Μαΐ 17 2014

Οι σπουδαίοι άνθρωποι δεν είναι οι »επώνυμοι».

10325370_10152383036708290_9053268792273105676_nΈφυγε αθόρυβα όπως έζησε. Πλήρης ημερών. Αλλά μέχρι τέλους αφιερωμένος στους ασθενείς του. Έτσι όπως πρέπει ένας γιατρός να είναι.

Αν ζούσε αλλού ίσως θα έπαιρνε δημοσιότητα, δόξα χρήματα και πρωτοσέλιδα. Εκείνος πέρασε στην ιστορία σαν ένας λαϊκός ήρωας των παραγκουπόλεων. Επέλεξε συνειδητά να παραμένει πιστός σε αυτό που στρατεύθηκε συνειδητά. Δίνοντας την μάχη ενάντια στη λέπρα και στη λειςμανίαςη τις νόσους των φτωχών κοντά στους πιο περθωριοποιημένους. Στους απόκληρους των favelas και των πιο απομακρυσμένων περιοχών της ζούγκλας. Δεν μπορώ να φανταστώ μεγαλύτερη τιμή για ένα γιατρό από την τελευταία πρόταση που συνόδευε την επίσημη ανακοίνωση του θανάτου του.

«… σε όλη του την ζωή ποτέ δεν πληρώθηκε για τις υπηρεσίες που προσέφερε στους ασθενείς του…»

Adios don Jacinto …

ΥΓ. Ο γιατρός και ερευνητής των φτωχών μεγάλος φιλάνθρωπος και επιστήμονας ο γιατρός από τη Βενεζουέλα Jacinto Convit πέθανε σε ηλικία 101 ετών. Ο Κονβίτ συνέδεσε την ύπαρξη του και απέκτησε μεγάλη φήμη με την εξέλιξη του εμβολίου κατά της λέπρας και δαπάνησε μια ολόκληρη ζωή βοηθώντας τους φτωχούς.
Γεννημένος το 1913 από μια οικογένεια Ισπανών μεταναστών σπούδασε στο πανεπιστήμιο του Καράκας, ο Κονβίντ έδωσε μάχη για να υπερκεράσει το στιγματισμό των ασθενών με λέπρα και συνεργάστηκε με τους περιθωριοποιημένους στις παρυφές των πόλεων αλλά και σε απομακρυσμένες περιοχές της ζούγκλας.
Το 1987, ο γιατρός συνδύασε την υπάρχουσα θεραπεία κατά της φυματίωσης και ένα βακτηρίδιο που βρίσκεται στους αρμαδίλους για να σχεδιάσει ένα νέο εμβόλιο κατά της λέπρας. Ο Κονβίτ ανακάλυψε επίσης το εμβόλιο κατά της λεϊσμανίασης, μιας ασθένειας  που μεταδίδεται από σκνίπες και σχετίζεται με τη φτώχεια και τον υποσιτισμό.
Μέχρι πρόσφατα ο μεγάλος επιστήμονας εργαζόταν πάνω στην αναζήτηση της θεραπείας του καρκίνου και δημοσίευσε την τελευταία του μελέτη το 2013 σε ηλικία 100 ετών.
«Δεν χάνω τον ύπνο μου επειδή δεν κέρδισα το βραβείο Νόμπελ, αλλά τον χάνω στη μάχη για την εύρεση της θεραπείας κατά του καρκίνου» έχει δηλώσει.
Η κυβέρνηση της Βενεζουέλας πρότεινε τον Κόνβιτ για το βραβείο Νόμπελ το 1988, αλλά δεν το κέρδισε. Ανάμεσα στις πολλές διεθνείς διακρίσεις, που τον συντρόφευαν ήταν το ισπανικό βραβείο του Πρίγκιπα της Αστούριας και το γαλλικό της Λεγεώνας της Τιμής.


Αρέσει σε %d bloggers: