Ιούλ 26 2014

Η ΚΥΒΕΡΝΗΤΙΚΗ ΑΞΙΟΛΟΓΗΣΗ ΣΤΟ ΔΗΜΟΣΙΟ: ΜΥΘΟΙ ΚΑΙ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ

Η ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ ΕΠΙΔΙΩΚΕΙ ΜΕΣΩ ΤΗΣ ΑΞΙΟΛΟΓΗΣΗΣ ΝΑ ΣΥΓΚΡΟΤΗΣΕΙ ΜΟΝΙΜΗ ΔΕΞΑΜΕΝΗ ΔΙΑΘΕΣΙΜΟΤΗΤΩΝ

Ο χώρος του Δημοσίου αποτελεί βασική προτεραιότητα κατά την άσκηση των νεοφιλελεύθερων πολιτικών που υλοποιούνται μέσω των αλλεπάλληλων Μνημονίων. Ο πυρήνας των παρεμβάσεων αφορά την συστηματική υποχρηματοδότηση, την κατάργηση δομών, ειδικά αυτών που αφορούν την παροχή κοινωνικών αγαθών όπως υγεία και παιδεία, με την παράλληλη δραματική μείωση της απασχόλησης. Την τελευταία τετραετία οι εργαζόμενοι που, μέσω του εκφοβισμού κυρίως, οδηγήθηκαν σε συνταξιοδότηση υπερβαίνουν κατά πολύ τους ποσοτικούς στόχους που είχαν επιβληθεί από το Μνημόνιο. Και ενώ η υποστελέχωση λαμβάνει δραματικές διαστάσεις, ήδη από τον Μάρτιο του 2014 έχουμε τους πρώτους, μετά από έναν αιώνα, απολυμένους από το Δημόσιο. Πρόκειται για καθηγητές τεχνικής εκπαίδευσης, σχολικούς φύλακες, γιατρούς του τέως ΙΚΑ και εργαζόμενους σε διάφορα Υπουργεία που απολύθηκαν μετά την λήξη της οκτάμηνης διαθεσιμότητας. Ακολουθούν άλλοι 6.500 χιλιάδες μέχρι το τέλους του έτους οι οποίοι θα προκύψουν από τους ήδη «διαθέσιμους» (διοικητικοί ΑΕΙ, καθαρίστριες κλπ) ή από νέες περιπτώσεις που θα προκύψουν το επόμενο διάστημα. Υπενθυμίζουμε ότι το δήθεν δημοσιονομικό όφελος από τις απολύσεις ,σύμφωνα τουλάχιστον με τον υφυπουργό Σταϊκούρα ανέρχεται στα 90 εκ. ευρώ ενώ ο υπουργός ΥΔΜΗΔ Κ. Μητσοτάκης σε παλαιότερη συνάντηση του με την ΑΔΕΔΥ, παραδέχθηκε πως δεν υπάρχει δημοσιονομικό όφελος αλλά αναγκαιότητα να «σπάσει το ταμπού των απολύσεων στο Δημόσιο» (sic).

Η «ΥΠΟΧΡΕΩΤΙΚΗ ΠΟΣΟΣΤΩΣΗ» ΟΔΗΓΕΙ ΣΕ «ΔΕΞΑΜΕΝΗ ΔΙΑΘΕΣΙΜΟΤΗΤΩΝ»

Με τον Ν. 4250/14 θεσμοθετήθηκε ο νέος τύπος »αξιολόγησης» για τους εργαζόμενους στο Δημόσιο. Με βάση την συγκεκριμένη ρύθμιση, θα εφαρμόζεται η συγκριτική αξιολόγηση με βάση την υποχρεωτική ποσόστωση του προσωπικού σε τρείς κατηγορίες (20% άριστοι. 60% μέτριοι, 15% ανεπαρκείς). Η συγκεκριμένη μεθοδολογία δεν εφαρμόζεται πουθενά στον Δημόσιο Τομέα στην Ευρώπη και εγκαταλείπεται ακόμη και από μεγάλες ιδιωτικές επιχειρήσεις ως «αντιπαραγωγική». Οι επιδιώξεις της κυβέρνησης από την υποτιθέμενη αξιολόγηση είναι η εξής: α) η δημιουργία μόνιμης δεξαμενής διαθεσιμοτήτων και απολύσεων η οποία θα παράγεται χωρίς την ανάγκη οριζόντιων παρεμβάσεων καθώς θα προκύπτει από μια διαδικασία «φυσικής επιλογής»-οι ανεπαρκείς θα απολύονται. β) η καθιέρωση ατομικού μισθού (με βάση τη βαθμολογία τους), πρακτικά η μείωση των μισθών με βάση τις δεσμεύσεις του Μεσοπρόθεσμου. γ) η απευθείας κατάργηση δομών, καθώς δίνεται η δυνατότητα στους Γενικούς Διευθυντές να κατανείμουν το 15% των «ανεπαρκών» σε μια μόνο υποκείμενη υπηρεσία με απώτερο σκοπό να παραδοθεί το συγκεκριμένο έργο στον ιδιωτικό τομέα μέσω outsourcing και δ) την επιδίωξη άσκησης βιοπολιτικής, πρακτικά την ανασύσταση των μηχανισμών ελέγχου καθώς και των πελατειακών δικτύων, που πλέον θα εσωτερικεύουν τον φόβο για την απόλυση.

ΑΝΑΖΩΠΥΡΩΣΗ ΤΗΣ ΡΟΥΣΦΕΤΟΛΟΓΙΑΣ ΜΕΣΩ ΤΟΥ ΕΠΑΝΕΛΕΓΧΟΥ ΤΩΝ ΣΥΜΒΑΣΕΩΝ

Το τελευταίο διάστημα επιχειρείται ο επανέλεγχος όλων όσοι μετατράπηκαν οι συμβάσεις τους από ορισμένου χρόνου σε αορίστου με χρονική αφετηρία το 1994. Αυτή η διαδικασία εμφανίζεται ως έλεγχος της εγκυρότητας των πιστοποιητικών (πτυχίων κλπ) ή των συμβάσεων. Στη πραγματικότητα δίνεται η δυνατότητα με Υπουργικές Αποφάσεις να επανακαθορίζονται τα κριτήρια με τα οποία έγιναν οι μετατροπές των συμβάσεων και να προσδιορίζονται εκ των υστέρων όροι που δεν προβλέπονταν κατά την προηγούμενη διαδικασία. Πρόκειται για έναν αριθμό ελεγχομένων που πιθανόν να υπερβαίνει τις πενήντα χιλιάδες εκ των οποίων αποσκοπούν να αποκομίσουν (σύμφωνα με διαρροές του Υπουργείου) έως και πέντε χιλιάδες απολύσεις. Υπενθυμίζουμε ότι η συγκεκριμένη ρύθμιση αναφέρεται σε εργαζόμενους που προσελήφθησαν με ελαστικές σχέσεις εργασίας εξαιτίας των μειωμένων προσλήψεων μέσω της διαδικασίας του ΑΣΕΠ και προκειμένου να καλύψουν επείγουσες ανάγκες πχ στην Τοπική Αυτοδιοίκηση ή στα Πανεπιστήμια. Υπήρξαν για χρόνια κακοπληρωμένοι, χωρίς δικαιώματα και έρμαια του πελατειακού κράτους και η «τακτοποίηση» τους έγινε κατόπιν συνδικαλιστικών αγώνων αλλά και της υποχρέωσης του Ελληνικού Κράτους να εφαρμόσει την Κοινοτική Οδηγία, σύμφωνα με την οποία, οι εργαζόμενοι με διαδοχικές συμβάσεις, που επιτελούν πάγιες και διαρκείς ανάγκες, πρέπει να έχουν συμβάσεις μόνιμου χαρακτήρα.

ΥΠΟ ΔΙΩΓΜΟ Η ΑΠΕΡΓΙΑ

Η «κατάσταση εξαίρεσης» η οποία έχει επιβληθεί στην χώρα επιφέρει συνεχείς εκπτώσεις στα κοινωνικά, πολιτικά και εν γένει δημοκρατικά δικαιώματα και πρώτα θύματά της είναι οι εργαζόμενοι. Διακυβεύεται πλέον το δικαίωμα συνδικαλιστικής δράσης, καθώς όλο και συχνότερα οι εργαζόμενοι γίνονται θύματα του κυβερνητικού αυταρχισμού. Υπενθυμίζουμε ότι πολλές φορές, το τελευταίο διάστημα εργαζόμενοι ξυλοκοπήθηκαν και συνελήφθησαν επειδή απλά ασκούσαν τα συνταγματικά τους δικαιώματα. Σε αυτούς δε συμπεριλαμβάνονται, σε τουλάχιστον τέσσερις περιπτώσεις, μέλη τις ΕΕ της ΑΔΕΔΥ. Παράλληλα, μέσω της έκδοσης δικαστικών αποφάσεων, επιχειρείται να περισταλεί ή ακόμη και να καταργηθεί το δικαίωμα στην απεργία. Τελευταίο και ακραίο κρούσμα αποτελεί το παρακάτω: η ΑΔΕΔΥ έχει προκηρύξει απεργία-αποχή από την διαδικασία της αξιολόγησης στην οποία συμμετέχουν μαζικά οι εργαζόμενοι. Για να αντιμετωπίσει την αντίσταση των εργαζομένων η κυβέρνηση αντί να προσφύγει στο διάλογο, προσέφυγε στα δικαστήρια-για πρώτη φορά στην ιστορία εναντίον Τριτοβάθμιου συνδικαλιστικού οργάνου- με αποτέλεσμα η απεργία να κηρυχθεί παράνομη και με σκεπτικό που εισάγει επικίνδυνες ερμηνείες. Σύμφωνα με αυτό, δυνατότητα προκήρυξης απεργίας έχει μόνο το συνέδριο της ΑΔΕΔΥ το οποίο συνέρχεται κάθε τρία χρόνια (!!!).

πηγη


2 Σχόλια

    • RYaN on 27 Ιουλίου 2014 at 20:39

    «Ο εμφύλιος δεν θα τελειώσει ποτέ κι αυτό είναι τραγικό»

    «Ο Μπρεχτ τα είπε όλα. Προσκαλέσαμε για ένα βράδυ τη βία σπίτι, τη δεχτήκαμε παθητικά κι αυτή εγκαταστάθηκε για τα καλά, γιγαντώθηκε. Το σπίτι φράκαρε κι εμείς μεταμορφωθήκαμε σε μικρόβια στο παχύδερμο σώμα της. Επί χρόνια ακούμε για την επανίδρυση ενός κράτους που δεν ιδρύθηκε ποτέ… Το παλιό σ’ αυτή τη χώρα δεν αποβάλλεται εύκολα, δεν αποσύρεται»

    Και το δικό μας σχόλιο για το post: Ο ιδιωτικός τομέας γράφει άρθρα, εκπλήσσεται και ωρύεται με τον δημόσιο, γιατί δε μπορεί να καταλάβει ότι ο δημόσιος τομέας στην Ελλάδα κρύβει ακόμη μέσα του ένα πλατιά απλωμένο εμφυλιοπολεμικό απομεινάρι. Κι αυτό το απομεινάρι φροντίζει συνεχώς να μασκαρεύεται σύμφωνα με τους εκμοντερνισμούς της ρητορείας των κυρίαρχων μεταπολιτευτικών κομμάτων.

    • Ισόνομος Πολίτης on 27 Ιουλίου 2014 at 22:30

    Σαφώς!
    Το μετεμφυλιακό νικηφόρο βαθύ κράτος της δεξιάς στη Χώρα μας, ήταν και εξακολουθεί να είναι ωσεί παρόν.
    Ληξιαρχικά είναι έκτοτε διαρκώς ανανεούμενο και πάντοτε επικυρίαρχο στη δικαιοσύνη, στο στρατό, στην ασφάλεια (ΚΥΠ, αστυνομία κλπ) και στην Ανώτατη δημόσια διοίκηση.
    Ο μόνος που προσπάθησε να του βάλει χέρι και να το υποτάξει, ήταν ο Ηγέτης της Δημοκρατικής Παράταξης Ανδρέας Παπανδρέου, αλλά και αυτός δυστυχώς τελικά και μεθοδικά ΥΠΟΤΑΧΤΗΚΕ.
    Ο μεγαλύτερος κίνδυνος για την διάλυση του κράτους αυτού αναφάνηκε πριν τέσσερα χρόνια με την υπογραφή του πρώτου «μνημονίου».
    Όμως ο ξένος παράγοντας για χάρη του € (και μόνο όπως αποδείχτηκε) το διατήρησε και του χάρησε παράταση ζωής…
    Για πόσο, κανείς δεν γνωρίζει και ούτε είναι σε θέση να προσδιορίσει..
    Στις 29 Αυγούστου του 1949 τελείωσε ο αιματηρός ελληνικός εμφύλιος και στον ορίζοντα γράφτηκε με μεγάλα μελανά γράμματα:
    «Ουέ τοις ηττημένοις»….
    Κάτι που εφαρμόστηκε σταθερά και αμετάκλητα έκτοτε:
    «Τύποις», «εν τη πράξη» και «τη ουσία»….

Τα σχόλια έχουν απενεργοποιηθεί.

Αρέσει σε %d bloggers: