Ιούλ 13 2014

Σενάριο «Αριστερή Παρένθεση» καθώς το δράμα κορυφώνεται

Η Κυβέρνηση δεν αντέχει να πάρει άλλα μέτρα καθώς έχει μπροστα της εκλογές με αφορμή την εκλογή πρόεδρου της Δημοκρατίας. Η  εκλογική επιρροή της ΝΔ συρρικνώνεται και  Σεπτέμβρης θα την βρει κάτω από 20%  ενώ το ΠΑΣΟΚ βρίσκεται σε φάση συστημικής αποδήμησης κατά την οποία  οι Μνημονιακοί της περιόδου 2009-2011 είναι σε κόντρες με τους Μνημονιακούς της περιόδου 2012-2014.

Όμως η τρόικα πιέζει και θέτει βέτο στην ελληνική επιδίωξη για μείωση της φορολογικής επιβάρυνσης ενώ επαναφέρει με ένταση τις απαιτήσεις της για απελευθέρωση των ομαδικών απολύσεων ζητά 600 νέα μνημονιακα μέτρα και να πέσει ότι έμεινε όρθιο στα ασφαλιστικά θέματα. Επιπλέον η αποτυχία εξόδου στις αγορές και η προχθεσινή  μη κάλυψη του  τριετούς ομόλογου πιστοποιεί ότι  τα προηγούμενα μνημόνια απέτυχαν και ότι χρειάζονται νέα ώστε να χρηματοδοτηθεί το χρέος. Και εδώ το ερώτημα είναι  ποιος θα τα υπογράψει.

Εγκλωβισμένη στο δίλημμα μεταξύ νέων μέτρων και εκλογών η κυβέρνηση σταθμίζει τις επόμενες κινήσεις με καθαρά πολιτικά κριτήρια. Οι ευρωεκλογές έδειξαν  ότι η ήττα της στις επόμενες εθνικές εκλογές είναι  παραπάνω από βέβαιη και  όλα όσα ο βλέπουμε είναι διαχείριση της επερχόμενης ήττας.

Τυχόν νέα μέτρα και μνημόνιο θα διαλύσουν τα παραμύθια που καλλιεργεί  η ίδια για το Succes story ενώ οι εκλογές τον Σεπτέμβριο και μια προσανατολισμένη εκλογική εκστρατεία με κάποιες παροχές  θα μπορουσαν και να τα συντηρήσουν. Την ίδια  η νέα κυβέρνηση κατά πάσα πιθανότητα  με κορμό τον ΣΥΡΙΖΑ θα αναγκασθεί να βρεθεί αμέσως μπροστα στο δίλημμα «μνημόνιο ή χρεοκοπία».

Εγκλωβισμένη στο ευρωπαϊκό μονόδρομο και  στις  χρόνιες ψευδαισθήσεις της  αριστεράς περί αλλαγής συσχετισμου δυνάμεων σε μια ευρωπη των τραπεζιτών των πολυεθνικών και των ΜΜΕ,  οι  θιασώτες  του σεναρίου «αριστερή Παρένθεση» εκτιμούν ότι η νέα κυβέρνηση θα βρεθεί εκεί γύρω στα Χριστούγεννα  αναγκασμένη να υπογράψει κάποιο μνημόνιο που θα καταστρέφει εκ νέου την χώρα. Αυτό θα είναι η κατάληξη του σεναρίου αριστερή Παρένθεση όπου ο Α Τσιπρας  θα υπερασπίζεται την αναγκαιότητα ενός μνημονιου.

Την ίδια στιγμη η πολιτική αβεβαιότητα και η δείλια διαδοχικών ελληνικών κυβερνήσεων επιτρέπει στους εταίρους να κωλυσιεργούν στο ζήτημα της βιωσιμότητας του χρέους και είναι αμφίβολο αν θα προχωρήσουν τελικά χωρίς να πιεστούν από την συγκυρία στην Ελλάδα.

Όλα φαίνεται ότι θα κριθούν το Σεπτέμβριο αν και θα ήταν ευχής έργον η συνεννόηση σε μια εθνική απολύτως διεκδικητική αντιμνημονιακή στρατηγική για το χρέος.


Αρέσει σε %d bloggers: