«

»

Ιούν 18 2017

Για την οικοδόμηση ενός αυθεντικού αριστερού διεθνισμού

Άρθρο του Σέρτζι Κουτίγιας ενόψει του συνεδρίου του ΕΔΕΚΟΠ στη Βαρκελώνη

 Ο Σέρζτι Κουτίγιας (Sergi Cutillas), σε πρόσφατο άρθρο του με τίτλο: «Για την  οικοδόμηση ενός αυθεντικού αριστερού διεθνισμού» Construint un veritable internacionalisme des de lesquerra  καταθέτει την άποψή του σκιαγραφώντας από τη δική του σκοπιά το ιδεολογικό και πολιτικό περίγραμμα της συζήτησης  που θα διεξαχθεί στο συνέδριο του Ευρωπαϊκού Δικτύου Ερευνών Κοινωνικής και Οικονομικής Πολιτικής (ΕΔΕΚΟΠ) στη Βαρκελώνη στις 16-17 Ιουνίου Reshaping sovereignty and achieving equality in Europe .

Ο Καταλανός οικονομολόγος και συγγραφέας του άρθρου εργάζεται   στο Ερευνητικό Κέντρο Ekona, είναι μέλος του ισπανικού τμήματος του ΕΔΕΚΟΠ και ένας από τους αρχιτέκτονες του διεθνούς συνεδρίου με θέμα: «Κυριαρχία και Ισότητα στην Ευρώπη»  που αναμένεται να καθορίσει στο άμεσο μέλλον τη συζήτηση γύρω από τα θέματα που αφορούν στη διαμόρφωση  της νέας ευρωπαϊκής Αριστεράς.

Το συνέδριο του ΕΔΕΚΟΠ, θα διεξαχθεί σε  κλίμα αισιοδοξίας για το μέλλον των λαών της Ευρώπης ,που ενώ  φαίνεται ότι  βρίσκονται σε κατάσταση αποθάρρυνσης και ακινησίας, αποδεικνύουν ότι   όταν τους δίνεται η δυνατότητα να μιλήσουν, έστω και μέσω της εκλογικής ανάθεσης , κινητοποιούνται και απαιτούν.

Οι πληττόμενες  τάξεις και η νεολαία  αντιδρούν  στα χρόνια βάσανα που τους έχουν επιβληθεί μέσω της λιτότητας και της στέρησης των κυριαρχικών τους δικαιωμάτων και υποστηρίζουν  προγράμματα που είναι προς όφελός τους,  υποδεικνύοντας την ανάγκη για την δημιουργία μιας άλλης πολιτικής προοπτικής που θα σέβεται τα λαϊκά συμφέροντα και θα φέρει και πάλι τον κόσμο της εργασίας στο προσκήνιο της Ιστορίας .




Μια νέα Αριστερά είναι εφικτή,  όπως καταδεικνύουν οι  αντιδράσεις των λαϊκών στρωμάτων στις τελευταίες εκλογικές διαδικασίες στην Βρετανία με την ραγδαία άνοδο της επιρροής του Κόρμπιν, αλλά  και στη Γαλλία με την απρόσμενη λαϊκή στήριξη του Μελανσόν,  οι οποίες μπορούν να αποτελέσουν το έναυσμα για την καταδίκη του σύγχρονου παγκοσμιοποιημένου νεοφιλελευθερισμού και της χρηματιστικοποίησης, και να ανοίξουν τον δρόμο,   «Για την  οικοδόμηση ενός αυθεντικού αριστερού διεθνισμού» , όπως αναλύει στο άρθρο του και ο Σέρτζι Κουτίγιας.

Η ιστορική μνήμη να  αποτρέψει την Ευρώπη από τα ίδια λάθη

Ο Καταλανός οικονομολόγος  ξεκινά τον προβληματισμό του  με μια ιστορική αναδρομή, στην μετά τον 2ο Παγκόσμιο Πόλεμο εποχή, όταν  τα ευρωπαϊκά κράτη ανασυστάθηκαν υπό  την μορφή μιας σοσιαλδημοκρατίας  που ο πυρήνας της επιτυχίας της, για 30 χρόνια , στηριζόταν στις συμφωνίες  του Μπρέττον Γουντς (Bretton Woods) και της ΓΕΣΔΕ (Γενικής Συμφωνίας Δασμών και Εμπορίου – GATT). Συμφωνίες,  που διημείφθησαν το 1944  ανάμεσα σε περισσότερα από 40 κράτη και βασίστηκαν στον δημοκρατικό έλεγχο των οικονομιών των κρατών  αυτών, και την αναγνώριση του δικαιώματός τους να προστατεύουν τις δικές τους πολιτικές επιλογές καθώς και  να πραγματοποιούν  το δικό τους μοντέλο οικονομικής ανάπτυξης, επιτρέποντας  την υλοποίηση βιομηχανικών και εμπορικών πολιτικών, εφόσον ήταν επαρκώς αιτιολογημένες.

Ο συγγραφέας καταδεικνύει  ότι το σύστημα  ισοτιμιών του Μπρέττον Γουντς  κατέρρευσε , διότι ήταν ένα σύστημα  που, όπως συμβαίνει  και στην περίπτωση του ευρώ,   συνδύαζε τη σταθερή συναλλαγματική ισοτιμία με την απουσία μηχανισμών για την επιβολή κυρώσεων στα πλεονάσματα ή  στην ανακύκλωσή τους σε  βάρος χωρών  με ελλείμματα . Χαρακτηριστικά, λέει: «Ο Τζων Μέυναρντ Κέυνς (John Maynard Keynes), ένας από τους κύριους διαπραγματευτές του Μπρέττον Γουντς  προειδοποίησε ότι σε περίπτωση απουσίας τέτοιων μηχανισμών το σύστημα θα αποτύχει. Και πράγματι αυτό το περίφημο σύστημα ισοτιμιών μπήκε σε  κρίση στις αρχές της δεκαετίας του ‘70, όταν η αμερικανική κυβέρνηση εγκατέλειψε την μετατρεψιμότητα του δολαρίου σε χρυσό και δημιούργησε μια νέα κατάσταση οικονομικής και χρηματοπιστωτικής αστάθειας.

Το σύστημα του Μπρέττον Γουντς  κατέρρευσε  οδηγώντας στη χρηματιστικοποίηση, η οποία  επισφραγίστηκε από τη Συναίνεση της Ουάσιγκτον, που προωθήθηκε  από την κυβέρνηση των ΗΠΑ στα μέσα της δεκαετίας του ‘80 αποτελώντας τον   ακρογωνιαίο λίθο της ανεμπόδιστης κυκλοφορίας  κεφαλαίων σε όλο τον κόσμο , ενώ  απαγόρευε τις δημόσιες βιομηχανικές και εμπορικές πολιτικές με στόχο τη συμβολή στην ανάπτυξη της τοπικής οικονομίας, και    έθετε σε ευρεία εφαρμογή τη απορρύθμιση, την απελευθέρωση και τις ιδιωτικοποιήσεις.»

«Η ιστορική μνήμη ,  ας  αποτρέψει την Ευρώπη από τα ίδια λάθη» , προτρέπει ο Σέρτζι Κουτίγιας περιγράφοντας την κατάσταση στην Ευρώπη μετά την εγκατάλειψη του χρυσού  κανόνα:  «Χωρίς τη «νομισματική άγκυρα», δηλαδή χωρίς το νόμισμα αναφοράς  των ΗΠΑ, ώστε να μπορεί να διεξαχθεί μια πολιτική νομισματικής συνεργασίας, η Γερμανία έπρεπε να αναλάβει αυτό το ρόλο προσαρμόζοντας τις εγχώριες πολιτικές της στις ανάγκες της ευρωπαϊκής οικονομίας , ανατιμώντας  το δικό της νόμισμα, όταν ήταν αναγκαίο, επιτρέποντας έτσι  στους εταίρους της  να ανακτήσουν την ανταγωνιστικότητά τους.

Η Γερμανία, όμως, σε διάφορες συμφωνίες νομισματικής συνεργασίας σε ευρωπαϊκό επίπεδο, ως «φίδι στο τούνελ» τη δεκαετία του  ‘70, του ‘80 και του ‘90   στη βάση του Ευρωπαϊκού  Νομισματικού Συστήματος  και, στη συνέχεια , με το ευρώ, ποτέ δεν επιδίωξε να προσαρμόσει τις πολιτικές της προς όφελος όλων των χωρών εταίρων της. Αντίθετα, υιοθέτησε συστηματικά πολιτικές που οδήγησαν σε  υποτίμηση των νομισμάτων από την οποία  επωφελήθηκε  οικονομικά και πολιτικά, βλάπτοντας  την Ευρώπη στο σύνολό της, όπως για παράδειγμα συνέβη πριν από την καθιέρωση του ευρώ με την αναγκαστική  υποτίμηση στην  Βρετανία, τη Γαλλία, την Ιταλία, την Ισπανία, κ.λπ., και τώρα με το ευρώ με την διόγκωση του χρέους, τη λιτότητα και τη στασιμότητα στις περισσότερες χώρες της ΕΕ. Τα γερμανικά κέντρα οικονομικής και πολιτικής εξουσίας   επωφελήθηκαν από αυτές τις πολιτικές, με τη δημιουργία των  μεγάλων εμπορικών πλεονασμάτων και την υψηλή συγκέντρωση  πολιτικής ισχύος εντός της ΕΕ, που τους επιτρέπει να την ελέγχουν με σιδερένια πυγμή.»

Δίνοντας έμφαση στην αποδοχή του νεοφιλελεύθερου δόγματος από τις σοσιαλδημοκρατικές κυβερνήσεις, ο αρθρογράφος,  αναλύει  την αποτυχία της κυβέρνησης Μιτεράν,  στις αρχές της δεκαετίας του ‘80, και την αδυναμία του να εφαρμόσει στη Γαλλία κεϋνσιανές πολιτικές για την καταπολέμηση της ανεργίας και της ύφεσης, αποτυχία την οποία θεωρεί  σημείο καμπής για τις ευρωπαϊκές κυβερνήσεις, και ιδιαίτερα εκείνες των σοσιαλδημοκρατών που  εγκατέλειψαν τη δέσμευσή τους απέναντι στα λαϊκά συμφέροντα, περνώντας σε  μετωπική επίθεση κατά του κόσμου της εργασίας και των  κεκτημένων  δικαιωμάτων  δεκαετιών, ισχυριζόμενοι ότι «δεν υπήρχε εναλλακτική λύση.».

Σύμφωνα με τον Καταλανό  αναλυτή, αυτό που συνέβη στη Γαλλία ήταν αναμενόμενο, δεδομένου ότι είχε ήδη δεσμευτεί να μην υποτιμήσει το νόμισμά της  κάτω από το μικρό περιθώριο που επέτρεπε  το Ευρωπαϊκό Νομισματικό Σύστημα. Η αδύναμη γαλλική ανταγωνιστικότητα σε σχέση με τη Γερμανία, η οποία μείωνε τα επιτόκια, ήταν προβλέψιμη. Το μεγάλο πρόγραμμα για την τόνωση της εγχώριας ζήτησης άρχισε να πριμοδοτεί σε μεγάλο βαθμό τις εισαγωγές, να   προκαλεί την επιδείνωση της ισορροπίας του εμπορικού ισοζυγίου και να θέτει τεράστια πίεση στη συναλλαγματική ισοτιμία και τον πληθωρισμό. Αντί να αντισταθεί και να ελιχθεί έξυπνα, ο Μιτεράν, υπό την επιρροή του πρώην τραπεζίτη και μετέπειτα  υπουργού  Οικονομικών Ζακ Ντελόρ, κατέληξε να γίνει η  χαρά των συντηρητικών κέντρων εξουσίας, καθιστώντας τη νομισματική σταθεροποίηση και τη χρηματοοικονομική απελευθέρωση ως κύριο άξονα της οικονομικής πολιτικής στην Ευρώπη. Έτσι επικράτησε και το θατσερικό δόγμα   «δεν υπάρχει εναλλακτική λύση»,  αλλά   και η απώλεια  των κυριαρχικών δικαιωμάτων  των κρατών σε ένα ανοιχτό  χρηματοοικονομικό περιβάλλον στο πλαίσιο της νεοφιλελεύθερης διακυβέρνησης.

Η σοσιαλδημοκρατία έκανε   το πρώτο βήμα προς το νεοφιλελευθερισμό , τον οποίο ακολούθησαν  ο Σρέντερ, ο Μπλερ, ο Γκονζάλες και πολλοί άλλοι,  που την οδήγησαν  στην εκλογική της κατάρρευση με την εκδήλωση της  παρούσας κρίσης.

Η κρίση και η Ευρωπαϊκή Ένωση

Περιγράφοντας  τον δρόμο προς την ΕΕ και την ΟΝΕ, ο Σέρτζι Κουτίγιας, γράφει: «Ο  μύθος ότι «δεν υπάρχει εναλλακτική λύση» που  ακούστηκε  και από την Αριστερά,  εμφανίστηκε στην  ΕΕ στα μέσα της δεκαετίας του ’80  διότι οι  κυβερνήσεις και τα πολιτικά κόμματα δεν μπορούσαν να διαχειριστούν τις οικονομίες τους υπό το νέο νεοφιλελεύθερο μοντέλο, εφόσον  δεν αποτελούσαν μέρος ενός μεγάλου κλαμπ  με άλλα κράτη που θα τους  πρόσφερε  προστασία. Έτσι, οι 12 ιδρυτικές χώρες που υπέγραψαν την Ενιαία Ευρωπαϊκή Πράξη , το 1986, δημιούργησαν την Ευρωπαϊκή Κοινότητα, η οποία καθιέρωσε  την ελεύθερη κυκλοφορία των εμπορευμάτων, των υπηρεσιών, των κεφαλαίων και των ανθρώπων. Πέντε χρόνια αργότερα υπέγραψαν τη Συμφωνία του Μάαστριχτ, η οποία πήγε ένα βήμα παραπέρα, ιδρύοντας  την ΕΕ και θέτοντας τα θεμέλια του ενιαίου νομίσματος, του  ευρώ.»

Τα αποτελέσματα της καθιέρωσης του ευρώ, αυτής  της κοινής οικονομικής διαχείρισης, που προοριζόταν υποτίθεται για την προστασία των ίδιων αυτών οικονομιών, αποδείχτηκαν  καταστρεπτικά : «Η οικονομική κρίση δημιούργησε τεράστια ζημία- με τη μορφή τόσο του δημόσιου όσο και του ιδιωτικού χρέους- στα σχεδόν χρεοκοπημένα και εύθραυστα τραπεζικά συστήματα, καθώς και στα εγκαταλελειμμένα και αποδιαρθρωμένα συστήματα παραγωγής, ενώ ενίσχυσε τα  ποσοστά ανεργίας, την επισφαλή  και απροστάτευτη   εργασία, την εξαθλίωση του πληθυσμού και την ένταση μεταξύ των χωρών εταίρων, η οποία προκαλεί εθνικιστικά και ρατσιστικά αισθήματα.»

Κατά τον Σέρτζι Κουτίγιας, το ευρώ, αυτό το κλουβί της  νεοφιλελεύθερης κοινής διαχείρισης είναι πολύ πιθανό τελικά να εκραγεί, παρά την εξόφθαλμα  τυφλή υπεράσπισή του από  δεξιούς  και αριστερούς. Θεωρεί, ότι πρόκειται για ένα επισφαλές  σύστημα που χρησιμεύει μόνο για τα τεχνάσματα  των  ανορθόδοξων  πολιτικών των κεντρικών τραπεζών που τυπώνουν  χρήμα προκειμένου  να αγοράσουν όλα τα είδη των δημόσιων και ιδιωτικών περιουσιακών στοιχείων -σαν να μην υπάρχει αύριο- αποφεύγοντας τη χρεοκοπία του παγκόσμιου οικονομικού συστήματος. Δεν είναι όμως καθόλου σίγουρο εάν αυτές οι ανορθόδοξες πολιτικές μπορούν να ανακληθούν  χωρίς να προκαλέσουν μια σύγκρουση που θα οδηγήσει σε νέα οικονομική κρίση.

Και προσθέτει ότι η πρόταση που ανακύπτει  μπροστά  στην αποτυχία της νεοφιλελεύθερης οικονομικής και πολιτικής ολοκλήρωσης, την οποία έχει αποδεχτεί  ένα τμήμα της Αριστεράς προκαλώντας ανησυχία,  συνίσταται στη μετάβαση σε μια ακόμη μεγαλύτερη πολιτική και οικονομική ολοκλήρωση, με τελικό σκοπό  την παγκόσμια διακυβέρνηση, προκειμένου να καταστεί δυνατή η χρηματιστικοποίηση.

Η πρόταση αυτή τροφοδοτεί τον μύθο που κυκλοφορεί πολύ τα τελευταία χρόνια, ότι το έθνος-κράτος είναι καταδικασμένο να πεθάνει και έχει ήδη ξεπεραστεί από τα γεγονότα στην εποχή του  νεοφιλελευθερισμού και της  χρηματιστικοποίησης. Τα στοιχεία, όμως αντίθετα, καταδεικνύουν  ότι οι κρατικοί θεσμοί έχουν αποδείξει την αντοχή τους και  έχουν αναλάβει  ηγετικό ρόλο στην κρίση που βιώνουμε. Η παγκόσμια οικονομική κρίση μετατράπηκε γρήγορα σε  κρίση των κρατών και των χρηματοπιστωτικών συστημάτων τους, δεδομένου ότι οι πρώτες διασώσεις το 2009 πραγματοποιήθηκαν μέσω  των κρατικών πόρων και των κρατικών  θεσμών, και αυτό είναι ένα γεγονός αδιαμφισβήτητο .

«Δυστυχώς, στην Ευρώπη, τα συμφέροντα των οικονομικών δυνάμεων πολύ συχνά εκπροσωπούνται από τα θεσμικά όργανα της Ευρωπαϊκής Ένωσης και της Οικονομικής Νομισματικής Ένωσης, που θεωρητικά είναι πολιτικοί θεσμοί για όλους τους Ευρωπαίους. Στην πραγματικότητα, όμως αυτοί οι θεσμοί έχουν αποδείξει τον χαρακτήρα τους με την  προάσπιση συμφερόντων που  δεν έχουν  καμία σχέση με την πλειοψηφία των Ευρωπαίων», παρατηρεί ο συγγραφέας, ενώ  αναφερόμενος στην περίπτωση της Ελλάδας λέει: «Περιπτώσεις όπως αυτή της Ελλάδας, όπου τα ευρωπαϊκά θεσμικά όργανα και τα πιο ισχυρά κράτη, κυρίως η Γερμανία, έχουν επιβάλει λιτότητα και ιδιωτικοποιήσεις υπό το πρόσχημα της αποπληρωμής του χρέους και τη διατήρηση του ευρώ δείχνουν ότι δεν μπορεί να θεωρηθεί μια τέτοια  αντιμετώπιση  ως διαπραγμάτευση ή συνεργασία.

Η αποτυχία του ΣΥΡΙΖΑ δείχνει τα όρια της προσπάθειας για  να αλλάξει η  Ευρωζώνη, καθώς ο ΣΥΡΙΖΑ επέλεξε να παραμείνει στο ευρώ με κάθε κόστος, πιστεύοντας ότι οι εταίροι του θα είχαν  καλές προθέσεις και θα συμφωνούσαν για την  μείωση  του χρέους και το τέλος της λιτότητας.

Τέτοια γεγονότα έχουν καταδείξει  την πραγματική φύση της ΕΕ ως μια συμμαχία μεταξύ των κρατών στη βάση συνθηκών   σύμφωνα με την οποία  κανένα κράτος δεν αναλαμβάνει καμία ευθύνη για οποιοδήποτε άλλο, και με την οποία, στην πραγματικότητα, τα πιο ισχυρά κράτη επωφελούνται από τη δέσμευση των  άλλων κρατών να μην ασκούν  τη δική τους κυριαρχία.  Επί του παρόντος, η κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ εφαρμόζει στην Ελλάδα το πιο σκληρό νεοφιλελεύθερο πρόγραμμα στην ευρωπαϊκή ιστορία και έχει χάσει το μεγαλύτερο μέρος της υποστήριξης και της νομιμότητας στα μάτια των ψηφοφόρων της ».

Για τη δημιουργία λοιπόν και την επιτυχία μια νέας ευρωπαϊκής Αριστεράς  ο Σέρτζι Κουτίγιας θεωρεί ότι: «Πρέπει  να εξετάσουμε σοβαρά την ανάκτηση της νομισματικής κυριαρχίας, κατά τη σύναψη συμφωνιών  διεθνούς συνεργασίας για τη διευκόλυνση της σταθεροποίησης των συναλλαγματικών ισοτιμιών και τη ρύθμιση του εμπορίου. Η νέα Αριστερά θα αποτύχει,  αν δεν ετοιμαστεί για την μετα-ευρώ εποχή κατά την οποία η διαχείριση της οικονομίας και των διεθνών σχέσεων θα αποτελούν μείζονα προς επίλυση προβλήματα. Ταυτόχρονα, θα πρέπει να υπάρξει καθεστώς εξαίρεσης από την εφαρμογή ορισμένων συνθηκών που δεσμεύουν τα ευρωπαϊκά κράτη, καθώς ορισμένες από αυτές τις συνθήκες έχουν σαφώς νεοφιλελεύθερο και αντικοινωνικό χαρακτήρα, όπως το Ευρωπαϊκό Σύμφωνο Σταθερότητας και Ανάπτυξης, το οποίο αποτελεί συστατικό στοιχείο της περιοριστικής αρχιτεκτονικής της νομισματικής ένωσης.

Η Αριστερά  έχει καθήκον να καταθέσει μια συνολική και  αποτελεσματική  πρόταση εξόδου από την κρίση  τόσο σε προοδευτική όσο και σε διεθνιστική κατεύθυνση. Το ότι  τμήματα της Αριστεράς προσεγγίζουν αυτή την πραγματικά διεθνιστική πρόταση με εκχώρηση  του εθνικού δικαιώματος  μπορεί να αντανακλά μόνο άγνοια της ιστορίας και του τρόπου λειτουργίας της οικονομίας, αλλά ίσως  και  την ευτέλεια εκείνων που από μια υποτιθέμενη προοδευτική θέση υπερασπίζονται το νεοφιλελεύθερο σχέδιο. Ο εξαναγκασμός της ολοκλήρωσης μέσω τεχνοκρατικών οδών,  χωρίς να λαμβάνονται υπόψη τα μηνύματα  που αποστέλλονται από τους πολίτες σε ολόκληρη την Ευρώπη αποτελεί  μια συνταγή αποτυχίας, η οποία μπορεί να λάβει τη μορφή τόσο της ανόδου της Άκρας Δεξιάς όσο και της οικονομικής καταστροφής, ή και των δύο ταυτόχρονα.»

Οι κίνδυνοι του προτεινόμενου ευρωπαϊκού υπερ-κράτους

Κατά τον Σέτζι Κουτίγιας η περίπτωση δημιουργίας μιας ευρωπαϊκής διακυβέρνησης, πέραν των άλλων αντικειμενικών δυσκολιών, θα συνιστούσε μεγάλο κίνδυνο λόγω της  εκχώρησης  της κυριαρχίας στα ευρωπαϊκά θεσμικά όργανα αλλά και  της δημιουργίας ενός υπερ-κράτους  που θα απείχε πολύ από μια εύρυθμη  λειτουργία  λόγω των τεράστιων οικονομικών και κοινωνικών διαφορών μεταξύ των κρατών. Ως εκ τούτου, το σλόγκαν «περισσότερη Ευρώπη» που οδήγησε στην άσκηση βραχυπρόθεσμων και μεσοπρόθεσμων πολιτικών αποτελεί απειλή για την δημοκρατικό χαρακτήρα των  εθνικών συνταγματικών συστημάτων της Ευρώπης.

Στην πραγματικότητα, η άνοδος της ακροδεξιάς και η ολοκλήρωση της νεοφιλελεύθερης διακυβέρνησης, η οποία δεν σέβεται τις εθνικές δημοκρατίες είναι συγκοινωνούντα δοχεία. Η «Περισσότερη Ευρώπη» γεννάει περισσότερο εθνικισμό,  περισσότερο ρατσισμό και λιγότερη  διεθνή συνεργασία. Αυτό δεν είναι κάτι καινούργιο  στην ευρωπαϊκή ιστορία, γιατί έχουν επιχειρηθεί αρκετές φορές  παγκοσμιοποιήσεις βασισμένες στο  ελεύθερο εμπόριο και σε ένα κοινό νόμισμα και οι οποίες κατέληξαν σε εθνικιστικές αντιδράσεις με αποκορύφωμα τους πολέμους.

«Το ερώτημα που πρέπει να θέσουμε»,  λέει ο  Κουτίγιας «είναι κατά πόσο  το έθνος-κράτος ως πολιτική οντότητα που περιορίζεται σε ένα εδαφικό χώρο,  αποτελεί εμπόδιο για την επίτευξη των βασικών οικονομικών και κοινωνικών στόχων στο πλαίσιο της υπερ-παγκοσμιοποιημένου νεοφιλελευθερισμού και της  χρηματιστικοποίησης, ή μήπως παραμένει απαραίτητο για την επίτευξη αυτών των στόχων; Ή αλλιώς: ο κόσμος πρέπει να οργανωθεί σε πολλά κράτη  ή ένα; Η αλήθεια είναι ότι η ιδέα πως  υπάρχει μια παγκόσμια αγορά χωρίς σύνορα που απαιτεί μια παγκόσμια διακυβέρνηση, με  τα αντίστοιχα θεσμικά όργανα και σε όλο το εύρος των αγορών,  είναι ψευδής. Δεν υπάρχει τέτοια παγκόσμια  αγορά, ούτε οι προϋποθέσεις για τη δημιουργία ενός και μοναδικού παγκόσμιου κυβερνητικού εκπροσώπου. Τα στοιχεία, επίσης, δείχνουν ότι το ζήτημα της ταυτότητας γίνεται όλο και πιο παγκόσμιο.».

Συμπεράσματα

Εν κατακλείδι  μια παγκόσμια διακυβέρνηση, δεν είναι εφικτή, ούτε επιθυμητή. Αντίθετα   η διαφορετικότητα και  η ποικιλομορφία  είναι ευπρόσδεκτες,  η θεσμική ελαστικότητα είναι απαραίτητη,  ενώ η ικανότητα οικονομικής και κοινωνικής σύγκλισης θα περιορίζεται σε  βραχυπρόθεσμο και μεσοπρόθεσμο ορίζοντα  –  με απαραίτητους   μηχανισμούς για την απορρόφηση των κραδασμών –  και, τέλος, ο ανταγωνισμός και ο πειραματισμός σε επίπεδο κράτους θα συμβάλλει στην βελτίωση της  ανθρώπινης προόδου.

Πρέπει λοιπόν να αρχίσει να ασκείται η εθνική κυριαρχία για να περιοριστεί η χρηματιστικοποίηση   ώστε να προστατευτούν αυτά καθαυτά  τα πολιτικά τους πρότυπα μέσω ενός δημοκρατικού ελέγχου των οικονομικών, των αναδιανεμητικών,  βιομηχανικών και εμπορικών πολιτικών  για την προστασία των δικών τους μοντέλων ανάπτυξης χωρίς ντάμπινγκ εις βάρος των άλλων χωρών, έτσι ώστε να δημιουργηθεί ένας ενάρετος κύκλος σε παγκόσμιο επίπεδο.

Πρόκειται, εν ολίγοις,  για την υπεράσπιση μιας πραγματικά διεθνιστικής στρατηγικής ενάντια στην  χρηματοοικονομική  Ευρώπη με βάση την πραγματική αλληλεγγύη και τις συμμαχίες μεταξύ των κυρίαρχων λαών. Αυτό προϋποθέτει τη δημιουργία  μιας πολιτικής αντίστασης και ρήξης στο εσωτερικό κάθε κράτους,  και ταυτόχρονα τον συντονισμό κινητοποιήσεων  και κοινών αγώνων με σκοπό την επίτευξη ενός ορίζοντα συνεργασίας και αδελφικής αλληλεγγύης μεταξύ των λαών, ως εναλλακτική λύση απέναντι στην Ευρώπη της παγκόσμιας χρηματοοικονομίας 

10 προτάσεις για να σπάσει η λιτότητα της «τρόικας»

Τέλος, αναφερόμενος στην άρση της λιτότητας στη χώρα του, ο Σέρτζι Κουτίγιας  προτείνει να αναλάβουν  την προετοιμασία της μετάβασης οι ανατρεπτικές δυνάμεις της  Ισπανικής και Καταλανικής Αριστεράς, με ένα πρόγραμμα στηριγμένο στο πρόταγμα της εθνικής κυριαρχίας, το οποίο θα απαιτεί:

  1. Ανάκτηση του δημοκρατικού έλεγχου των κεντρικών τραπεζών και της νομισματικής κυριαρχίας.
  2. Εφαρμογή πολιτικών ελέγχου στην κίνηση κεφαλαίων
  3. Να μπει τέλος στη λιτότητα και στις περικοπές.
  4. Να υπάρξει έλεγχος του δημόσιου χρέους, προβαίνοντας σε στάση πληρωμής των χρεών  που είναι μη-νόμιμα, παράνομα, απεχθή και κοινωνικά μη βιώσιμα.
  5. Εθνικοποίηση των τραπεζών και των στρατηγικών τομέων της οικονομίας.
  6. Εφαρμογή βιομηχανικής και εμπορικής πολιτικής, που θα προωθεί την επανεκκίνηση της εκβιομηχάνιση της οικονομίας και θα επικεντρώνεται  σε μία καθαρή και βιώσιμη μετάβαση.
  7. Βαθειά φορολογική μεταρρύθμιση που θα προωθήσει με ριζικό τρόπο τον προοδευτικό χαρακτήρα του φορολογικού συστήματος και θα πατάξει αποτελεσματικά τη φοροδιαφυγή.
  8. Ανάληψη μέτρων και καθηκόντων, για την απασχόληση και τις κοινωνικές υπηρεσίες του κράτους με επίκεντρο τη ζωή των πολιτών και την κατάργηση  των  διακρίσεων  λόγω φύλου, φυλής και κοινωνικής τάξης.
  9. Μεταρρύθμιση για τον εκδημοκρατισμό της δημόσιας διοίκησης
  10. Να προωθηθεί άμεσα συντακτική διαδικασία.
Αντί επιλόγου

Με το άρθρο του αυτό, ο Σέρτζι Κουτίγιας καταθέτει  θέσεις και απόψεις  που θα συζητηθούν  στο ερχόμενο συνέδριο του ΕΔΕΚΟΠ και οι οποίες απασχολούν από  καιρό τις ριζοσπαστικές αριστερές δυνάμεις στην Ευρώπη, αλλά και στον υπόλοιπο κόσμο. Το διεθνές συνέδριο της Βαρκελώνης, θα φέρει στο προσκήνιο τον προβληματισμό της ριζοσπαστικής αριστεράς στο νέο ευρωπαϊκό περιβάλλον, όπου η κρίση της Ευρωζώνης φαίνεται να υποχωρεί  και  αναδύεται η εικόνα μιας Ευρώπης άνισης και αντιδημοκρατικής, η οποία  διαχειρίζεται με νεοφιλελεύθερο μένος  τις πιο αδύνατες εθνικές οικονομίες, δημιουργώντας μια Ευρώπη πολλών ταχυτήτων.

Τα ερωτήματα που πρέπει να απαντηθούν, αλλά και καινούργια που πρέπει να τεθούν στη βάση των τρεχουσών  πολιτικών   εξελίξεων, θα έχουν να κάνουν με την απελευθέρωση από την καταπιεστική επιβολή των ευρωπαϊκών θεσμών και την ανάταξη του λαϊκού φρονήματος.  Η νέα Αριστερά θα πρέπει να τινάξει το άχθος των δεινών που σηκώνουν οι ευρωπαϊκοί λαοί  στην εποχή του  νεοφιλελευθερισμού, για χάρη του παγκόσμιου χρηματοπιστωτικού κεφαλαίου και του γερμανικού ηγεμονικού εθνικισμού. Η  ύπαρξη ριζοσπαστικών αριστερών προγραμμάτων στην βάση της λαϊκής και εθνικής κυριαρχίας   απομακρύνει τον κίνδυνο της Άκρας Δεξιάς ενώ αποδεικνύει ότι οι λαοί μπορούν να ακουμπήσουν τις ελπίδες τους  και πάλι στην Αριστερά. Ο κόσμος της εργασίας, η νεολαία, οι γυναίκες, οι άνεργοι και όλα τα πληττόμενα από την κρίση στρώματα  αναζητούν εφικτές  απαντήσεις και ένα καινούργιο απελευθερωτικό όραμα.  Το στοίχημα είναι μεγάλο αλλά σήμερα γεννιούνται  και πάλι οι προϋποθέσεις για να κερδηθεί.



Αρέσει σε %d bloggers: