Δεκ 29 2013

Τα φούμαρα των χουνταίων…

Κρατάει τέσσερις δεκαετίες το σλόγκαν των φιλοχουντικών, φιλοβασιλικών και χρυσαυγιτών ότι η δικτατορία των Συνταγµαταρχών παρέδωσε µια «παρθένα» οικονοµία, δίχως κανένα χρέος.
Το ίδιο πολυφορεµένο παραµύθι ακούστηκε και στο τελευταίο βίντεο, µε πρωταγωνιστή τον προφυλακισµένο Νίκο Μιχαλολιάκο, όταν σε µια ταβέρνα παραληρούσε ως συνήθως: «Επί 21ης Απριλίου τούς άφησε µε µηδέν χρέος και κατάντησαν τα πράγµατα… εκεί τα κατάντησαν. Τα λένε οι ίδιοι…, τα οµολογούν, η γενιά του Πολυτεχνείου».
Φυσικά, ο οποιοσδήποτε άνθρωπος µε στοιχειώδη λογική και την ελάχιστη κατάρτιση θα µπορούσε να υποθέσει, δίχως να γνωρίζει καν τίποτα παραπάνω, ότι θα ήταν αδύνατο ένα χρέος που τρέχει κι αυξάνεται από καταβολής ελληνικού κράτους να εξαφανιστεί ή έστω να φρεναριστεί και να µειωθεί για µια εφταετία, ειδικά από µια χούντα ασυδοσίας και ασχετοσύνης. Η αλήθεια, λοιπόν, είναι ότι η χούντα τα έκανε µαντάρα και στα οικονοµικά. Με το δηµόσιο ταµείο να πηγαίνει κατά διαόλου. Χειρότερα από πριν και µετά. Και ο µεγαλύτερος µύθος απ’ όλους ήταν αυτός της ανάπτυξης. Ουδεµία χειροπιαστή ανάπτυξη υπήρξε επί εφταετίας. Το αντίθετο…
Εκτός κι αν µπορεί να θεωρηθεί επίτευγµα το (απογοητευτικό) +0,9%, τη στιγµή που όλη η Αθήνα χτιζόταν, οι Έλληνες µετανάστες και οι ναυτικοί τόνωναν τις καταθέσεις µε δεκάδες χιλιάδες εµβάσµατα από το εξωτερικό, ενώ η Ελλάδα από τις αρχές της δεκαετίας του ’60 προσπαθούσε να σηκώσει για πρώτη φορά κεφάλι, ύστερα από την Κατοχή, τον Εµφύλιο και την κατάµαυρη δεκαετία του ’50. Μόνο οι υπερεργολάβοι και οι ρουφιάνοι πλούτισαν, λοιπόν, στην οδυνηρή εφταετία σκανδάλων…

Χουντικοί µύθοι
Το «Π» ρίχνει κλοτσιά µια για πάντα σ’ αυτές τις µυθοπλασίες περί «καλής» οικονοµίας επί χούντας. Και, µάλιστα, µε ντοκουµέντα. Με δηµοσιεύµατα ακριβώς απ’ αυτήν την εποχή. Επί δικτατορίας! Τότε, δηλαδή, που η λογοκρισία έδινε κι έπαιρνε. Και τα παρουσιάζουµε αυτά τα δηµοσιεύµατα της επταετίας, ακριβώς επειδή σίγουρα υπάρχουν ακόµα άπιστοι Θωµάδες.
Σύµφωνα µε την Ευρωπαϊκή Επιτροπή, λοιπόν, το 1974 το δηµόσιο χρέος είχε ανέβει στο 20,8% επί του ΑΕΠ, στα 114 δισ. δρχ. εκείνη τη χρονιά, µε τον εσωτερικό κι εξωτερικό δανεισµό να γιγαντώνονται. Το χρέος ξεκίνησε από 37,8 δισ. δρχ. το 1967, ενώ το 1973 ήταν ήδη στα 87 δισ., µε το έλλειµµα στο εµπορικό ισοζύγιο να είναι 4,5 φορές ψηλότερο και τις καταθέσεις, παρά τις διαρκείς τονωτικές ενέσεις των Ελλήνων µεταναστών, να µειώνονται δραµατικά µετά το 1970. Ο πληθωρισµός κάλπαζε, το πραγµατικό εισόδηµα µειωνόταν, οι φόροι έκαναν επέλαση, το ίδιο και η ακρίβεια.

Τζάµπα… εργολάβοι
Ακόµα και µια ελαφριά µείωση του εξωτερικού δανεισµού ήταν τεχνητή, αφού οι εργοληπτικές εταιρείες έπαιρναν τα δάνεια από το εξωτερικό µε εγγύηση ελληνικού ∆ηµοσίου και στη συνέχεια γίνονταν ανάδοχες των δηµόσιων έργων, µε παραχώρηση των δανείων στο ελληνικό κράτος. ∆εκάδες τέτοια δάνεια – συµβάσεις έγιναν και µ’ αυτήν την πατέντα – µετατροπή και το χρέος φαινόταν ως «εσωτερικό». Καραµπινάτη δηµιουργική λογιστική, δηλαδή, του «µυστράκια» Παττακού και τον οµοϊδεατών του.
Από το 1971, λοιπόν, η κατάσταση στην οικονοµία δεν µπορούσε να κρυφτεί άλλο. ∆εν θα ήταν, µάλιστα, υπερβολή να πούµε ότι τότε άρχιζε να χτίζεται πια για τα καλά η λερναία ύδρα του χρέους.
Στις 6.4.1971 οι εφηµερίδες δηµοσιεύουν: «Αύξηση κατά 23,5% σηµείωσε το δηµόσιο χρέος εντός του πρώτου 5µήνου του 1970, έναντι του 1969, κι έφθασε τα 58,3 δισεκατοµµύρια δρχ. τον Μάιο του περασµένου έτους, έναντι 47,2 που ήταν τον Μάιο του 1969, σύµφωνα µε στοιχεία της ΕΣΥΕ».
Στις 22.9.1971 υπάρχει στα «Νέα» οικονοµική ανάλυση του Κωνσταντίνου Κόλµερ, όπου διαβάζουµε ότι «ναι µεν σηµειώθηκε το 1970 µια επιβράδυνση στην αύξηση του ρυθµού αυξήσεως του χρέους στο 12% έναντι 25% του 1969 (σ.σ.: πάλι επί χούντας είχε εκτιναχθεί, δηλαδή), όµως σηµειώθηκε µια ουσιώδης αύξηση του κρατικού δανεισµού µε έντοκα γραµµάτια και διπλασιασµός του δανεισµού σε συνάλλαγµα». Παρατίθενται, µάλιστα, και αποκαλυπτικά στοιχεία για το δηµόσιο χρέος από το 1958, µε πηγή πάντα τη στατιστική υπηρεσία:

∆ΗΜΟΣΙΟ ΧΡΕΟΣ ΣΕ ∆ΙΣ. ∆ΡΧ.
1958………………………………………………..3,5
1959………………………………………………..8,0
1960………………………………………………..9,7
1961………………………………………………11,6
1962………………………………………………13,1
1963………………………………………………17,6
1964………………………………………………21,4
1965………………………………………………25,4
1966………………………………………………32,0
1967………………………………………………37,8
1968………………………………………………45,3
1969………………………………………………56,7
1970………………………………………………63,7

Από το 1966, δηλαδή, που το χρέος ήταν 32 δισ., διπλασιάστηκε µέχρι το 1970 στα 63,7 δισ.
Σύµφωνα, εξάλλου, µε στοιχεία του ∆εκεµβρίου του 1971, υπήρξε «αύξηση των εισαγωγών µ’ έναν ρυθµό 15% περίπου, µε ταυτόχρονη µείωση των εξαγωγών κατά 5%, διαφορά που διεύρυνε το έλλειµµα του εµπορικού ισοζυγίου». Πάτωναν οι εξαγωγές, θέριευαν οι εισαγωγές…
Το 1972 ο Τύπος βοούσε πια για την τραγική κατάσταση της οικονοµίας. Στις 13.9.1972 τα «Νέα» έγραφαν στον τίτλο του ρεπορτάζ τους: «Κατά 7,7 δισ. αυξήθηκε το 1971 το δηµόσιο χρέος». Και συνέχιζαν:
«Αυξήθηκε κατά 7,7 δισεκατοµµύρια δραχµές το δηµόσιο χρέος της Ελλάδας κατά τη διάρκεια του 1971. Σύµφωνα µε τα στατιστικά στοιχεία του τελευταίου τεύχους του ∆ελτίου Στατιστικής ∆ηµοσίων Οικονοµικών, κατά το τέλος του 1971 το συνολικό δηµόσιο χρέος ανήλθε σε 71,4 δισ. δραχµές». Από 63,7 που ήταν το 1970!
Με τη σηµείωση ότι µειώθηκε κατά 600 εκατ. δρχ. το χρέος σε ξένο νόµισµα και αυξήθηκε κατά 1,8 δισ. το χρέος σε εγχώριο νόµισµα. Με την πατέντα, που λέγαµε.
Στον «Οικονοµικό Ταχυδρόµο», στις 15.2.1973, τα σηµάδια κατρακύλας της οικονοµίας συνεχίζονται: «Μεταξύ Μαΐου 1971 και 1972 το δηµόσιο χρέος αυξήθηκε κατά 7.118 εκατ. δρχ. ή σε ποσοστό 10% κι έφθασε στο ύψος των 73.806 εκατ. δρχ.».

«Θυσίες και κόστος»
Το πιο ενδιαφέρον άρθρο όλης εκείνης της εποχής το ξετρυπώσαµε στο «Βήµα». Στις 20.10.1973 υπήρχε πρωτοσέλιδη ανάλυση µε τίτλο «Ο απολογισµός µιας εξαετίας, θυσίες και κόστος». Τα στοιχεία δείχνουν ότι αυτά τα περί «µηδενικών χρεών» δεν µπορούν να λέγονται ούτε γι’ αστείο. Πιο τρανταχτή διαπίστωση; Ότι στην εξαετία της δικτατορίας το εξωτερικό χρέος έγινε 1,5 φορά µεγαλύτερο απ’ όσο είχε φθάσει σε διάστηµα 145 χρόνων. Από καταβολής ελληνικού κράτους! Ιδού τα σηµαντικότερα αποσπάσµατα:
♦  «∆ιαπιστώθηκε στο προηγούµενο σηµείωµα ότι από τα προβαλλόµενα σαν επιτεύγµατα της οικονοµικής της εξαετίας, η µεν οικονοµική σταθερότητα όχι µόνο δεν εξασφαλίστηκε, αλλά αντίθετα διαταράχθηκε κατά τρόπο επικίνδυνο, η αύξηση του συναλλαγµατικού αποθέµατος είναι εικονική και οφείλεται στο δανεισµό από το εξωτερικό, ο δε ρυθµός αναδιάρθρωσης της οικονοµίας υπήρξε κατώτερος των δαπανών και δυσαναλόγως µικρότερος σε σχέση µε το παρελθόν».
♦ «Η µόνη διαφορά έναντι του παρελθόντος είναι η αποκληθείσα µε µετριοφροσύνη «ταχύρρυθµη ανάπτυξη», δηλαδή η επίτευξη πρόσθετου ρυθµού ανάπτυξης έναντι του παρελθόντος κατά 0,9% τον χρόνο, σύµφωνα µε τα επίσηµα στοιχεία. Ποιες όµως υπήρξαν οι θυσίες για να καταλήξουµε σ’ αυτό το ασήµαντο ποσοτικά και ανεπαρκές ποιοτικά ποσοστό ετήσιας αύξησης του εισοδήµατος;».
♦ «Μια από τις σπουδαιότερες θυσίες της εξαετούς περιόδου που προορίζεται να επηρεάσει δυσµενώς τις εξελίξεις της οικονοµίας στο µέλλον είναι η αύξηση του εξωτερικού χρέους της οικονοµίας. Το συνολικό εξωτερικό χρέος της Ελλάδας όπως είχε διαµορφωθεί µε τις ρυθµίσεις των προπολεµικών χρεών ανερχόταν από το 1821 µέχρι και το 1966 σε 1.110 εκατ. δολάρια περίπου».
♦ «Μέσα σε έξι χρόνια το χρέος αυτό ξεπέρασε τα 2.700 εκατ. δολάρια, χωρίς να υπολογίζονται οι καταθέσεις σε συνάλλαγµα από το εξωτερικό. Ήρκεσαν, δηλαδή, έξι χρόνια για να γίνει το εξωτερικό χρέος της χώρας 1,5 φορά µεγαλύτερο απ’ όσο είχε φθάσει σε διάστηµα 145 χρόνων. Και αυτό για έναν πρόσθετο ρυθµό ετήσιας αύξησης 0,9%».
♦ «Ακόµα και το δηµόσιο εξωτερικό χρέος που από την εθνική ανεξαρτησία ως το 1966 δεν ξεπερνούσε τα 300 εκατοµµύρια δολάρια έφθασε κατά την τελευταία εξαετία τα 700 εκατ. δολάρια, το δε εσωτερικό δηµόσιο χρέος από 32 δισ. δρχ. φθάνει τώρα περίπου τα 80 δισ. Ας σηµειωθεί ότι τώρα µέρος των δανείων του κεντρικού προϋπολογισµού πραγµατοποιείται µέσω Τραπέζης Ελλάδος και δεν εµφανίζεται στους λογαριασµούς του δηµόσιου χρέους»!

Οι πλούσιοι, πλουσιότεροι
Και συνέχιζε η εφηµερίδα στον απολογισµό που έκανε τον Οκτώβριο του 1973 µε το εµπορικό ισοζύγιο: «Η δεύτερη µεγάλη θυσία της ελληνικής οικονοµίας κατά την περίοδο αυτήν υπήρξε η θεαµατική διόγκωση του εµπορικού ισοζυγίου. Το έλλειµµα του εµπορικού ισοζυγίου από 745 εκατ. δολάρια προβλέπεται ότι θα φτάσει τελικά το τέλος του 1973 τα 2.600 εκατ. δολάρια, δηλαδή περίπου θα τετραπλασιασθεί. Εκείνο πάντως που είναι άκρως ανησυχητικό είναι η αλµατική αύξηση των εισαγωγών που από 1.150 δισ. το 1966 προβλέπεται να φθάσει τα 3.500 τουλάχιστον το 1973. Η αύξηση αυτή των εισαγωγών αντανακλά αφενός µεν τον χαµηλό βαθµό ανταγωνιστικότητας της ελληνικής οικονοµίας, αφετέρου δε την ανεπάρκεια της εγχώριας παραγωγής».
Στη συνέχεια διαβάζουµε ότι οι πλούσιοι έγιναν πλουσιότεροι: «Ο ανταγωνιστικός χαρακτήρας της οικονοµίας περιορίστηκε. Τα συµπτώµατα κερδοσκοπίας εντάθηκαν. Έχει ήδη σηµειωθεί ένταση στην ανισοκατανοµή µε την αύξηση της µερίδας των κερδών έναντι της µερίδας των µισθών στο εθνικό εισόδηµα. Πρέπει να προστεθεί ότι η τελευταία πληθωριστική διαδικασία δεν έθιξε τα υπέρογκα κέρδη της περιόδου αυτής».
Μόλις λίγες εβδοµάδες µετά την πτώση της χούντας, ο οικονοµολόγος Αδαµάντιος Πεπελάσης δηµοσιεύει άρθρο του (2.8.1974), στο οποίο κάνει λόγο για ξεπούληµα της Ελλάδας στα ξένα κεφάλαια από τους Συνταγµατάρχες:
«Η ανάπτυξη της επταετίας είχε αντιλαϊκό χαρακτήρα. Η µεγάλη µάζα δηλαδή επωµίσθηκε το βάρος της ανάπτυξης, καρπώθηκε τα λιγότερα ωφελήµατα κι έφερε το κόστος των διάφορων αντιφατικών και συγκυριακών µέτρων για την προσπάθεια επαναφοράς της οικονοµίας σε σχετική σταθερότητα και ισορροπία. Ιδιαίτερα τα µέτρα των τελευταίων 12 µηνών ήταν εξοντωτικά για τα µικρά εισοδήµατα.
Η άνοδος των τιµών κατά 40%-45% το 1973 (και κατά 9% για το πρώτο εξάµηνο του 1974) υπερκάλυψε την αύξηση των αστικών εισοδηµάτων ενώ το αγροτι κό εισόδηµα άρχισε να συρρικνώνεται σηµαντικά. Οι ξένες παραγωγικές επενδύσεις µειώνονται εντυπωσιακά. Ενώ στην περίοδο 1965-66 εισάγονται 200 εκατ. δολάρια για παραγωγικές επενδύσεις, σ’ όλη την επταετία 1967-1973 εισάγεται πραγµατικά το µισό περίπου της προηγούµενης επταετίας. Τα άλλα ξένα κεφάλαια που εισέρρευσαν ήταν ΑΝΤΑΛΛΑΓΜΑ ΓΙΑ ΤΟ ΞΕΠΟΥΛΗΜΑ ΤΟΥ ΤΟΠΟΥ ΜΑΣ – αγορά γης, οικοπέδων και παρόµοια».

Τελικά, αυτά τα περί «οικονοµικού θαύµατος της χούντας» δεν είναι απλά παραµύθια της Χαλιµάς, αλλά όσοι τα λένε προσπαθούν να βγάλουν λάδι, γκεµπελικά και προκλητικά, µια καταστροφική οικονοµική περίοδο που βάλτωσε τη χώρα σε όλα τα επίπεδα… Και το ότι κάποιοι θέλουνε να ξεχνάνε τόσο εύκολα, είτε επειδή είναι ωφεληµένοι από σκοτεινές περιόδους σαν την εφταετία είτε επειδή έστω είναι ανιστόρητοι, δεν πάει να πει ότι όλοι έχουµε πάθει µαζικό Αλτσχάιµερ και οµαδική τύφλωση…

ΠΟΝΤΙΚΙ

17 Σχόλια

Μεταπήδηση στη φόρμα σχολίων

    • varanus komodoensis on 30 Δεκεμβρίου 2013 at 03:47

    ελα ρε παπατζονακι,παρε την πιπιλα σου για να μη κλαις ρε συμμοριτοπασοκε:

    • varanus komodoensis on 31 Δεκεμβρίου 2013 at 03:09

    ΤΑ ΕΡΓΑ ΤΗΣ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΕΩΣ ΤΗΣ 21ης ΑΠΡΙΛΙΟΥ 1967

    Ανατρέχων τις σήμερον, τριάκοντα-τρία έτη μετά την Εθνεγερσίαν της 21ης Απριλίου 1967, εις τα δημοσιεύματα και τας ανασκοπήσεις των συγχρόνων ΜΜΕ, έκπληκτος διαπιστοί ότι βρίθουν «αντιστασιακών γεγονότων», ενώ απουσιάζει παντελώς παν σχετικόν με την προσφοράν και το έργον της Επαναστάσεως. Ως αν κατά την περίοδον αύτην ουδέν δημόσιον κτίριον, ουδέν νοσοκομείον, ουδεμία οδός, ουδέν φράγμα, ουδέ το ελάχιστον επαρήχθη, αλλ’ άπαντα «μαγικώς ανεφύησαν» την επομένην της «μεταπολιτεύσεως»!

    Πας φιλαλήθης ευκόλως δύναται ν’ ανακαλύψη την αληθήν διάστασιν του κολοσσιαίου Έργου της Επαναστάσεως. Επί παραδείγματι, το ιστορικόν σύγγραμα του Αντιπροέδρου αυτής Στρατηγού Στ. Παττακού «21η Απριλίου 1967 – 8η Οκτωβρίου 1973 / Ημέραι και Έργα» εκτενώς πραγματεύεται και μνημονεύει αυτά.

    Ακροθιγώς ας επιτραπή όπως αναφερθούν:

    Κατασκευή Φραγμάτων Ηλεκτροπαραγωγής
    Αλιάκμονος
    Καστρακίου
    Πολυφύτου

    Επέκτασις Θερμοηλεκτρικών Μονάδων
    Ερετρίας
    Πτολεμαϊδος
    Κατασκευή μεγάλων Γεφυρών
    Μέγδοβα
    Ρυμνίου (Αλιάκμονος)
    Σερβίων (Αλιάκμονος)

    Κατασκευή Αεροδρομίων
    Ζακύνθου
    Καβάλας
    Κυθήρων
    Λήμνου
    Μυκόνου
    Πάρου
    Ρόδου
    Σάμου
    Σκιάθου
    Χίου

    Αρδευτικά Έργα
    Αγρινίου – Μεσολογγίου
    Έβρου
    Νέστου
    Πηνειού Ηλείας
    Σερρών

    Κτίρια
    Κρατικά Μέγαρα
    Διοικητηρίου ΟΛΠ
    Εθνικού Νομισματοκοπείου
    ΕΙΡΤ
    ΟΣΕ
    ΟΤΕ
    Πολεμικού Μουσείου
    Υπουργείου Εξωτερικών

    Δικαστικά Μέγαρα
    Αθηνών
    Θεσσαλονίκης
    Ιωαννίνων
    Λαρίσης
    Πατρών

    Επεκτάσεις Νοσοκομείων
    Αντικαρκινικού
    Βενιζελείου
    Γενικού Κρατικού

    Έναρξις κατασκευής Πανεπιστημιουπόλεων
    Αθηνών
    Θεσσαλονίκης
    Πατρών

    Επέκτασις Ηλεκτροφωτισμού
    Επίγειος Δορυφορικός Σταθμός Θερμοπυλών
    Επέκτασις Οδικού Δικτύου
    Ανδριάς Ελευθερίου Βενιζέλου εις Αθήνας και Χανιά

    • varanus komodoensis on 31 Δεκεμβρίου 2013 at 03:11

    Εθνική Οικονομία
    Η δραχμή από ταπεινός καί ανεπιθύμητος συγγενής των ξένων χρηματιστηρίων κατέστη, κατ’ επίσημον γενικήν αναγνώρισιν, έν εκ τών σκληροτέρων νομισμάτων τού διεθνούς νομισματικού συστήματος.

    Εις τό διεθνούς προβολής Οικονομικόν Δελτίον (τεύχος Αυγούστου 1968) της First National City Bank, η δραχμή αναφέρεται ως τό σταθερώτερον ευρωπαϊκόν νόμισμα καί μεταξύ τών εννέα σταθερωτέρων τού κόσμου.
    Ο τιμάριθμος

    Η υγιής οικονομία της χώρας περιώρισε τήν αύξησιν τού τιμαρίθμου εις 1,7% διά τό 1967, έναντι αυξήσεως 5% του 1966 καί 3% του 1965. Απόλυτος σταθερότης τών τιμών επετεύχθη κατά τό 1968, εντός τού οποίου τό μέσον επίπεδον τού τιμαρίθμου ενεφάνισεν αμελητέαν αύξησιν κατά 0,3% μόνον.
    Η κεφαλαιαγορά

    Η αξία τών χρηματιστηριακών συναλλαγών ανήλθε κατά τό 1969 εις τό επίπεδον τών 1.885 εκατ., σημειωθείς ούτω αυξήσεως κατά 85% έναντι του 1967 καί 151% έναντι του 1966. Περισσότερον εντυπωσιακή υπήρξεν η άνοδος εις τας επί μετοχών συναλλαγάς, ανελθούσας εις 720 εκατ. δρχ. σημειωθείσης αυξήσεως κατά 142% έναντι του 1967 και 208% του 1966. Η μέση ετήσια άνοδος του δείκτου ανήλθε κατά το 1968, εις 49% έναντι του 1967 καί εις 58% έναντι του 1966.
    Η χρηματοδότησις τής οικονομίας

    Διά τών ληφθέντων πιστωτικών μέτρων, απεδεσμεύθη το πιστωτικόν σύστηπα εκ τών αναχρονιστικών μεθόδων καί εισήχθησαν σύγχρονοι μέθοδοι χρηματοδοτήσεως, ιδιαιτέρως εισ τάς παραγωγικάς δραστηριότητας εις τούς τομείς τών οικοδομών, του εμπορίου, της γεωργίας, των επαγγελματιών του τουρισμού, των ναυπηγήσεων, των γεωργικών βιομηχανιών, της βιοτεχνίας και τών εξαγωγικών επιχειρήσεων. Συμφώνως πρός τα στοιχεία τής Τραπέζης τής Ελλάδος, το συνολικόν ύψος τής χρηματοδοτήσεως τής οικονομίας τής χώρας ανήλθε κατά τήν 31ην Δεκεμβριου 1968 εις 96.574 εκατ. δρχ. η συνολική χρηματοδότησις του ιδιωτικού τομέως ανήλθε κατά το αυτό έτοσ εις 80.740 εκατ. δρχ. Ευρυτάτη υπήρξεν η συμμετοχή εις τήν χρηματοδότησιν τής οικονομίας τών καθαρώς επενδυτικών τραπεζών κατά το 1968. Η Ελληνική Τράπεζα Βιομηχανικής Αναπτύξεως εχορήγησεν εις βιομιχανίας δάνεια ύψους 528 εκατ. δρχ., ενώ η Τράπεζα Επενδύσεων προέβη εις επενδύσεις εις τήν βιομηχανίαν συνολικού ύψους 196 εκατ. δρχ.
    Το δημόσιον χρέος

    Hellenic General Government Gross Public Debt, as a percent of nominal GDP:1970 1975 1980 1985 1990 1995 2000*
    17.4 18.3 22.6 47.2 89.0 108.7 103.0

    (*) Estimate and projection.

    Source: Analytical Databank, OECD

    Το οικονομικό θαύμα της 21ης Απριλίου

    Και νέα έκθεση της ΕΟΚ ομολογεί το οικονομικό θαύμα που συνετελέσθη επί διακυβερνήσεως της χώρας από την στρατιωτική κυβέρνηση της 21ης Απριλίου! Πρόκειται για την έκθεση της Ευρωπαϊκής Επιτροπής της ΕΟΚ που αναφέρεται στην ανταγωνιστικότητα της ελληνικής οικονομίας και προτείνει τρόπους ενισχύσεώς της. Στην έκθεση αυτή διαβάζουμε:

    Ο μέσος ετήσιος ρυθμός του ΑΕΠ της Ελλάδος την περίοδο 69-73 ήταν 7.8% έναντι αντιστοίχου ρυθμού της κοινότητας 4.6%. Την περίοδο μετά την πρώτη πετρελαϊκή κρίση (73-80) η αύξηση ήταν 3.5% έναντι 2.3% της Κοινότητας. Από το 1980 όμως και μετά και για την περίοδο 80-86 ο ρυθμός γίνεται μικρότερος του αντίστοιχου της Κοινότητας 0.7% έναντι 1.4%. Οι ρυθμοί για το 1986 και 1987 είναι 1.3% και 0.7% αντίστοιχα, ενώ οι εκτιμήσεις για την Κοινότητα είναι πιο ενθαρρυντικές 2.5% και 2.2%

    Είναι φανερό ότι τα χρόνια 79 και 80 είναι το σημειό καμπής της προηγούμενης τάσεως. Η κρίση επηρέασε λιγότερο τον τομέα ρυθμού αυξήσεως της βιομηχανίας από 6.1% την περίοδο 72-79 γίνεται αρνητικός (0.7%) την περίοδο 80-85. Η συμμετοχή του προϊόντος της μεταποιήσεως στο ΑΕΠ από 21.3% το 80 πέφτει στο 18.7% το 1985 (στα επίπεδα του 1972).
    Η κατανάλωση

    Ο μέσος ετήσιος ρυθμός αυξήσεως της εσωτερικής ζητήσεως για προϊόντα μεταποιήσεως την περίοδο 72-79 σε πραγματικούς όρους ήταν 6.2% έναντι 3.6% της Κοινότητας των 4. Η εικόνα όμως άλλαξε τελείως την επόμενη περίοδο 79-85 με πτώση του μέσου ρυθμού στο -0.6% έναντι ρυθμού 0.1% για τους 4 της Κοινότητας. Η ανάκαμψη που άρχισε το 1983 δεν ήταν ακόμη επαρκής ώστε να επιτευχθεί το επίπεδο του 1979. Στις εξωτερικές αγορές τα μερίδια της χώρας παρέμειναν σχετικά σταθερά μεταξύ των ετών 74 και 1985. Το γεγονός αυτό σε συνδυασμό με το κόστος στο εσωτερικό δημιούργησαν αναμφίβολα προβλήματα στις εξαγωγές. Στην περίοδο 70-79 παρατηρήθηκε μια ανάπτυξη των κλάδων των υφαντικών, χημικών και μη μεταλλικών ορυκτών παρόμοια με εκείνη που χαρακτήρισε τις πρόσφατες βιομηχανοποιημένες χώρες (MICS). Μετά την κρίση του 1979-80 οι κλάδοι των τροφίμων και των χημικών δεν επηρεάστηκαν αισθητά, ενώ δυσμενής ήταν η εξέλιξη του κλάδου των υφαντικών.
    Η σχέση μεταξύ παραγωγικότητας και απασχολήσεως

    Την περίοδο 72-79 η παραγωγικότητα της εργασίας για το σύνολο της οικονομίας αυξήθηκε με μέσο ετήσιο ρυθμό (2.8%) λίγο μεγαλύτερο από εκείνο της Κοινότητας (2.5%). Η τάση αυτή συνεχίστηκε και μεταξύ των ετών 79-85 1.3% έναντι 1.4% της Κοινότητος. Η αύξηση της παραγωγικότητος για το 1986 εκτιμάται μικρότερη από εκείνη της Κοινότητος (1.0% έναντι 1.9%) ενώ το 1987 προβλέπεται μείωςση κατά 0.8% έναντι θετικού ρυθμού της Κοινότητος 1.5%
    Επενδύσεις

    Από το 1974 και μετά οι επενδύσεις στην μεταποίηση μειώνονται. Παρατηρείται μικρή ανάκαμψη το 1979-80 και το ποσοστό στο σύνολο των επενδύσεων το 1984-85 ανέρχεται στο 14.5% δηλαδή στα επίπεδα του 1970. Επιπλέον οι επενδύσεις υλοποιούνται σε παραδοσιακές βιομηχανίες όπως τροφίμων, υφαντικών, ενδύσεως, τσιμέντου κλπ. Το ποσοστό συμμετοχής των επενδύσεων σε παραδοσιακούς κλάδους μειώνονταν μέχρι το 1970 και κατόπιν είχε ανοδική πορεία. Αντίθετα η συμμετοχή των επενδύσεων σε κεφαλαιουχικά αγαθά σημείωσε αντίστροφη πορεία. Οι δημόσιες επενδύσεις στη μεταποίηση ενώ στην περίοδο του 70-75 ήταν το 2% του συνόλου των επενδύσεων του κλάδου, το ποσοστό ανέρχεται στο 5% την δεκαετία του 75-85.

    Οι άμεσες επενδύσεις από το εξωτερικό εμφανίζονται την δεκαετία του 1960 (Ν. 2687/53) και ανέρχονται στο 61% του συνόλου των επενδύσεων την μεταποίηση και υλοποιούνται σε μονάδες παραγωγής κεφαλαιουχικών αγαθών. Στο τέλος της δεκαετίας του 70 το ποσοστό μειώνεται στο 4% και στρέφεται στην παραγωγή καταναλωτικών αγαθών. Η μείωση αυτή αντανακλά κυρίως διεθνείς τάσεις καθώς και την επίδραση της βαθμιαίας απώλειας του πλεονεκτήματος του κόστους εργασίας.

    • varanus komodoensis on 31 Δεκεμβρίου 2013 at 03:18

    ..το όποιο χρεος του απριλιανου καθεστωτος ηταν υγιες πρακτορακο. οι ρυθμοι της αναπτυξης ηταν ταχυτατοι και ετσι εξαφανιζαν τα παντα. ο δελατολας ΕΛΑ ΕΛΕΝΗ ας παει να κουρεψει κανα γκαζον.μονο για αυτο κανει.

    • Ισόνομος πολίτης on 31 Δεκεμβρίου 2013 at 12:36

    Δεν θα σταθώ στο πραξικόπημα των πρακτόρων της CIA και την κατάλυση των τότε συνταγματικών ελευθεριών, τις εκτοπίσεις και τους βασανισμούς δεκάδων χιλιάδων πολιτών, την φίμωση του τύπου και τον διεθνή εξευτελισμό της Πατρίδας για 7 ολόκληρα χρόνια.
    Αυτά είναι πλέον παγκοίνως γνωστά (πλην των ζόμπιες της Χ.Α).
    Θα προσπαθήσω με πολύ λίγα λόγια να επισημάνω τα σκάνδαλα και την βαθύτατη διαφθορά που επεκράτησε τότε στον δημόσιο βίο.
    Σε γενικές γραμμές η δικτατορία από την κορυφή μέχρι τον πάτο, ήτανε μέσα στο σκατό των σκανδάλων, του χρηματισμού, της ευνοιοκρατίας και της οικονομικής αυθαιρεσίας.
    Κάποιος συνταγματάρχης Λαδάς έδωσε τόσα θαλασσοδάνεια σε δικούς του επιχειρηματίες και παρατρεχάμενους, που δεν είχανε δοθεί μέχρι τότε από καταβολής του Ελληνικού κράτους.
    Όταν σε μια συνέντευξή του στον Καρατζαφέρη ακροθιγώς του επισημάνθηκε τότε το γεγονός (και αφού είχε απομακρυνθεί από τα καθήκοντά του) είπε πως φεύγει με καθαρά τα χέρια και ήσυχη τη συνείδησή του. Καταλαβαίνετε τώρα περί τίνος επρόκειτο..
    Ένα άλλο «μπουμπούκι » ο συνταγματάρχης Μπαλόπουλος, όντας Γ.Γ του Υπ. Εμπορίου, τάιζε για αρκετά χρόνια τον Στρατό και τα διάφορα ιδρύματα αλλά και εκατομμύρια πολίτες, με τα σάπια κατεψυγμένα κρέατα που είχανε επιστρέψει από διάφορες χώρες στην Αργεντινή και στη συνέχεια επανεξήχθησαν στην Ελλάδα με εντολή του για να καταναλωθούν και εκείνος και η παρέ του να θησαυρίσουν.
    Αυτό ήτανε ένα από τα μεγαλύτερα διατροφικά και οικονομικά σκάνδαλα στην ελληνική δημόσια ζωή.
    Στις υπηρεσίες και στους οργανισμούς διορίζονταν κάτω από αδιαφανέστατες διαδικασίες, όλα τα φασιστικά γουρούνια οι συγγενείς τους και το χρήμα του Ελληνικού λαού κατασπαταλιότανε για κοσμικές εκδηλώσεις και για την προκλητική προσωπική τους ζωή.
    Ο Παπαδόπουλος μαζί με την οικογένεια του, την ακολουθία και το υπηρετικό προσωπικό, τα καλοκαίρια παραθέριζε σε ολόκληρο ξενοδοχειακό συγκρότημα του Αστέρα στο Λαιμό της Βουλιαγμένης. Εκεί φυσικά απαγορευότανε όχι μόνο να πλησιάσεις αλλά ούτε να κοιτάξεις..
    Στον ίδιο βρέθηκαν αγορές πολλών μεγάλων διαμερισμάτων που άφησε στα παιδιά του. Παντρεύτηκε την Δέσποινα με νόμο που ίσχυσε μόνο για ένα 24ωρο, αφού χώρισε την προηγούμενη γυναίκα του με δύο παιδιά.
    Τι να πρώτο γράψεις και ποιος τότε τολμούσε να ψάξει και να αφήσει στοιχεία για τον «βίο και την πολιτεία» των αθλίων εκείνων χουντικών?
    Μένω μόνο σε αυτά τα ελάχιστα σαν χαρακτηριστικές ενδείξεις για να μην σας κουράσω και σας κάνω να αηδιάσετε περισσότερο μέρες που είναι.
    Με την ευκαιρία αυτή, εύχομαι σε όλους σας ευτυχισμένο, αισιόδοξο και ανατρεπτικό για το καλύτερο, νάναι το νέο έτος
    του 2014…

      • varanus komodoensis on 31 Δεκεμβρίου 2013 at 18:31

      το ξερω οτι ειναι πανισχυρη η αριστερη προπαγανδα.αν δεν ηταν δεν θα αντεχε 40 χρονια το σαθρο οικοδομημα της.

    • RYaN on 31 Δεκεμβρίου 2013 at 15:15

    Τα απίστευτα σκάνδαλα της χούντας

      • varanus komodoensis on 31 Δεκεμβρίου 2013 at 18:30

      …ΠΑΝΤΑ απο κουλτουριαρικες πηγες !!

    • αστρεχας on 31 Δεκεμβρίου 2013 at 18:20

    ΤΟ ΤΡΑΓΙΚΟ στην υποθεση ειναι οτι δεν λενε ψεμματα….ΝΟΜΙΖΟΥΝ οτι λενε την αληθεια !!!!
    Μιλαμε για παρασκουριαζοκολλημενα μυαλα..που οσο και να τα γρασαρεις δεν θα εχεις αποτελεσμα…

    Η χουντα αποτελει λογος υπαρξης τους!!!(αν δεν υπηρχε και αυτη θα πρεπε να την εφευρουν).

    καλες γιορτες και καλη πρωτοχρονια σε ολους

    • varanus komodoensis on 1 Ιανουαρίου 2014 at 02:19

    Δωρεάν Παιδεία Μόνον επι Επταετίας

    Άμεση αναγνώριση στο έργο που έκαναν οι κυβερνήσεις του φυλακισμένου Προέδρου, Γεωργίου Παπαδοπούλου, στον χώρο της Παιδείας, αποτελεί η δήλωση τουομοτίμου καθηγητού κ. Φαίδωνος Βεγλερή στον ραδιοφωνικό σταθμό του Δήμου Αθηναίων ότι: «Μόνον επι χούντας είχαμε δωρεάν παιδεία»! Με την δήλωσή του αυτή, ο πρύτανης των Συνταγματολόγων, ο οποίος στην δίκη για την 21η Απριλίου κατέθεσε ως μάρτυρας εναντίον των φυλακισμένων Αξιωματικών, παραδέχεται την χρεωκοπία της εκπαιδευτικής πολιτικής των μεταπολιτευτικών κυβερνήσεων.

    » Λυπούμαι που θα το πώ, αλλά οι φοιτητές είχαν δωρεάν Παιδεία μόνον επί δικτατορίας», είπε χαρακτηριστικά ο κ. Βεγλέρης, στην διάρκεια της συνετεύξεώς του. Αναγνωρίζοντας έτσι, εμμέσως το ενδιαφέρον των κυβερνήσεων της Επαναστάσεως για την μόρφωση των παιδιών του λαού. Στη συνέχεια ο κ. Βεγλερής κατήγγειλε τον Νόμο – Πλαίσιο της σοσιαλιστικής κυβερνήσεως, ότι δεν πρόσφερε τίποτε στους φοιτητές. «Με τον νόμο του 1982», είπε ο κύριος Βεγλερής, «οι φοιτητές σε τίποτε δεν ωφελήθηκαν. Με τον νόμο αυτό ωφελήθηκαν μόνοι οι διάφοροι βοηθοί επιμελητές, οι οποίοι έγιναν όλοι διδάσκοντες. » Και αμέσως μετά, κατήγγειλε τα κόμματα, οτι «είναι ένοχα για την διάβρωση και κομματικοποίηση του φοιτητικού κόσμου.»

    Η ΠΑΙΔΕΙΑ ΕΠΙ 7 ΕΤΙΑΣ :

    Τα Ελληνικά Πανεπιστήμια το 1970-1974 ήταν απο τα Πρώτα 100 καλύτερα πανεπιστήμια στον Κόσμο, ενώ το Πάντειο το 1973 ήταν στην 7 Θέση. Απίστευτο? οχι Πραγματικό μια εποχή που η Παιδεία ήταν πραγματικά σοβαρή, πνευματική και ΔΩΡΕΑΝ.

    Να σημειωθεί οτι στις μέρες μας τα Ελληνικά Πανεπιστήμια βρίσκονται στις τελευταίες θέσεις των σύγχρονων Κρατών

    Επι 7ετιας ΑΚΟΜΑ…
    Έναρξις κατασκευής Πανεπιστημιουπόλεων
    Αθηνών
    Θεσσαλονίκης
    Πατρών
    Κατασκευή σχολείων σε όλα τα χωριά που υπήρχαν μικρά παιδιά, και δημιουργία σχολείων σε όποια μεγάλη πόλη χρειαζόταν.
    Δωρίζονται σε 65 σχολεία της Αττικής και στην συνέχεια σε όλη την Ελλάδα προτομές του Μεγάλου Αλεξάνδρου για να τοποθετηθούν σε βάθρο σε ειδικό χώρο του κάθε σχολείου, έτσι ώστε τα παιδιά να εμπνέονται από τον Μέγα στρατηλάτη και να τον έχουν ώς πρότυπο.

    Καθιέρωση, κρατικών βραβείων για τους αριστούχους του 6ταξιου Γυμνασίου

    2πλασιασμός των κονδυλίων για την παιδεία

    Δίνονται η πρώτες υποτροφίες στους αριστούχους μαθητές, για μετέπειτα σπουδές.

    Δίνεται Σημαντικό χρηματικό ποσό σε αριστούχους φοιτητές για την μετέπειτα επαγγελματική σταδιοδρομία

    Παροχή Δωρεάν Ιατροφαρμακευτικής και Νοσοκομειακής περίθαλψης σε όλους τους φοιτητές

    Χορηγήσει Σπουδαστικών Δανείων

    Αύξηση της Χρηματικής αμοιβής για το ημερήσιο φοιτητικό συσσίτιο

    Χορηγήσει ειδικού Κονδυλίου για την Ψυχαγωγία των φοιτητών

    Παροχή 3τρης Εξεταστικής στους Φοιτητές

    Δωρεάν Χορήγηση Βιβλίων Για Όλους τους ΜΑΘΗΤΕΣ και ΦΟΙΤΗΤΕΣ

    Μια γέυση μόνο απο αυτά που έγιναν για την παιδεία

    ΚΑΛΗ ΧΡΟΝΙΑ ΚΑΙ ΝΑ ΑΝΑΤΕΙΛΕΙ Η ΧΡΥΣΗ ΑΥΓΗ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΥ – ΖΗΤΩ Η ΝΙΚΗ

    • Ισόνομος Πολίτης on 1 Ιανουαρίου 2014 at 13:03

    Οι κηδείες του Γεωργίου Παπανδρέου το 1968 και του Γιώργου Σεφέρη το 1971 (ήμουνα εκεί), έδειξαν πόσο «ευχαριστημένες» ήταν η μαθητική & φοιτητική νεολαία εκείνα τα μαύρα χρόνια της δικτατορίας των συνταγματαρχών..
    Με το όπλα επί σκοπώ, τον χαφιεδισμό και τον άκρατο χρηματισμό ημετέρων και εθελόδουλων υποτακτικών, οι μαύροι συνταγματάρχες κυβερνούσαν και διαφέντευαν όχι μόνο την Παιδεία, αλλά και συνολικά τη ζωή των συντριπτικά περισσοτέρων Ελλήνων πολιτών..
    Δεν ξέρω τι γράφει και για τι το γράφει ο «ύπερθεν» Φαίδων Βεγλερής, αλλά τον πληροφορώ πως μία ολοκληρωμένη και φωτισμένη Παιδεία, πρέπει απαραίτητα και απαρέγκλιτα πρωτίστως να αναπνέει το «οξυγόνο» της Ελευθερίας και της Πραγματικής Δημοκρατίας..
    Και μη μας πει κανείς πως αυτές ήταν τότε και οι δύο υπάρχουσες και δεδομένες.
    Για όποιον ανιχνεύει τα ντοκουμέντα της εποχής εκείνης, καλό είναι να σταθεί στο όγκο του Λαού και της νεολαίας που συμμετείχαν στις κηδείες των δύο εκείνων Επιφανών Ανδρών το 1968 και το 1971).
    Καλό είναι επίσης να μελετήσει και τον βίαιο, σκληρό και φασιστικό τρόπο με τον οποίο διαλύθηκαν τότε οι δύο εκείνες παλλαϊκές συγκεντρώσεις…
    Την περίοδο των γεγονότων του Πολυτεχνείου τον Νοέμβρη του 1973, σε σύγκριση με τα «τότε», είχανε μαλακώσει κάπως τα πράγματα και παρόλα αυτά…. είδατε τι έγινε…

    • varanus komodoensis on 1 Ιανουαρίου 2014 at 19:32

    ..και υστερα «ισονομε» ηρθαν αυτοι που ψηφιζατε και ψηφιζετε και επανεφεραν τη..δημοκρατια.αναπνευσαμε επιτελους «οξυγονο» ελευθεριας με τα πανεπιστημια κ τα σχολεια να αποτελουν μαρξιστικα προτεκτορατα.το πανεπιστημιακο «ασυλο των ιδεων» αποτελεσε οροσημο για την παιδεια μας.συμμοριες αναρχοπρακτορων και μη φροντισαν περι αυτου.η μαθητικη και φοιτητικη νεολαια της εποχης αγαπητε «ισονομε» ειχε μεσα στα ποδια της και καποια «καλα παιδακια» που το παιζανε επαναστατες με τις πλατες των πρεσβειων.ΚΑΠΟΙΟΙ ξημεροβραδιαζοντουσαν σε ΚΑΠΟΙΑ φουαγιε..αυτοι οι ΚΑΠΟΙΟΙ σημερα σε φερανε σε αυτη την κατασταση.και εσυ κατσε και ασχολησου με την..επαρατη χουντα.

    • Ισόνομος πολίτης on 1 Ιανουαρίου 2014 at 20:22

    Δεν είναι οι «κάποιοι» Varanus.
    Είμαστε όλοι λίγο – πολύ συνυπεύθυνοι για την σημερινή μας κατάντια.
    Δηλαδή εμείς οι άνθρωποι με την ατελή, οπισθοδρομική, ατομικιστική και απολίτιστη συμπεριφορά μας.
    Η Ελευθερία και η Δημοκρατία είναι αρχές και θεσμοί. Και όπως καταλαβαίνεις και εσύ (πιστεύω πως καταλαβαίνεις), όταν οι θεσμοί δεν εφαρμόζονται σωστά ή εφαρμόζονται πλημμελώς, τότε τιμωρούν με την εκδικητικότητα και την νομοτέλεια που συνήθως χαρακτηρίζουν τη Φύση.
    Η τελειότερη Θρησκεία ο Χριστιανισμός και μάλιστα η Ορθοδοξία, φταίνε δηλαδή που το «παπαδαριό» διαχρονικά και ανεξαρτήτου ιεραρχίας κάνανε και κάνουν τα μύρια όσα απρεπή και ευτελή που βγαίνουν στο φως της δημοσιότητας?
    Διαλέγουμε λοιπόν το φασιστικό ή το Δημοκρατικό πολίτευμα.
    Το πρώτο αρχίζει και τελειώνει με διεστραμμένα πρόσωπα ικανά να παρασύρουν τις μάζες για το κακό και την οπισθοδρόμηση και το δεύτερο, βασίζεται σε προαιώνιες αρχές και το υπηρετούν άνθρωποι για το καλό και την εξέλιξη των κοινωνιών..
    Δες το και ιστορικά:
    Αθήνα – Σπάρτη
    Η Αθήνα άφησε το θεσμό του δημοκρατικού πολιτεύματος. Άφησε τις πολιτισμικές αρχές και αξίες πάνω στις οποίες στηρίχτηκε ο μετέπειτα δυτικός πολιτισμός και η εξέλιξη των κοινωνιών, ενώ η αυταρχική Σπάρτη, μνημονεύεται μόνο σε ότι έχει να κάνει με πολεμικές τεχνικές και εκστρατείες…κοινωνιών εναντίων κοινωνιών…
    Διαφέρουμε όσο η μέρα με τη νύχτα. και μιλάς με έναν άνθρωπο που έζησε πραγματικά τη χούντα στο πετσί του..

      • varanus komodoensis on 2 Ιανουαρίου 2014 at 01:53

      ..δεν ειναι ιδια η αρχαια αθηναϊκη δημοκρατια με τη νυν κοινοβουλευτικη κομματοκρατια.μην αυταπατασαι και μη μπερδευεις τα μαρουλια με τα αντιδια. το πολιτευμα αυτο που αγωνιστηκατε για να επαναφερετε τοτε ΜΠΑΖΕΙ απο παντου.δεν «τραβαει».ηταν 1000% βεβαιοτατο οτι θα ερχομαστε στην υπαρχουσα κατασταση. δυστυχως για εσας,στην ελλαδα του 20ου αιωνα ΜΟΝΟ δυο κυβερνητες πετυχαν σημαντικα πραγματα υπερ του λαου: ο ι.μεταξας και ο γ.παπαδοπουλος.και ηταν και οι δυο «κακοι φασιστες»…

    • Ισόνομος πολίτης on 2 Ιανουαρίου 2014 at 08:47

    «Έλα δω και δείξε μου την ταυτότητά σου».
    Ψαχνόσουνα με ταραχή και σαστιμάρα στις μέσα ή τις έξω τσέπες, παντού.
    Εκείνος σε κοίταζε με εκείνο τα περιπαιχτικό και ταυτόχρονα υπεροπτικό και βλοσυρό ύφος μέχρι να την βρεις και του τη δείξεις..
    Ανάλογα με τα κέφια του ή σου την επέστρεφε και κόβοντας σε πάνω κάτω σου έλεγε:
    «Δίνε του τώρα και μη σε ξαναδώ έτσι ακούρευτο και αξύριστο σαν ρεμάλι»..
    Ή:
    «Πάμε στο τμήμα για την εξακρίβωση στοιχείων»
    Αν πηγαίνατε στο τμήμα, σε έβαζε μπροστά και αυτός ερχότανε από πίσω και μπαίνοντας στην είσοδο, σε έσπρωχνε βίαια για να δείξει στον συναδελφικό περίγυρο ότι ψάρεψε «λαβράκι».
    Σε βάζανε στην αναμονή και στο περίμενε και αυτό θα μπορούσε να κρατήσει μέχρι την επόμενη ή και την μεθεπόμενη ημέρα..
    Μετά με εκείνη την γελοία «μπατσίστικ» ψευτοευγένεια σου λέγανε:
    «Φίλε σε νομίσαμε για άλλον και έπρεπε να το ψάξουμε. Ερευνήσαμε καπάκι και την στρατιωτική σου κατάσταση.
    Τους απαντούσες με φόβο και κάθε επιφύλαξη:
    «Μα δεν είμαι σε στρατεύσιμη ηλικία και φοιτώ στο πρώτο έτος».
    «Δείχνεις για μεγαλύτερος» σου ανταπαντούσαν «τι να κάνουμε?
    ¨»Άντε τώρα δίνε του και να ξυρίσεις την γένι σου για να μην δείχνεις σαν τα κουμμμούνια της κακιά ώρας»..
    Σωτήριον έτος 1971 και τα συμπεράσματα…. για τον Varanus…

    • varanus komodoensis on 2 Ιανουαρίου 2014 at 19:57

    «ισονομε», δεν λες απολυτως τιποτα με το παραπανω.η ουσια ΑΛΛΟΥ ειναι.

      • Ισόνομος πολίτης on 3 Ιανουαρίου 2014 at 08:16

      Προσωπικές εμπειρίες Varanus…
      Η τρομοκρατία, η αυθαιρεσία και η φασίζουσα νοοτροπία και συμπεριφορά από τα όργανα της δικτατορίας..
      Αυτά βίωνε τότε καθημερινά ο απλός Έλληνας πολίτης
      Αλλά μιας και εσύ έχεις πολιτικογραφηθεί ως νεοναζί και θιασώτης της 21ης του Απρίλη 1967, θα ήτανε πολύ περίεργο να σου λέγανε κάτι τα πάρα πάνω…

Τα σχόλια έχουν απενεργοποιηθεί.

Αρέσει σε %d bloggers: