Ιούλ 21 2014

Ζητείται ψήστης με διδακτορικό

Μουλόπουλος Βασίλης

Τα πρωτοσέλιδα των εφημερίδων την εβδομάδα που πέρασε ήταν (τα περισσότερα) αφιερωμένα στις περίφημες «βάσεις» και στις μέσα σελίδες υπήρχαν εκτενή ρεπορτάζ. Πέφτουν οι βάσεις, ανεβαίνουν οι βάσεις, αναλυτικοί πίνακες ανά πεδίο, σχολές, πανεπιστήμια. Συμβουλές για το μηχανογραφικό, για τις επιστήμες με τη μεγαλύτερη ζήτηση.

Στα παιδιά που κατέκτησαν μια θέση στα ΑΕΙ και τα ΤΕΙ, ακόμη και στους αριστούχους, και στους γονείς τους, πριν κάνουν την επιλογή τους συνιστώ μια διαφορετική ανάγνωση των εφημερίδων, αιρετική, απαισιόδοξη, αλλά -πιστεύω- χρήσιμη: Να ξεφυλλίσουν τις Μικρές Αγγελίες. Τις σελίδες «Ζητούν Εργασία». Να μη σταματήσουν στα καρεδάκια, αλλά να τις διαβάσουν όλες, από την πρώτη ώς την τελευταία.

Στην αρχή, έχεις την εντύπωση ότι είναι η ίδια αγγελία επαναλαμβανόμενη: Απόφοιτος Φιλοσοφικής (ή Νομικής, Αρχιτεκτονικής, πολιτικός επιστήμων κ.λπ.), με άριστη γνώση αγγλικών και ισπανικών (ή ρωσικών, κινεζικών, γερμανικών, ιταλικών, γαλλικών), ζητεί εργασία ως γραμματέας, σερβιτόρα (-ος), μπάρμαν (μπαργούμαν). Πολλοί, της κατηγορίας των εκσυγχρονιστών, θα πουν ότι αναφέρω σχολές που δεν έχουν πλέον ζήτηση στην αγορά εργασίας του 2014. Και αυτές που (υποτίθεται ότι) έχουν ζήτηση; «Πολιτικός Μηχανικός, ετών 35, ζητεί εξωτερική συνεργασία για στατικές μελέτες».

Στην εποχή του ο 35άρης είχε πετύχει στην πλέον περιζήτητη σχολή, συγκεντρώνοντας πάνω από 19.000 μόρια. Όπως και οι γιατροί, οι μηχανολόγοι, οι ηλεκτρονικοί, οι νοσηλευτές, που κατά χιλιάδες μεταναστεύουν στις χώρες του Ευρωπαϊκού Βορρά σε αναζήτηση εργασίας.

Θα μου πείτε, πού ζεις; Δεν διαβάζεις ότι η ανεργία στους νέους αγγίζει το 55%;

Το γνωρίζω, αλλά αρνούμαι να το δεχθώ. Αρνούμαι να συνηθίσω στην ιδέα ότι η κόρη μου, τα παιδιά μας, μετά από δύο μεταπτυχιακά και ένα διδακτορικό, θα καταλήξει να ξεσκατώνει την ανήμπορη μητέρα κάποιου γνωστού μου, «για να μη μου γίνει βάρος». Ή, σαν εναλλακτική λύση, θα πάει να δουλέψει στη Γερμανία ή στην Αυστραλία. Όχι σαν επιλογή της, αλλά γιατί η Ελλάδα δεν τη χρειάζεται, δεν τη θέλει.

Και θα συνιστούσα σε όποιον παραμιλάει για τις επώδυνες αλλά απαραίτητες (ανθρωπο) θυσίες για να γίνουμε «κανονική χώρα», όταν αγοράζει τηγανητές πατάτες από κάποιο φαστ-φουντ, να αναρωτηθεί και να ρωτήσει ποια είναι η νέα ή ο νέος πίσω από τη φριτέζα. Και το ίδιο να επαναλάβει στα καφέ και στα μπαρ που συχνάζει. Και να του εξηγήσει τον λόγο που μετά από 10 χρόνια σπουδών βρίσκεται πίσω από τον πάγκο.

Τα παιδιά μας δεν είναι πλέον ούτε κακομαθημένα ούτε τεμπέληδες ούτε φευγάτοι που ψάχνουν για δουλειές του ποδαριού. Το αντίθετο: είναι έτοιμα για όλα. Γνωρίζουν ότι είναι αποκλεισμένα, ότι τους έχουμε βάλει στο περιθώριο. Ότι φτιάχνουμε μια χώρα που τους θεωρεί πλεονάζον προσωπικό. Και από πάνω τούς κατηγορούμε ως τεμπελχανάδες και απολιτικούς.

Αυτό είναι το φιλμάκι «Ζήσε τον μύθο σου στη Νέα Ελλάδα», που γυρίζουν οι οπαδοί της «κανονικής χώρας».


Αρέσει σε %d bloggers: