απαραίτητο κι ας μην κάνει κάποιος υπερβολές. Και τη δεκαετία του 90 όπως και στις αρχές του 2000 το κινητό τηλέφωνο δεν ήταν τόσο φτηνό όσο είναι τώρα. Και πάμε στη μεγάλη πληγή : Τα έξοδα μετακίνησης από και προς τη σχολή μιας και για να βρεις ένα σπίτι φτηνό έπρεπε ν’ απέχεις τουλάχιστον 10 χιλιόμετρα από τη σχολή, που για να μην υπάρχουν παρερμηνείες τόσο απείχε κι η φοιτητική εστία γι’ αυτούς που μένανε εκεί. Έπειτα ήταν και τα λιγοστά στην περίπτωση μου ταξίδια προς και από το πατρικό μου. Και μιλάμε για ‘μενα για κάποιον που γενικά δεν έβγαινα έξω να διασκεδάσω γιατί δεν είχα την οικονομική δυνατότητα να το κάνω και προτιμούσα λίγο περπάτημα και χάζεμα των μαγαζιών που ποτέ δεν μπήκα ν’ αγοράσω έστω κι ένα ζευγάρι παπούτσια από πλαστικό. ΑΛΛΑ άλλοι ήταν σε χειρότερη οικονομική κατάσταση από ‘μενα. Όμως εγώ αναγκάστηκα να τα παρατήσω όταν ένας θάνατος απαίτησε να γυρίσω στο σπίτι μου για να δουλέψω εγώ, όπου βρω για να βοηθήσω την οικογένεια μου. Κι όποιος νομίζει οτι η περίπτωση μου ήταν μία και μοναδική είναι το λιγότερο κάποιος που κινείται με παρωπίδες στη ζωή του. Υπάρχουν και υπήρξαν και χειρότερα.
    Τα χρόνια πέρασαν, οι πληγές γιατεύτηκαν. Πληρώνω το δάνειο για το σπίτι μου που μάλλον θα πληρώνω για όλη μου τη ζωή, πήρα το αυτοκινητάκι μου, βγαίνω που και που έξω αλλά αυτά είναι ένα τίποτα για ‘μενα. Αυτό που μετράει είναι πως ήθελα και θέλω αυτή την πρόσβαση στη γνώση. Αυτό είναι το σημαντικό για ‘μενα. Παρόλα ταύτα όταν με τη σειρά μου σκέφτηκα να ξαναδώσω εξετάσεις και πήρα μια γεύση των εξόδων κατάλαβα σε ποιές τάξεις πραγματικά απευθύνονται οι εξετάσεις και η πρόσβαση στις σχολές. Εκτός κι αν είσαι διάνοια που εγώ δεν είμαι.
    Το ΕΑΠ δεν έχει 6μηνα, αλλά θεματικές ενότητες που διαρκούν πόσο; Μήπως όσο δύο 6μηνα για τα οποία εγώ θα έπρεπε να πληρώνω τώρα πάνω από 300 ευρώ τον κάθε μήνα!!Χρειάζεται να πω κι άλλα;
    Όσον αφορά τις εργασίες και σε ποιά σχολή δεν έχει εργασίες; Μήπως στα ελληνικά ΑΕΙ και ΤΕΙ που τα μαθήματα γίνονται και δε γίνονται (να ξέρατε μόνο πόσες φορές υπέστην την ταλαιπωρία και τα έξοδα του λεωφορείου για μαθήματα που δε γίνονταν). Να θυμηθώ εδώ τους καθηγητές που δε θυμόντουσαν ούτε καν το επώνυμο μας και γιατί να το κρύψω όσο παρέμεινα σε ‘κεινη τη σχολή ουδέποτε πήρα βαθμό κάτω από 7,5 (κανονικά θα υπήρχε λόγος να με θυμούνται τουλάχιστον κάποιοι καθηγητές αν βέβαια δε μας μέτραγαν ως κεφάλια και για τους μισθούς τους αλλά και για θύματα που θα εξασφάλιζαν για τις φοιτητικές παρατάξεις των κομμάτων που υποστήριζαν).
    Στο ΕΑΠ σύμφωνα με το κείμενο οι φοιτητές δε συμμετέχουν στα γενόμενα των σχολών τους. Και στις ελληνικές σχολές ποιοί συμμετέχουν; Τα μελλοντικά κομματόσκυλα μήπως; Και πώς γίνεσαι τέτοιος; Και τί αβαρίες πρέπει να κάνεις; Και πόσες υποσχέσεις ψεύτικες πρέπει να δώσεις πως τα βιβλία θα έρχονται στην ώρα τους; Αλήθεια ποιά βιβλία; Τα βιβλία έχουν εξώφυλλα και καλά τυπωμένες σελίδες. Δεν είναι φωτοτυπίες που το μελάνι έχει ξεραθεί πριν χρησιμοποιηθεί και τα πειράματα περιγράφονται με λέξεις γιατί οι εικόνες και δη οι έγχρωμες κοστίζουν παραπάνω. Αλήθεια σκέφτομαι τώρα πόσα βιβλία χρειάστηκε να παραγγείλω στα βιβλιοπωλεία για να καταλάβω αυτά που μη μεταδοτικοί καθηγητές προσπαθούσαν να γράψουν κάνοντας αγγαρεία όταν γράφανε; Αν ο άλλος δε θέλει να γράψει, δεν γράφει, ή τουλάχιστον το αποτέλεσμα είναι απαράδεκτο. Έπρεπε να πληρώσω για να μάθω και πλήρωσα όσο μπορούσα. Ποιά η διαφορά λοιπόν; Ότι δεν τα έπαιρνε η σχολή και τα παίρνανε τα Δέκο και τα σούπερ μάρκετ και οι ντόπιοι με τα μουχλιασμένα σπιτάκια τους για να αγοράζουν ακριβά αυτοκίνητα και να τρέχουν από το βουλκανιζατέρ για ακριβές ζάντες στον εξατμισά για να βάλουν μπουρί; Και θα φοβηθώ να μιλήσω και να πω πως αυτά που γράφονται στο παραπάνω κείμενο είναι ανεδαφικά;
    Θέλατε να υποστηρίξετε το κομματάκι σας πως προετοιμάζουν για την ιδιωτική τριτοβάθμια εκπαίδευση. Ναι το κάνουν είναι αδιαμφισβήτητο. Μακάρι όμως να ξέρατε πόσοι το περιμένουμε πως και πως.
    Να ‘στε όλοι καλά και χρόνια πολλά.

  2. nonlinearly says:

    Ένα πράγμα που μου φαίνεται αδιανόητο για σπουδές εξ αποστάσεως ειδικά στην τωρινή εποχή της εκτόξευσης των τηλεπικοινωνιών είναι η έλλειψη πλατφόρμας τηλεδιασκέψεων… Είναι απλά γελοίο το ΕΑΠ να διαθέτει τέτοια τεχνολογία (και αν δεν είχε θα έπρεπε) και να μην χρησιμοποιείται. Είναι η κατάρα του Ελληνικού δημοσίου όπως ακριβώς αραχνιάζουν πανάκριβα μηχανήματα στα Ελληνικά νοσοκομεία ή πανάκριβα software που απλώς βρέθηκε κάποιος εξυπνάκιας να τα πουλήσει για να τα τσεπώσουν όλοι (τι δουλειά έχει πχ στις Νομαρχίες η πανάκριβη βάση δεδομένων ORACLE όταν θα μπορούσαν με πολύ πολύ λιγότερα χρήματα να χρησιμοποιήσουν άλλα προϊόντα όπως MS Sql Server ή και τσάμπα πχ MySql) Αλλά έτσι είναι, τα φτηνά προϊόντα δεν αφήνουν μεγάλα περιθώρια τσεπώματος!!!
    ΟΥ ΝΑ ΜΟΥ ΧΑΘΕΊΤΕ…

  3. nonlinearly says:

    Ο Aris έχει δίκιο… είναι λίγο υποκριτικό το άρθρο από την μια από την άλλη όμως Ari ήταν δική σου επιλογή να φύγεις από τον τόπο σου για να σπουδάσεις οπότε πρέπει να πάρεις και την ευθύνη. Συμφωνώ όμως ότι το σύστημα των Πανελληνίων ήταν λίγο έως αρκετά τυχοδιωκτικό. Δήλωνες 50 σχολές και όπου πιάσεις. Άθλιο σύστημα. Έχω και εγώ υποστεί τα προβλήματα που απορρέουν καθόσον στην σχολή μου υπήρχαν άτομα που ήρθαν κατά τύχη και έτσι λειτουργούσαν ως τροχοπέδη σε μας τους υπόλοιπους που μας ενδιέφερε το αντικείμενο και έτσι δεν μάθαινε κανείς και έπεφτε και το επίπεδο της σχολής.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>