Ιούν 13 2014

Με κοινωνική ανασφάλεια και έλλειμμα εμπιστοσύνης δε φτάνεις ποτέ στην ανάπτυξη

social_confidenceΤου Κωνσταντίνου Π. Λαμπρινόπουλου: «Αν θέλουμε ανάπτυξη πρέπει να οικοδομήσουμε εμπιστοσύνη»

Ένα από τα πιο σοβαρά θέματα που αντιμετωπίζει σήμερα η Παγκόσμια Οικονομία αλλά και οι Κοινωνίες είναι η ανασφάλεια που όλοι νοιώθουν από τις καθημερινές εξελίξεις, και που προκύπτει από το έλλειμμα ΕΜΠΙΣΤΟΣΥΝΗΣ στις συγκεκριμένες κοινωνίες και οικονομίες. Το πρόβλημα αυτό είναι προφανές ότι δεν είναι του ιδίου μεγέθους σε όλη την υφήλιο. Διαφέρει και σε μέγεθος και σε ουσία και αυτό αντικατοπτρίζεται στα οικονομικά αποτελέσματα των επιχειρήσεων και των οικονομιών στις χώρες αυτές και σαφώς στην κοινωνική συνοχή και την πολιτική σταθερότητα που έχουν.

Αν μιλήσουμε για τη χώρα μας, το πρόβλημα αυτό, της Ανασφάλειας και του Ελλείμματος Εμπιστοσύνης, βρίσκεται στο υψηλότερο σημείο του από ποτέ, γεγονός που σαφέστατα έχει αντίκτυπο τόσο στην οικονομία μας όσο και στην κοινωνική συνοχή και την πολιτική σταθερότητα. Οι λόγοι που φθάσαμε σε αυτό το σημείο είναι πολλοί, είναι η κατάρρευση των αρχών και αξιών που υπήρχαν σε αυτή την κοινωνία παλαιότερα, είναι ο φόβος να δούμε και να αντιμετωπίσουμε την αλήθεια κατάματα, είναι η ασυνέπεια έργων και λόγων των περισσοτέρων εξ ημών και κυρίως του πολιτικού κόσμου της χώρας, είναι η επιλογή του ατομικισμού έναντι της ομαδικότητας και του κοινού καλού, είναι η έννοια του «κουκουλώματος», είναι η διαφθορά που υπάρχει σε όλα τα επίπεδα, είναι το έλλειμμα παιδείας σε όλα τα παραπάνω και προφανώς είναι και άλλα πολλά, τα οποία δεν ξέρω πόση αξία έχει να καταγράψουμε.

Μεγαλύτερη σημασία έχει το γεγονός ότι η χώρα προσπαθεί να κάνει μια προσπάθεια επανάκαμψης για να βγει από την ύφεση και να προχωρήσει αναπτυξιακά, αλλά όλοι καταλαβαίνουμε ότι αυτό είναι τρομακτικά δύσκολο να γίνει με τέτοιο έλλειμμα εμπιστοσύνης που υπάρχει.

Στο πρώτο πράγμα λοιπόν που σαν κοινωνία και σαν οικονομία πρέπει να στοχεύσουμε είναι το κτίσιμο της εμπιστοσύνης σε όλα τα επίπεδα στη χώρα μας. Είναι κάτι αρκετά δύσκολο και επώδυνο όπου έχει επιχειρηθεί, αλλά είναι η μόνη ενέργεια που μπορεί να τα αλλάξει όλα και -από κάποιο σημείο και μετά- με ιδιαίτερα γρήγορα αποτελέσματα. Η διαδικασία αυτής της πολύ μεγάλης αλλαγής κτίζεται και υλοποιείται από «κάτω προς τα επάνω» και για να γίνει αυτό θα πρέπει να αρχίσει από μικρές ομάδες (Οικογένεια, Σχολεία, Πανεπιστήμια, Επιχειρήσεις) και να επεκτείνεται σε μεγαλύτερες και πιο ουσιαστικές ομάδες. Παράλληλα, όμως, θα πρέπει να γίνει αντιληπτό και από τις Ηγεσίες, παντός τύπου και είδους Ηγεσίες, ότι θα πρέπει να συμβάλουν σημαντικά σε αυτήν την αλλαγή προσφέροντας ξεκάθαρα οράματα και αλλάζοντας συμπεριφορές.

Σε μια τελευταία παγκόσμια έρευνα που έγινε σχετικά με την άποψη των «ακολούθων» για τους Ηγέτες και για τα στοιχεία που θα τους «δέσμευαν» έναντι του Οράματος, οι κυριότερες απαντήσεις στο τι πρέπει να κάνουν οι Ηγέτες ήταν:
• Να λειτουργούν με ακεραιότητα. Να είναι ανοικτοί και διαφανείς.
• Να ακούν τις απόψεις των άλλων και να επιδεικνύουν φροντίδα σε ότι κάνουν.
• Να πραγματοποιούν ότι πρεσβεύουν (Walk the talk).
• Να δημιουργούν δομές που να στηρίζουν την εμπιστοσύνη και να προωθούν την ενδυνάμωση των ανθρώπων.
• Να αναγνωρίζουν την προσπάθεια και την σκληρή δουλειά και να δίνουν δύναμη στους ανθρώπους τους.
• Να έχουν ένα ξεκάθαρο και απλό Όραμα  και να το ακολουθούν με συνέπεια.
• Να δίνουν πάντα μια ειλικρινή και εποικοδομητική ανατροφοδότηση στους ανθρώπους τους.

Μόνο από αυτές τις παρατηρήσεις μπορεί να καταλάβει κανείς πόσο δρόμο έχουμε να κάνουμε σαν λαός για να κτίσουμε ξανά την έννοια της εμπιστοσύνης και να βασισθούμε εκεί, για να έχουμε μια βιώσιμη και συνεχή ανάπτυξη.

Άρα όσοι από εμάς ηγούμεθα Ομάδων οφείλουμε να:
• Ορίσουμε το Όραμα που έχουμε
• Δείξουμε μια συνέπεια λόγων και έργων
• Έχουμε ανοικτή, ειλικρινή και συχνή επικοινωνία με τους ανθρώπους μας
• Λειτουργούμε αυθεντικά, με τιμιότητα και να αποδεχόμαστε τα πιθανά λάθη μας
• Δημιουργήσουμε ένα «συναισθηματικά» ασφαλές περιβάλλον
• Φτιάξουμε το δικό μας μοντέλο λειτουργίας που θα στηρίζει την συνεχή μάθηση σε όλα τα επίπεδα.

Όλες οι πιο πάνω ενέργειες θα εμπεδώσουν την ΕΜΠΙΣΤΟΣΥΝΗ στην Ομάδα μας και θα οδηγήσουν στην πιο ΟΥΣΙΑΣΤΙΚΗ ΔΕΣΜΕΥΣΗ των μελών της Ομάδας στο Όραμά μας. Και αυτή η δέσμευση είναι που θα φέρει τα ποθούμενα ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΑ.

Κάποιοι μπορούν να κριτικάρουν  τις συγκεκριμένες απόψεις, σαν περισσότερο θεωρητικές από το άμεσα ζητούμενο που είναι η ανάπτυξη, και το κύριο επιχείρημα είναι ότι μπορεί να αποτελεί μια σωστή προσέγγιση αλλά θέλει πολύ χρόνο για να έχει αποτελέσματα και ιδιαίτερα σε μια ολόκληρη κοινωνία. Δεν θα συμφωνούσα μαζί τους για ένα και μόνο λόγο.

Το θέμα της διάχυσης της εμπιστοσύνης έχει τα ίδια χαρακτηριστικά με εκείνα του «τσουνάμι». Η διάχυση της εμπιστοσύνης ολοκληρώνεται μέσα από την ανάπτυξη πέντε διαδοχικών κυμάτων που είναι:
• Η εμπιστοσύνη στον εαυτό σου και η ειλικρίνεια στην αυτοκριτική
• Η εμπιστοσύνη των σχέσεων σε όλα τα επίπεδα
• Η εμπιστοσύνη στον Οργανισμό, την Εταιρεία ή την Ομάδα
• Η εμπιστοσύνη στην αγορά
• Η εμπιστοσύνη στην κοινωνία.

Τα στάδια αυτά είναι διαδοχικά. Κάθε «κύμα» είναι μεγαλύτερο, πιο δυνατό και με μεγαλύτερη ταχύτητα από το προηγούμενο. Το ουσιαστικό που πρέπει να γίνει είναι ο «Σεισμός» της αλλαγής που πρέπει να ενεργοποιήσει το πρώτο κύμα, τα υπόλοιπα είναι θέμα συνέπειας και χρόνου.

Εκείνο λοιπόν που απομένει σε όλους μας, αν πραγματικά θέλουμε να ελπίζουμε σε Ανάπτυξη, είναι να προσπαθήσουμε με όλες μας τις δυνάμεις να οικοδομήσουμε την Εμπιστοσύνη στην κοινωνία μας, να κτίσουμε το κυριότερο θεμέλιο για την βιώσιμη ανάπτυξή μας.

* Ο κ. Κωνσταντίνος Π. Λαμπρινόπουλος είναι Πρόεδρος Δ.Σ. της Ελληνικής Εταιρίας Διοικήσεως Επιχειρήσεων (ΕΕΔΕ)

capital.gr


1 Σχόλιο

    • RYaN on 15 Ιουνίου 2014 at 22:51

    Ένα (ίσως) μνημειώδες άρθρο από τους New York Times: «The Lack of Major Wars May Be Hurting Economic Growth» – δηλαδή: Η έλλειψη Μεγάλων Πολέμων μάλλον βλάπτει την Οικονομική Ανάπτυξη.
    Ο συγγραφέας του άρθρου (Tyler Cowen) αμελεί το σημαντικότερο που προσφέρει ένας μεγάλος πόλεμος σε μια κοινωνία: Σαφές και Ισχυρό Όραμα και κατά συνέπεια Πλεόνασμα Εμπιστοσύνης και Κοινωνικής Συνοχής, το οποίο προκαλεί τέτοια κέρδη παραγωγής που υπερσκελίζουν τις όποιες αναπόφευκτες ζημίες και απώλειες του πολέμου.
    Άρα, αυτό που είναι απαραίτητο για την ανάπτυξη είναι το Όραμα, όχι ο Πόλεμος…

Τα σχόλια έχουν απενεργοποιηθεί.

Αρέσει σε %d bloggers: