Μαΐ 09 2015

Τσακνής- Ταγματάρχης, ή η κυριαρχία της «αρχής της πραγματικότητας» πάνω στην «αρχή της ηδονής».

Του Δημήτρη Τσίρκα

Ο διορισμός του διδύμου Τσακνή – Ταγματάρχη στη θέση του προέδρου και του διευθύνοντος συμβούλου αντίστοιχα, στη νέα ΕΡΤ είναι συμπτωματικός των αντιφάσεων του κυβερνητικού ΣΥΡΙΖΑ.

Ο Τσακνής αντιπροσωπεύει ηλικιακά, κοινωνικά και ιδεολογικά τον μέσο όρο της πλειοψηφίας των μελών του κόμματος. Εξηντάρης, καλλιτέχνης (διανοούμενος) που διατηρεί μία σταθερή σχέση με τη ριζοσπαστική Αριστερά (στηρίζει ΑΝΤΑΡΣΥΑ), πιστός στο όνομα μίας κάποιας ανατροπής. Μία σχέση όμως που έχει μετατραπεί προ πολλού σε ναρκισσιστική ταύτιση με ένα απολεσθέν αντικείμενο – την πάλαι ποτέ βεβαιότητα πως η στράτευση στην Αριστερά θα προσφέρει σε όσους προσχωρήσουν σ” αυτή ένα σίγουρο δρόμο προς το αγαθό, το δίκαιο και το αληθές (Γουέντι Μπράουν-Αντίσταση στην αριστερή μελαγχολία ).

Τα τραγούδια του Τσακνή εκφράζουν κατά βάση μία αριστερή μελαγχολία. Περιγράφουν με μελανά χρώματα την πτώση των μεγάλων οραμάτων, την εμπορευματοποίηση των πάντων, του «βολέματος», του ηδονιστικού ατομισμού. Ταυτόχρονα όμως επιφυλάσσουν και μία θέση ανωτερότητας αλλά και απόλαυση στον φορέα αυτής της διαπίστωσης. Ο αριστερός που μπορεί ν” αναγνώσει σωστά το παρόν και ως εκ τούτου να διαχωριστεί, έστω και σε επίπεδο ανάλυσης, ή ατομικής απόσυρσης απ” το εκμαυλισμένο σήμερα, όπως γλαφυρά εκφράζουν οι παρακάτω στίχοι του: «Μένω μονάχος στο παρόν μου/ να σώσω οτιδήποτε αν σώζεται/ κι ας έχω τις συνέπειες του νόμου/ συνένοχο στο φόνο δε θα μ’ έχετε».

Αυτή η αριστερά ναρκισσεύεται απ” την πιστότητα της στο όνομα «Αριστερά». Απ” την ιστορία της, τα περασμένα μεγαλεία της, την ηθική ανωτερότητα που προσφέρει η επίκληση των δικαιωμάτων των καταπιεσμένων και φυσικά, την «υψηλή» της ανάλυση για τον κόσμο, και ας μην μπορεί να επιφέρει καμία αλλαγή σ” αυτόν τον κόσμο. Δεν της είναι αναγκαίο όμως, αφού αντλεί απόλαυση απ” τη διαφοροποίηση της απ” το «σωρό», την «αντίσταση» της και τη «βαθύτερη» κατανόηση για τα πράγματα, που κατέχει. Κατ” αυτό τον τρόπο μπορεί ακόμα και να ενσωματώνεται στις υπάρχουσες συνθήκες, να συμμετέχει για παράδειγμα στο ΔΣ της ΑΕΠΙ, μίας απ” τις πιο επιθετικές μορφές καπιταλιστικής «περίφραξης» των κοινών, που κυνηγάει ακόμα και φοιτητικά πάρτι για να εισπράξει πνευματικά δικαιώματα, χωρίς να αισθάνεται πως έχει προδώσει την «υπόθεση» της Αριστεράς.

Ο Ταγματάρχης απ” την άλλη είναι ένας επιτυχημένος μάνατζερ, άνθρωπος της αγοράς, που θα κληθεί να διοικήσει την ΕΡΤ εντός του πλαισίου που η αγορά θέτει. Με την επιλογή του (που δεν είναι η μόνη) ο ΣΥΡΙΖΑ φέρεται ν” αναγνωρίζει και ν” αποδέχεται τις «αναγκαιότητες», τους περιορισμούς και τις προτεραιότητες που θέτει η αγορά στη λειτουργία του κράτους και των δημόσιων φορέων. Αυτό το «χάπι» όμως χρυσώνεται με τον διορισμό του Τσακνή, ενός επί δεκαετίες αριστερού καλλιτέχνη που με τα τραγούδια του ασκεί κριτική στον καπιταλισμό. Φυσικά η θέση του προέδρου είναι σε μεγάλο βαθμό διακοσμητική, την καθημερινή διοίκηση θα την ασκεί ο διευθύνων σύμβουλος, ο μάνατζερ, δηλαδή, Ταγματάρχης. Γεγονός που δεν αποτυπώνει παρά την κυριαρχία της «αρχής της πραγματικότητας» πάνω στην «αρχή της ηδονής».

πηγή: Dimitris Tsirkas


Αρέσει σε %d bloggers: