Απρ 30 2014

Η συγκέντρωση πλούτου σε λίγα χέρια, η οικονομική ανισότητα, είναι το σύμπτωμα. Η ασθένεια είναι η συγκέντρωση πολιτικής εξουσίας σε λίγα χέρια. Η πολιτική ολιγαρχία.

Οι «σχέσεις παραγωγής», (όπως οι δουλοκτητικές, οι φεουδαρχικές, οι καπιταλιστικές και οι σοσιαλιστικές σχέσεις παραγωγής), δηλαδή αυτό που λέμε οικονομικό σύστημα, είναι κάτι που άλλαξε και αλλάζει στην ιστορία του ανθρώπινου είδους.

Ολες αυτές οι «σχέσεις παραγωγής» υπήρξαν για έναν και μόνο λόγο: εμείς ο λαός, οι λαοί, να δουλεύουμε σαν σκλάβοι και είλωτες ώστε οι εξουσιαστές μας, οι κυβερνήτες μας και οι συνέταιροί τους, να ζουν στην χλιδή και στην πολυτέλεια, από τον πλούτο που εμείς παράγουμε καθημερινά.

Ολες αυτές οι «σχέσεις παραγωγής» για να υπάρξουν απαιτούσαν μία βασική προϋπόθεση: εμείς ο λαός, οι λαοί, να ΜΗΝ έχουμε καμμία μα καμμία ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΕΞΟΥΣΙΑ.

Οι «σχέσεις παραγωγής» άλλαξαν και ξανα-άλλαξαν.

Αυτό που ΔΕΝ άλλαξε σε όλους αυτούς τους σκοτεινούς αιώνες της εκμετάλλευσής μας ήταν το πολίτευμα. Το πολίτευμα στο οποίο ζήσαμε, ο λαός και οι λαοί, ήταν πάντα μία πολιτική ολιγαρχία. Αλλοτε πιο κοντά στον ολοκληρωτισμό κι άλλοτε όχι. Και η μοναρχία μία παραλλαγή της ολιγαρχίας είναι.

Η οικονομική μας θέση, η οικονομική θέση του λαού και των λαών είναι σύμπτωμα και αποτέλεσμα. Η αρρώστεια και η αιτία για τις δυστυχίες μας, είναι το ότι εμείς ο λαός δεν έχουμε καμμία ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΕΞΟΥΣΙΑ.

Εμείς ο λαός δεν μπορούμε και δεν μπορούσαμε ποτέ να δώσουμε ΕΝΤΟΛΕΣ που θα εκτελεστούν. Ημασταν πάντα υπήκοοι. Ημασταν πάντα εκτελεστές των εντολών των κυβερνητών μας. Στο παρόν πολίτευμα και στα πολιτεύματα που προηγήθηκαν ο λαός ήταν πάντα «η τελευταία τρύπα του ζουρνά».

Ο κοινοβουλευτισμός που επικράτησε στον δυτικό κόσμο τους τελευταίους αιώνες και σταδιακά στο μεγαλύτερο μέρος του πλανήτη, υπήρξε μια κορυφαία εφεύρεση των ολιγαρχικών κυβερνητών μας. Από πολλές απόψεις.

Πρώτα απ’ όλα ισχυρίστηκε πως είναι δημοκρατία. Ενώ φυσικά και δεν είναι. Ο κοινοβουλευτισμός είναι άλλη μία παραλλαγή της πολιτικής ολιγαρχίας. Στον κοινοβουλευτισμό η θέληση του λαού μετράει το ίδιο όπως και σε κάθε άλλο πολίτευμα που προηγήθηκε. Δηλαδή καθόλου.

Και μην ξεχνάμε πως κοινοβουλευτισμό εφάρμοσαν τα κομμουνιστικά καθεστώτα όπου εξουσίασαν και όπου εξουσιάζουν και τώρα, όπως στην Κίνα και την Β. Κορέα. Οι «λαϊκές δημοκρατίες» δεν ήταν τίποτε άλλο παρά κοινοβουλευτισμός.

Επειτα με το εφεύρημα των παρατάξεων του κοινοβουλίου, και ειδικά των κομμάτων, μας δίχασαν σε δεξιούς και αριστερούς και κάτι αποκόμματα. Κορυφαίο. Μια ευφυέστατη παραλλαγή του «διαίρει και βασίλευε» που μας οδήγησε να μην μπορούμε ενιαία ως λαός, να φτάσουμε σε πολιτική συναίνεση και συμφωνία και να διεκδικήσουμε την ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΕΞΟΥΣΙΑ που μας ανήκει.

Δεξιά και αριστερά κόμματα, αποκόμματα και πολιτικοί «χώροι» σαν τον αντι-εξουσιαστικό και τον ακροδεξιό, είναι οι βασικοί στύλοι του διχασμού μας. Είναι οι βασικοί στύλοι του συστήματος διαιώνισης της εκμετάλλευσής μας. Είναι οι διχασμοί εκείνοι που δεν μας αφήνουν να ενωθούμε. Και να γίνουμε δήμος. Διότι κόμμα σημαίνει διαίρεση και διχασμός. Και διότι ΔΕΝ υπήρξε ούτε και μπορεί να υπάρξει κόμμα που να λειτουργεί με δημοκρατία. Το κόμμα είναι ολιγαρχική εφεύρεση.

Οταν θα καταφέρουμε να έχουμε συλλόγους, ομίλους και ομάδες δημοκρατίας, στέκια δημοκρατίας, εντευκτήρια δημοκρατίας, στα οποία θα μαζευόμαστε ΟΛΟΙ μας, αφήνοντας κατά μέρος τους παλιούς μας «ιδεολογικούς», κομματικούς και παραταξιακούς μας διχασμούς, και εκεί αρχίσουμε να σφυρηλατούμε την ενότητά μας, ΔΙΑΤΗΡΩΝΤΑΣ φυσικά τις οικονομικές και ιδεολογικές μας απόψεις και ιδέες ο καθένας, τότε θα μπορούμε να αρχίσουμε να ελπίζουμε.

Ως τότε θα πληρώνουμε τα χαράτσια που μας φορτώνουν.

Θραξ Αναρμόδιος


8 Σχόλια

Μεταπήδηση στη φόρμα σχολίων

    • RYaN on 30 Απριλίου 2014 at 22:29

    Δημοκρατία υπάρχει, «όταν το πλήθος είναι κύριο, κυρίαρχο» (Αριστοτέλης, Πολιτικά, 1279b 21) και όταν «οι άρχοντες είναι κληρωτοί» (Αριστοτέλης, Πολιτικά, 1294b 8-9).

    • Αστρεχας on 30 Απριλίου 2014 at 23:36

    Η παραγωγη πλουτου εχει εχει ξεφυγει απο τα στενα πλαισια της πραγματιης οικονομιας..πλουτο(ανταλαξιμη αξια στην πραγματικη οικονομια) μπορεις να παραγεις και απο μια μαλακια εαν την φτασεις πολυ. ψηλα και εχει στοιχηματισει στο υψος της(παραγωγα)…απο την στιγμη που στηθηκε το πλαισιο δεν υπαρχουν ολιγαρχιες,παραμενει ομως ο πονος και τα δακρυα

      • RYaN on 1 Μαΐου 2014 at 00:50

      Οι ολιγαρχίες δεν κρύβονται πίσω από τα τρέχοντα εισοδήματα (βλ. ΑΕΠ). Έχουν συσσωρευμένα στα σεντούκια τους και στα ακίνητά τους εισοδήματα δεκαετιών. Οι σοβαρές ολιγαρχίες έχουν συσσωρευμένα ΑΕΠ αιώνων. Από το Διαφωτισμό μέχρι σήμερα. Κάποιοι από ακόμα πιο παλιά. Το πολιτικό – νομισματικό σύστημα κατασκευάστηκε έτσι ώστε να μπορεί να τις εξυπηρετήσει στο δρόμο προς τη δόξα.
      Δικιο έχει το άρθρο, αλλά το πρόβλημα είναι παγκόσμιο. Για την ακρίβεια ήταν καλά εγκαθιδρυμένα παγκόσμιο από τα τέλη του 19ου αιώνα. Για τους πολύ λίγους, η παγκοσμιοποίηση ίσχυε από τότε. Καταγράφηκε όμως ως φαινόμενο τις τελευταίες δύο δεκαετίες, όταν τα τεχνολογικά μέσα εκλαϊκεύτηκαν και έδωσαν την ευκαιρία να την μάθουν και οι πολλοί.
      Αλλά, θα εγκαταληφθεί σύντομα, γιατί όπως είχε πει κάποτε ο παππούς Ροκφέλερ: όταν δεις το λούστρο σου να παίζει στο χρηματιστήριο, τότε είναι ώρα να βγεις και να κάνεις πολύ καιρό να ξαναμπείς. Σημειωτέον, ότι το είπε λίγο πριν το μεγάλο κραχ του 1929.

        • αστρεxας on 1 Μαΐου 2014 at 14:42

        Το συστημα εχει εναν βασικο κανονα, «ειναι περιορισμενης ευθυνης»,για ολους, ακομα και για αυτον που το σχεδιασε,εαν το σχεδιασε καποιος.
        Η ιστορια φερνει ανατροπες που πριν γινουν φανταζουν αδιανοητες.Καμια «ολιγαρχια» ακομα και σε παγκοσμιο επιπεδο δεν κοιμαται ησηχη…οσο πλουτο και να διαθετει…γενιες ολοκληρες μαζεμενο.

          • RYaN on 1 Μαΐου 2014 at 22:12

          Σωστό, αν εξαιρέσεις την κορυφή των τελευταίων αιώνων, η οποία έχει κρυφούς υπαλλήλους ακόμα και τα μεγάλα αφεντικά που ακούμε συχνά πυκνά.
          Από την άλλη, η αλήθεια είναι, όντως, ότι η Ιστορία έχει δείξει να πέφτουν απόρθητα κάστρα πολλών αιώνων. Βέβαια, ποτέ δε συνέβη κάτι τέτοιο ειρηνικά και αναίμακτα.

            • Αστρεχας on 1 Μαΐου 2014 at 23:03

            Για ολα υπαρχει η πρωτη φορα …μεσα στα πλαισια αλλαγης της ιστοριας..εκτος απο το τελος της ιδιας της ιστοριας, η οποια προυποθετει την συνεχεια

            • Αστρεχας on 1 Μαΐου 2014 at 23:05

            Θελω να πω οτι καθολου απιθανο να δουμε ολιγαρχιες να πεφτουν αναιμακτα..ακομα και οι παγκοσμιες.

            • RYaN on 2 Μαΐου 2014 at 00:07

            Δεν υπάρχει το «τέλος της Ιστορίας». Αυτό ήταν μία υπόθεση του Φουκουγιάμα στις αρχές της δεκαετίας του ’90, που κανείς δεν πιστεύει πλέον. Γιουγκοσλαβία, Δίδυμοι Πύργοι, Αφγανιστάν, Ιράκ, Αραβική Άνοιξη, Συρία, Ουκρανία και πολλά άλλα παραδείγματα το δείχνουν ξεκάθαρα. Μόνον η Ευρώπη έχει μείνει απέξω σ’ αυτό το διάστημα. γι’ αυτό και υποθέτει πράγματα που δεν ισχύουν, κάνοντας έτσι τραγικά λάθη όπου ανακατεύεται.

Τα σχόλια έχουν απενεργοποιηθεί.

Αρέσει σε %d bloggers: