Δεκ 17 2013

Τελικά όλοι θεοί γεννήθηκαν την ίδια ημερομηνία, κοντά στο χειμερινό ηλιοστάσιο.

Gods Τυχαίο;

20 Σχόλια

Μεταπήδηση στη φόρμα σχολίων

  1. Εχει να κάνει με το οτι την εποχή που εμφανίζονται όλες αυτές οι θρησκείες, η ανθρωπότητα ειναι ακόμα προσδεμένη στον ετήσιο φυσικό κύκλο της φύσης, στο έτος. Στην περιστροφή της γης γύρω από τον ήλιο δηλαδή. Την πηγή του φυσικού φωτός.

    Και ο Δεκέμβριος, εκει κοντά στα χριστούγεννα, το χειμερινό δηλαδή ηλιοστάσιο, είναι η στιγμή που το φως, ο ήλιος, αρχίζει να «ανα-γεννάται». Και να μεγαλώνει η μέρα. Περισσότερες ώρες φυσικού φωτός ήταν ένα πολύ μεγάλο ζήτημα για τις κοινωνίες εκείνες. Και προφανώς έκανε μεγάλη εντύπωση η «νίκη» αυτή της ημέρας έναντι της νύχτας. Το φως έναντι του σκότους. Ετσι αποτυπώθηκε σε μυθολογίες και θρησκείες με διάφορους τρόπους.

    Παρόμοια δεν πρέπει να μας εκπλήσσει και το γεγονός πως οι περισσότεροι από αυτούς τους θεούς γεννήθηκαν σε …σπήλαιο. Παρότι η ανθρωπότητα στο μεγαλύτερό της μέρος είχε εγκαταλείψει τα σπήλαια ως κατοικίες πια. Ομως η ανάμνηση πως το «πρώτο σπίτι» του ανθρώπου ήταν ένα σπήλαιο, δεν έφυγε αμέσως από την λαϊκή φαντασία. Για εκατοντάδες χιλιάδες χρόνια εξάλλου η ανθρωπότητα γεννούσε τα παιδιά της στα σπήλαια. Κι έτσι το σπήλαιο παίρνει μέρος σε όλους αυτούς τους μύθους για τους «ηλιο-θεούς» και την γέννησή τους.

    Υπάρχει και η αντίστοιχη ομάδα από γυναικείες κυρίως θεότητες συσχετισμένες με την σελήνη, («φεγγαρο-θεές») είτε στην δική μας παράδοση είτε σε παραδόσεις άλλων λαών (Εκάτη, Αρτεμις, Ισις, Αστάρτη κλπ).

    Ενδιαφέρουσες πληροφορίες για πολλά από αυτά τα θέματα υπάρχουν σε διάφορα βιβλία, όπως το «Διόνυσος, καταγωγή και εξέλιξη της διονυσιακής λατρείας» του Π. Λεκατσά, «Η Παλαιά Διαθήκη στο φως της κριτικής» του Γ. Κορδάτου, ακόμα και η «Αντιγνώση, τα δεκανίκια του καπιταλισμού» της Λ. Ζωγράφου, κλπ κλπ. Με πλούσια βιβλιογραφία τα περισσότερα.

    Μπορεί να λειτουργήσει και ως αντίδοτο στην κατάθλιψη της οικονομικής κρίσης.

    Θραξ Αναρμόδιος

      • pap-net on 17 Δεκεμβρίου 2013 at 15:06
        Author

      Σε ευχαριστούμε Θράκα για τις πολύτιμες πληροφορίες

      • vantonios on 17 Δεκεμβρίου 2013 at 19:53

      Σοβαρότατες και τεκμηριωμένες οι παρατηρήσεις σου.
      Το ενδιαφέρον -κατά την ταπεινή μου γνώμη- είναι η «χρήση» τμήματος ή ολόκληρου μύθου παλαιότερων δοξασιών από την εκάστοτε νεώτερη θρησκεία. Από αυτό τον κανόνα όπως φαίνεται δεν εξαιρούνται ούτε ο μωαμεθανισμός ούτε ο χριστιανισμός. (το γιατί θέλει ατέλειωτες ώρες συζήτησης…)

      1. @vantonios

        Φαντάζομαι πως όλες οι θρησκείες διαθέτουν τα δικά τους πρωτότυπα στοιχεία, τα οποία φέρνουν οι ίδιες για πρώτη φορά στο προσκήνιο δημιουργώντας την δική τους πια παράδοση.

        Αλλά μπορούμε να πούμε άφοβα χωρίς τον κίνδυνο να είναι λάθος πως όλες δανείζονται στοιχεία από προηγούμενες. Είτε λατρευτικά είτε ακόμα και δογματικά. Και σίγουρα δανείζονται πάντα μυθολογικά στοιχεία. Στοιχεία από μύθους άλλων θρησκευτικών παραδόσεων.

        Ειδικά όμως τα λατρευτικά στοιχεία (πχ λαμπάδες, επιτάφιος, νυφικό κλπ κλπ) μπορούμε να τα θεωρούμε περισσότερο μέρος του λαϊκού πολιτισμού και λιγώτερο ως ένα θρησκευτικό στοιχείο.

        Και ακριβώς γι’ αυτό περνάνε από την μία θρησκεία στην άλλη. Εχουν δηλαδή μια μονιμότητα κάπως στην λαϊκή ψυχή.

        Παράδειγμα οι λωρίδες με πανί που συμβολίζουν μια ευχή και τις κρεμάνε σε διάφορα δένδρα, κοντά σε μοναστήρια ή ναϊδρια, είναι στοιχείο και δικό μας και πολλών άλλων παραδόσεων.

        Επίσης από την ηρωϊκή εποχή (του ομήρου και παλαιότερα) υπάρχουν αναθηματικές επιγραφές, τα τάματα που λέμε σήμερα και που τα βλέπουμε στις εικόνες στις εκκλησίες, συνήθως ασημένια χεράκια, ποδαράκια κλπ.

        Κάπου είχα δει μάλιστα μία τέτοια αναφορά σε επιγραφή σε γραμμική Β(;) νομίζω όπου κάποιος έλληνας ναυτικός, σε ελληνική γλώσσα, ευχαριστουσε μια θεότητα που τον έσωσε από καταιγίδα.

        Επίσης στο Δίον είδα με τα μάτια μου σκαλισμένο σε μάρμαρο το πέλμα μιας μητέρας και ενός νεογέννητου ως ευχαριστήριο στην Ισιδα, η λατρεία της οποίας ειχε εισαχθεί στους ελληνιστικούς χρόνους και στην ηπειρωτική ελλάδα.
        Ακόμα και ο επιτάφιος και πολλά θεατρικά στοιχεία του θεϊκού δράματος του θανάτου και της ανάστασης είναι δάνεια από προηγούμενες ή παράλληλες χρονικά θρησκευτικές παραδόσεις (πχ από τα Κυβέλεια). Αυτό φυσικά και ΔΕΝ μειώνει τις θρησκείες. Και το λέω διότι πάντα καραδοκούν φανατικοί πιστοί οι οποίοι εκλαμβάνουν μία τέτοια συζήτηση ως επίθεση στις πεποιθήσεις τους.

        Πλήρης νεωτερισμός και απόλυτη πρωτοτυπία, από τα λίγα που γνωρίζω από θρησκειολογία, φαίνεται δύσκολο να έχει υπάρξει. Στα δογματικά ναι. Στα λατρευτικά μου φαίνεται απίθανο.

        Για παράδειγμα υπάρχει ένα στοιχείο, πάρα πολύ ισχυρό, αυτό της μητέρας με το παιδί στην αγκαλιά, που έχει ενσωματωθεί σε πάμπολλες λατρευτικές παραδόσεις, σε εμάς ως Παναγία, και το οποίο πρέπει να είναι πανάρχαιο. Στ’ αλήθεια πανάρχαιο. Για τους έλληνες ειδικά πρέπει να είναι αρχαιότερο ακόμα και από την θρησκεία των ολυμπίων θεών.

        Είναι δηλαδή ένα στοιχείο που παραπέμπει και έχει την καταγωγή σε αυτό που οι αρχαιολόγοι λένε «η μεγάλη μητέρα θεά της γονιμότητας». Θεοποίηση των θηλυκών στοιχείων της φροντίδας, της τρυφερότητας, της αγάπης, της συντροφικότητας, της γονιμότητας, το δίνω χωρίς αντάλλαγμα, της έννοιας για την επιβίωση όλων, του συλλογικού ας πούμε ενστίκτου της επιβίωσης της ανθρώπινης ομάδας του οποίου ουσιαστικός φορέας είναι η γυναίκα (διότι εμείς οι άνδρες… θεός φυλάξοι). Είναι μια εικόνα και ένα στοιχείο που έρχεται από το μακραίωνο παρελθόν της ανθρωπότητας όταν η θέση της γυναίκας ήταν ακόμα αρκετά υψηλότερη κοινωνικά από ότι μετά την ηρωϊκή εποχή και την είσοδο στον πολιτισμό (ως περίοδο).

        Φλυάρησα πάλι. Να με συγχωρείτε.

        Θραξ Αναρμόδιος

          • vantonios on 17 Δεκεμβρίου 2013 at 21:30

          Φλυάρησες; Κάθε άλλο!
          Θεωρώ κέρδος (για μένα τουλάχιστον σημαντικότατο) να έχει κανείς την ευκαιρία να απολαύσει τέτοιες εμπεριστατωμένες απόψεις γι αυτά τα ζητήματα από έναν άνθρωπο που δείχνει να έχει γνώσεις. Σε αντιδιαστολή με ηλιθιότητες της επικαιρότητας τύπου Μισέλ.
          Θα τολμήσω να παρατηρήσω ότι οι ομοιότητες μεταξύ θρησκειών (πολυθειστικών αλλά και μονοθειστικών) δεν περιορίζονται μόνο στο λατρευτικό στοιχείο αλλά και στο δογματικό. Η γέννηση π.χ. του Ιησού στην συγκεκριμένη στιγμή στο χρόνο αλλά και οι συνθήκες γέννησής του δεν αποτελούν στοιχεία απλής παράδοσης αλλά δομικά στοιχεία της χριστιανικής θρησκείας. Και είναι όπως διαπιστώνουμε πιστή αντιγραφή παλαιότερων θρησκειών.
          Κατά τη γνώμη μου αυτό συνέβαινε διότι η όποια νέα θρησκευτική δοξασία έπρεπε για να γίνει αντιληπτή και αποδεκτή από τους ανθρώπους να στηρίζεται ΚΑΙ σε ήδη γνωστά και κατανοητά στοιχεία σ’ αυτούς.
          Αυτή η σχεδόν πλήρης ταύτιση του Ερμή του Βούδα του Μίθρα αλλά και του Ιησού δεν είναι τυχαίο στοιχείο της λατρευτικής παράδοσης.
          ΥΓ Πραγματικά οι αναφορές σου στα κείμενα της Ζωγράφου και του Κορδάτου ήταν πολύ καλές.

    • pap-net on 17 Δεκεμβρίου 2013 at 21:25
      Author

    Επιπλέον στην Παναγία ως αειπάρθενος θα πρέπει να δούμε άμεσες επιρροές από την αιώνια παρθένα την θεά Αθηνά.

    Στην κάθοδο στο Αδη του Ιησού και στην επιστροφη του ως αναστημένος πρέπει να δούμε το μυθο της κόρης (Περσεφόνης) που κατεβαίνει στον Αδη και επιστρέφει στο πάνω κόσμο καθε άνοιξη. (πασχα) Το ότι αυτό συμβαίνει με ένα άντρα σε αυτή την περίπτωση σχετίζεται με τον μισογυνισμό των ιερατείων της ανατολής που ανταγωνίζονται την Ισταρ.

    Κι άλλα πολλά

    1. @pap-net

      Γιάννη, ο «θνήσκων θεός», αρρεν μάλιστα, είναι επίσης ένα πολύ κοινό μοτίβο. Για παράδειγμα και ο Αδωνις και ο Διόνυσος πεθαίνουν (κομματιάζονται νομίζω και οι δυο) και έπειτα «ανασυντίθενται», με διάφορους τρόπους, και ανασταίνονται. Πάλι όλο αυτό φαίνεται να είναι μια θρησκευτική αναφορά στον κύκλο των εποχών και στον «θάνατο» τον Χειμώνα και στην αναγέννηση της φύσης με την Ανοιξη. Η λατρεία του Αδωνι περιελάμβανε κανονικό επιτάφιο, με λουλούδια, περιφορά, αναπαράσταση του θεϊκού δράματος στους ναούς των λαών της Μ. Ασίας, κλπ κλπ. Και πλήρη ανάσταση, κάπου εκεί στη μέση της Ανοιξης. Δεν θυμάμαι με σιγουριά αν υπάρχουν σε άλλες λατρείες παρόμοιες ομοιότητες με τα δικά μας τα τωρινά, όπως τον επιτάφιο, πάντως…είναι πιθανόν.

      Και επίσης οι «θνήσκοντες θεοί» είναι συνήθως αρσενικοί θεοί. Πάνε πολλά πολλά χρόνια που διάβασα τον Διόνυσο του Π. Λεκατσά, και χάνω και λάδια πια αρκετά, αλλά νομίζω πως ο Λεκατσάς αναφέρει πολλά για το θέμα «θνήσκων θεός» (επίσης και για την μετάληψη του σώματος του θεού εκ μέρους των πιστών δηλαδή την «ωμοφαγία» όπως θυμάμαι οτι την λέει), διότι σχετιζεται και με τον Διόνυσο, διότι κι αυτός τέτοιος θεός είναι. Τοτεμικές και μυητικές λατρείες νομίζω τις λέει.

      Δεν το χω τώρα εδώ το βιβλίο, είμαι στο γραφείο, στο σπίτι πρέπει να το χω, είναι θυμάμαι ένα των εκδόσεων της σχολής Μωραϊτη, με μπλε εξώφυλλο και ότι ήμουνα νέος (λολ) τότε που τα διάβαζα αυτά. Αμάν! νοστάλγησα τα νειάτα μου βρε παιδιά, πάνε τόσα χρόνια πια από αυτά τα βιβλία, μου ρθαν ένα σωρό αναμνήσεις από τότε… (λολ), σε καλό μας!

      Και θα το ξεχνούσα. Κι ο Δίας ο μέγας μπερμπάντης κι αυτός σε σπήλαιο γεννήθηκε. Και τα φώτα ή τα αστρονομικά φαινόμενα έπαιξαν ρόλο σε πολλές παρόμοιες «θεϊκές γεννήσεις». Φαίνεται σαν όλοι οι μύθοι αυτοί να προέρχονται από έναν κοινό πανάρχαιο μύθο του ανθρώπινου γένους που χάθηκε μεν αλλά άφησε λείψανά του και εντυπώσεις στην φαντασία των ανθρώπων, σε πάρα πολλές παραδόσεις λαών και λαών.

      Θραξ Αναρμόδιος

    • kostas250 on 18 Δεκεμβρίου 2013 at 11:46

    Κακώς συμπεριλαμβάνεται και ο Χριστός στο άρθρο αυτό, γιατί ο Χριστός γεννήθηκε τον Σεπτέμβριο σύμφωνα με επιστιμονικές έρευνες (εξού και η αρχή του ημερολογιακού έτους για την εκκλησία μας είναι η 1 Σεπτεμβρίου) .Η αλλαγή μηνός έγινε γιατί εκείνη την εποχή οι ειδωλολάτρες λάτρευαν σαν Θεό τους τον Ήλιο κοντά στο χειμερινό ηλιοστάσιο και πολλοί ακόμα και Χριστιανοί της εποχής, συμμετείχαν σε αυτές τις δοξασίες, για να καταπολεμηθεί λοιπόν η ακτινοβολία αυτής της γιορτής, που ήταν μεγάλη,οι πατέρες της εποχής θέσπισαν να γιορτάζουμε τα Χριστούγεννα στις 25 Δεκεμβρίου ημερομηνία όπου τα γιόρταζε η Δυτική εκκλησία τους πρώτους αιώνες ,τα ανατολικά πατριαρχεία γιόρταζαν τα Χριστούγεννα στις 6 Ιανουαρίου μαζί δηλαδή με τα φώτα. Αργότερα μετά την Β Οικουμενική σύνοδο νομίζω, θεσπίστηκε να γιορτάζονται τα Χριστούγεννα στις 25 Δεκεμβρίου για όλους τους Χριστιανούς

    • kostas250 on 18 Δεκεμβρίου 2013 at 12:07

    όσον αφορά τις ομοιότητες τις λατρευτικές ο
    Χριστιανισμός αφομοίωσε όλες όσες δεν επηρεάζουν την πίστη του και διατήρησε παραδόσεις και έθιμα κάθε τόπου. Έτσι έχουμε τα κεριά το λιβάνι το νυφικό κ.τ.λ. Είναι τραγικό λάθος να παρομοιάζουμε την Παναγία με την Αθηνά .
    -Η Παναγία γεννήθηκε από ανθρώπους.
    -Η Παναγία δεν είναι θεά .
    -Η Παναγία γέννησε Θεό και παρέμεινε παρθένος.Η Αθηνά άπλα ήταν παρθένος .
    -Ο Θεός στον οποίο πιστεύει η Παναγία είναι 1 και όχι 12, είναι Θεός που δεν έχει καμία σχέση με το 12θεο στο όπου επικρατούν οι ανθρώπινες »αδυναμίες» ( ερωτοτροπίες, μοιχείες, δολοφονίες, ζηλοτυπίες κ. α.)
    -Στον Θεό της Παναγίας υπάρχει ο Θεός της εγκράτειας της συγχώρεσης της αγάπης χωρίς κανένα αντάλλαγμα , ο Θεός της ταπείνωσις)
    Βλέπετε πόσα πράγματα τις χωρίζουν και ότι ήταν παρθένες και οι δύο είναι το μόνο κοινό… άρα είναι αμελητέο

    • kostas250 on 18 Δεκεμβρίου 2013 at 12:08

    ομοίως και οι άλλες παρομοιώσεις

    1. @kostas250

      Δεν βλέπω να υπάρχει κάποια ανάγκη υπεράσπισης του χριστιανισμού στην παρούσα συζήτηση, υπεράσπιση στην οποία προβαίνεις, διότι δεν αντιλήφθηκα να έχει τοποθετηθεί κανείς εναντίον του χριστιανισμού, από τους τρεις μας που συνομιλήσαμε. Οπότε και ΔΕΝ καταλαβαίνω το νόημα των όσων μας παραθέτεις.

      Αυτό που καταλαβαίνω είναι πως μάλλον ΔΕΝ πρέπει να κάνουμε τέτοιες συζητήσεις δημόσια διότι…. το εξήγησα πιο πάνω.

      Θραξ Αναρμόδιος

        • vantonios on 18 Δεκεμβρίου 2013 at 21:57

        Αληθινά εξεπλάγην από τα απανωτά σχόλια του φίλου Κώστα. Θα συμφωνήσω μαζί σου ότι αυτές πρέπει να παραμένουν (δυστυχώς) συζητήσεις … κλειστού χώρου.

    • kostas250 on 18 Δεκεμβρίου 2013 at 21:59

    Συμφωνώ απόλυτα στο ότι εδώ μέσα δεν δύναται να μιλάμε για τον Θεό, απλά η τοποθέτησή μου δεν είναι υπεράσπιση αλλά μια γνώμη προσωπική ως επιστήμων για να βγει ένα σωστό συμπέρασμα σε όσα ειπώθηκαν παραπάνω .

    1. @kostas250

      Κώστα ΔΕΝ μιλήσαμε για τον θεό, ούτε για τον χριστιανισμό. Πρέπει να είσαι ο μόνος που εξέλαβε έτσι την συζήτηση.

      Μιλήσαμε για μυθολογικές και λοιπές ομοιότητες-παραλληλισμούς-οσμώσεις σε διάφορες λατρευτικές παραδόσεις.

      Αν σε ενδιέφερε επιστημονικά το πράγμα, και όχι ως πιστός, τότε σίγουρα θα είχες πολλά ενδιαφέροντα πράγματα να μας πεις, μια που δηλώνεις και επιστήμων, κι εγώ τουλάχιστον θα περίμενα με ενδιαφέρον το κάθε σου σχόλιο αφού θα προερχόταν κι από κάποιον με επιστημονική εγκυρότητα. Αλλά δεν έγινε έτσι. Προφανέστατα και εξέλαβες την συζήτηση ως επίθεση στις προσωπικές θρησκευτικές σου πεποιθήσεις. Και ανάλογα αντέδρασες.

      Ε, εμένα αυτά πια με εκνευρίζουν. Και πλέον έχω αποφασίσει πως σε τέτοιες περιπτώσεις η ευγένεια είναι και εντελώς άχρηστη. Διότι αφού λείπει που λείπει η παιδεία συζήτησης, κι έτσι η συζήτηση γίνεται γρήγορα κώλος, δεν είναι μαλακία εκ μέρους μου να επιμένω στην ευγένεια; Είναι λέω εγώ.

      Βαρέθηκα λοιπόν να συζητάω με φανατικούς αυτά τα τρία χρόνια, και που ΔΕΝ καταλαβαίνουν κιόλας πως είναι και φανατικοί.

      Ούτε μια συζήτηση δεν μας αφήνουν να φχαριστηθούμε.

      Και κάτι ακόμα: Δεν αφομοίωσε τίποτε ο χριστιανισμός όπως το λες, είναι η δικιά μου εκτίμηση. Απλώς ο κάτω από διπλή κατοχή ελληνισμός, έκανε αυτό που ξέρει να κάνει καλά: εξελλήνισε τους δυνάστες του. Κι έτσι μας προέκυψε η ελληνική εκδοχή της ρωμαϊκής αυτοκρατορίας που λέγεται βυζάντιο, και η ελληνική εκδοχή του χριστιανισμού, που λέγεται ορθοδοξία. Αλλά είμαι σίγουρος πως αν τολμούσα να ανοίξω μια τέτοια συζήτηση εκθέτοντας τις δικές μου ιστορικές εκτιμήσεις πάνω σ’ αυτά, θα είχα να ακούω αφορισμούς και να εισπράτω ροχάλες για χρόνια.

      Γι’ αυτό λέω: Μας τα στέρησαν όλα πια. Ακόμα και την ευχαρίστηση μιας καλής συζήτησης. Γέμισαν τον τόπο φανατικούς. Από την άκρα δεξιά ως την άκρα αριστερά. Κι από τους αρχαιόθρησκους ως τους χριστιανούς.

      Θραξ Αναρμόδιος

  2. Να κι ένα ανάλογο σημερινό δημοσίευμα στο olympia.gr που είναι σχεδόν βέβαιο πως σε λίγο θα δημιουργήσει έναν μικρό εμφύλιο φανατικών στα σχόλιά του

    http://olympia.gr/2013/12/18/%CE%BA%CE%BF%CE%B9%CE%BD%CE%B1-%CF%83%CF%84%CE%BF%CE%B9%CF%87%CE%B5%CE%B9%CE%B1-%CE%B8%CF%81%CE%B7%CF%83%CE%BA%CE%B5%CE%B9%CF%89%CE%BD-%CE%BA%CE%B1%CE%B9-%CF%80%CE%BF%CE%BB%CE%B9%CF%84%CE%B9%CF%83/

      • vantonios on 19 Δεκεμβρίου 2013 at 01:00

      Ενδιαφέρον κείμενο. Μάλλον μου έδωσες ιδέες (για να ξαναθυμηθώ τα παλιά) για βιβλία μέσα στις γιορτές.

    • kostas250 on 22 Δεκεμβρίου 2013 at 19:28

    Δυστυχώς αποκαλύφθηκε και η δικιά σου »αμεροληψία » .θεολογική συζήτηση δυστυχώς δεν μπορεί να γίνει εδώ. Ο Φανατισμός και η επίθεση κόντρα στον Χριστιανισμό είναι ίσως η ουσία του νεοδώδεκαθεϊσμού όπως πιστεύεται στις ημέρες μας . Το να έχει κανείς αντίθετη γνώμη με αυτά που γράφει το άρθρο δεν τον κάνει φανατικό. Αν δεν θέλεις κρητική σε όσα λες να μην τα εκθέτεις δημόσια .Αλλιώς να σχολιάζεις τα περί θεού που πιστεύεις ή όποιες τέλος πάντων ιδέες έχεις στην ιστοσελίδα που ανάρτησες και παρακολουθείς. Το να λες πράγματα γενικά για τον Θεό και ειδικά για τον τον Χριστιανισμό αυτό δεν σημαίνει μιλάω γενικά για τον Θεό αλλά σημαίνει μιλάω γενικά για τον θεό και ειδικά για τον Χριστό. Μήπως τελικά ο φανατικός είσαι εσύ ?

    1. @kostas250

      Οι σαν και σένα, φαινόσαστε τελικά, από ένα χιλιόμετρο. Με ή χωρίς επιστήμη.

    • Ατσαλάκωτος on 22 Δεκεμβρίου 2013 at 22:37

    Πολύ θεογνωσία και θεοσοφία έπεσε. Ένα σημάδι και αυτό των επερχόμενων Εορτών.
    Και όπως λέγανε οι προγονοί μας:
    Βίος ανεόρταστος μακρά οδός απανδόκευτος (η ζωή χωρίς γιορτές, ομοιάζει με μακρινή διαδρομή χωρίς ενδιάμεσο κατάλυμα)
    Η ουσία είναι ότι ο μέσος απλός άνθρωπος είχε, έχει και θα έχει ανάγκη πάντα τον δικό του τον Θεό.
    Και αν τον απορρίψεις, τον παρα – αναλύσεις, ή τον επεξηγήσεις, τότε πρέπει οπωσδήποτε να του τον αντικαταστήσεις.
    Και η αντικατάσταση πρέπει να γίνεται πάντοτε με μια άλλη μυστηριακή, υπέρτατη και παντοδύναμη θεϊκή μορφή.
    Έτσι και πάλι, θα έχουμε από τη μια την θεϊκή μορφή λατρείας – ελπίδας και απαντοχής και από την άλλη, τον απλό αδύναμο και αενάως δεόμενο λάτρη..
    Είτε δημόσιες, είτε κλειστά ιδιωτικές, δεν έχουνε νόημα αυτές οι συζητήσεις..
    Κανένα νόημα και ουδεμία ουσιαστική πνευματική προσφορά κατά την ταπεινή μου άποψη.
    Βέβαια από πλευράς διανοημάτων είναι και επιπρόσθετα άνευ σημασίας αλλά και αναγκαίου προβληματισμού.
    Και αυτό, γιατί τέτοιες συζητήσεις για εκείνους που δεν αντιλαμβάνονται ή δεν εμβαθύνουν, τους είναι εντελώς αδιάφορες και για όσους δε που κάπως αντιλαμβάνονται, είναι άνευ αντικρίσματος και ουσίας….

      • Αστρεχας on 23 Δεκεμβρίου 2013 at 00:45

      σωστος!!!

Τα σχόλια έχουν απενεργοποιηθεί.

Αρέσει σε %d bloggers: