Απρ 12 2014

Το δικό μου όνειρο*

Το δικό μου όνειρο*

Της Ελένης Σδράλη

Υποψήφια δημοτική σύμβουλος με τη «Συμπαράταξη Λαρισαίων»

Ο Καλλικράτης, ελπίζω, άλλαξε την ιδέα μας περί πόλης, αν και πολλοί συμπολίτες το είχαν κάνει πολύ ενωρίτερα. Γνωρίζω ανθρώπους που χρόνια πριν τον «Καποδίστρια» και τον «Καλλικράτη», ζούσαν σε κοινότητες περιφερειακά της Λάρισας και εργαζόντουσαν στα στενά όρια της πόλης. Αυτή την ενοποίηση μέσω δραστηριοτήτων  ήρθε απλά μια διοικητική πράξη, ένας νόμος, να την κάνει οργανική.  Μπορούμε να την βαθύνουμε; Να την εμπλουτίσουμε; Να τη βοηθήσουμε να απλώσει ρίζες; Μπορούμε να πλέξουμε κλωστές αδιόρατες που θα δένουν μαζί τα διαφορετικά κύτταρα (κοινότητες, γειτονιές) της  μεγαλύτερης πόλης, της Λάρισας του 21ου πρώτου αιώνα;

Ας πάρουμε από τον πλούτο των προτάσεων που πολλοί είχαν επεξεργαστεί στο παρελθόν και ας προσθέσουμε ένα μικρό λιθαράκι. Ας πάμε δηλαδή το όραμα λίγα βήματα πιο πέρα.

Πολλοί είχαν μιλήσει στο παρελθόν για την ανάγκη δημιουργίας ακτινωτών διαδρομών που θα οδηγούν από την περιφέρεια προς το κέντρο της πόλης. Πρότειναν δηλαδή την μετατροπή επιλεγμένων δρόμων σε ποδηλατοδρόμους, πεζόδρομους ή ήπιας κυκλοφορίας δρόμους. Στο οδικό αυτό δίκτυο θα κατασκευάζονταν παρτέρια, θα φυτεύονταν δέντρα και θα δημιουργούνταν μικρές στάσεις – οάσεις ώστε να γίνεται η διαδρομή περιφέρεια – κέντρο φιλική προς τον πεζό και τον ποδηλάτη.

Άλλοι. είχαν προτείνει την λειτουργική, αισθητική, οργανική ενοποίηση επιλεγμένων σημείων της πόλης και την δημιουργία μιας μεγάλης πράσινης διαδρομής, ενός ιδιότυπου ανοιχτού πάρκου που θα περιελάμβανε τα εμβληματικά σημεία της πόλης – την Κεντρική της πλατεία, τα δύο αρχαία θέατρα, τον λόφο του φρουρίου, τον εσωτερικό κλάδο του Πηνειού, το πάρκο Αλκαζάρ, την οδό Κοζάνης, τον Πηνειό, το Αισθητικό Άλσος και θα κατέληγε στον Πύργο του Χαροκόπου.

Τρίτοι είχαν μιλήσει για την δημιουργία ενός τεράστιου επιμήκους δημόσιου χώρου που θα προέκυπτε από την μετατόπιση ανατολικά της σιδηροδρομικής γραμμής, μετατόπιση η οποία θα έλυνε έναν πολεοδομικό και χωροταξικό γρίφο για την πόλη. Παρόμοια αποτελέσματα μπορεί να είχε η υπογείωση των γραμμών.

Τι θα συνέβαινε αλήθεια, αν συνδυάζαμε τις δύο πρώτες προσεγγίσεις; Χρησιμοποιείστε παρακαλώ τη φαντασία σας και σκεφθείτε ποδηλατοδρόμους – πεζόδρομους που θα επεκτείνονταν εκτός πόλης, μέχρι τους περιφερειακούς οικισμούς Τερψιθέα, Ελευθερές, Μελισσοχώρι, Ομορφοχώρι, Κουλούρι, Γιάννουλη.  Η δημιουργία ενός τέτοιου δικτύου πεζοδρόμων, θα είχε περιβαλλοντικό, οικονομικό και κοινωνικό όφελος. Θα μου πείτε μπορεί να δημιουργηθεί ένα τέτοιου μεγέθους δίκτυο; Δεν είναι απαραίτητη η ταυτόχρονη κατασκευή ολόκληρου του δικτύου. Μπορεί να ξεκινήσει από την μικρότερη  και πιθανά ευκολότερη διαδρομή, αυτή που ενώνει το κέντρο της πόλης με την Γιάννουλη, μέσα από μια ειδικά διαμορφωμένη πράσινη διαδρομή. Όχι ζωγραφισμένη στο πεζοδρόμιο ούτε μια στενή λωρίδα δίπλα στην εθνική οδό Λάρισας – Κοζάνης αλλά έναν ανεξάρτητο ποδηλατόδρομο που θα περνά μέσα από το Αλκαζάρ, θα διασχίζει το χώρο στο εθνικό στάδιο, θα κινείται δίπλα στα μικρά γήπεδα της περιφερειακής οδού και πάνω από τον Πηνειό. Στα μεγάλα εμπορικά καταστήματα και εμπορικά κέντρα στο ύψος των εργατικών κατοικιών μπορεί να διέρχεται από τους χώρους στάθμευσης  πριν καταλήξει να «σβήσει» ομαλά στο οδικό δίκτυο της Γιάννουλης.

Από την μελέτη του μέχρι την οριστική του κατασκευή, ο δρόμος αυτός μπορεί να αποτελέσει πρότυπο, είτε σε ότι αφορά την σχεδίαση και κατασκευή του είτε την εύρεση και δέσμευση χώρου διέλευσης είτε ακόμα τους τρόπους χρηματοδότησης της κατασκευής του. Έτσι – και αυτό είναι ένα ζήτημα που θα κληθούν να επιλύσουν οι μελετητές του έργου – στον εξωτερικό κλάδο του Πηνειού, θα πρέπει να κατασκευαστεί γέφυρα, η οποία θα μπορούσε όμως να αναρτηθεί στην ήδη υπάρχουσα. Το σχέδιο της γέφυρας μπορεί να είναι το ζητούμενο ενός διεθνούς αρχιτεκτονικού διαγωνισμού ανάμεσα σε φοιτητές της Αρχιτεκτονικής με μόνη αμοιβή το αριστείο της πόλης, την έκθεση των έργων και φιλοξενία των σχεδιαστών. Σε όλο το μήκος θα κατασκευαστούν είσοδοι – έξοδοι στον ποδηλατοδρόμο με ειδική σήμανση και σηματοδότηση προκειμένου να συνδεθεί με τις γειτονιές από όπου θα διέρχεται. Για την κατασκευή του, μπορούν να αντληθούν χρήματα από κοινοτικούς πόρους ενώ μπορούν να συνεισφέρουν – τουλάχιστον σε γη – στο πλαίσιο της εταιρικής κοινωνικής ευθύνης οι επιχειρήσεις και τα εμπορικά κέντρα κατά μήκος της διαδρομής.

Η πόλη μας, η Λάρισα, κινείται με ταχύτητα προς το μέλλον. Ας της εξασφαλίσουμε το μέλλον που της αξίζει συνεισφέροντας ο καθένας από εμάς το όνειρό του.

www.larissanet.gr


Αρέσει σε %d bloggers: