Ιούλ 14 2015

Μυλοπουλος: «Ουδείς πίστεψε ότι μια μικρή χώρα θα μπορούσε να ανατρέψει πανίσχυρα συμφέροντα και εδραιωμένες πολιτικές και οικονομικές ισορροπίες!»

mylopoulos1Η Ελλαδα θυσιάστηκε κατά τα φαινόμενα σε μια άνιση μάχη για την οποία «[…] ‘Ουδείς πίστεψε ότι μια μικρή χώρα θα μπορούσε να ανατρέψει πανίσχυρα συμφέροντα και εδραιωμένες πολιτικές και οικονομικές ισορροπίες. […] » αναφέρει ο κ Γιαννης Μυλοπουλος σε αρθρο του στην πρωσπικη του ιστοσελιδα.

Στο άρθρο αναδεικνύεται ένας ευρωπαϊσμός  με αυτοθυσία στον οποίο η Ελλάδα γινεται παρανάλωμα για να λάμψει η Ευρώπη.

Όλο το άρθρο έχει ως εξης:


Από τη στιγμή που εμφανίστηκε ο Αλέξης Τσίπρας στα πολιτικά πράγματα της Ευρώπης, ένας ιδιότυπος πολιτικός πόλεμος ξεκίνησε μεταξύ του κυρίαρχου σήμερα νεοφιλελεύθερου Ευρωπαϊκού πολιτικού και οικονομικού κατεστημένου αφενός και των Ελλήνων αφετέρου, που με ηγέτη το νέο πρωθυπουργό τους, αμφισβητούν τους νεοφιλελεύθερους μονοδρόμους και οραματίζονται μιαν άλλη Ευρώπη, μια Ευρώπη των λαών και όχι των ολιγαρχών, μια Ευρώπη της αλληλεγγύης και όχι των αγορών, μια Ευρώπη της κοινωνικής δικαιοσύνης και όχι των τραπεζών. Ο αγώνας υπήρξε άνισος και γι αυτό και εξ αρχής δυσοίωνος. Ουδείς πίστεψε ότι μια μικρή χώρα θα μπορούσε να ανατρέψει πανίσχυρα συμφέροντα και εδραιωμένες πολιτικές και οικονομικές ισορροπίες.

Ο έλληνας πρωθυπουργός αμφισβήτησε την πολιτική της ύφεσης και της λιτότητας ως κυρίαρχη αντίληψη και πρακτική για την έξοδο της χώρας του από την κρίση. Μια κρίση που δεν είναι αμιγώς ελληνική, μια και δημιουργήθηκε και εξετράφη εντός της Ευρωζώνης. Η ύπαρξη άλλωστε και άλλων Ευρωπαϊκών χωρών με ανάλογα προβλήματα μεγάλου χρέους, μαρτυρά τον Ευρωπαϊκό χαρακτήρα της ελληνικής κρίσης. Από την άλλη είναι σε όλους γνωστό, ότι η κρίση αυτή δημιουργήθηκε από τις ίδιες νεοφιλελεύθερες πολιτικές που κυριαρχούν στην Ευρώπη και που σήμερα επιδιώκουν τη θεραπεία της.

Ουδείς μπορεί να ισχυριστεί ότι ο έλληνας πρωθυπουργός δεν το πάλεψε. Όμως ο ασύμμετρος χαρακτήρας της αναμέτρησης αφενός και η απουσία ρεαλιστικής εναλλακτικής πρότασης για την έξοδο της Ελλάδας από τη νεοφιλελεύθερη μέγγενη αφετέρου, μια και, δεδομένης της ισορροπίας των δυνάμεων και της τρέχουσας οικονομικής πραγματικότητας στο Ευρωπαϊκό περιβάλλον, από πουθενά δεν διατυπώθηκε μια βιώσιμη πρόταση εξόδου από το Ευρώ, οδήγησαν σε κατίσχυση των ισχυρών σε βάρος της μικρής Ελλάδας.

Η πρώτη μάχη, που κράτησε έξι περίπου μήνες, χάθηκε στις 13 Ιουλίου στις Βρυξέλλες. Ο έλληνας πρωθυπουργός αναγκάστηκε, υπό το βάρος των κλειστών τραπεζών και της απειλής της πλήρους κατάρρευσης του χρηματοοικονομικού συστήματος της χώρας του να υποκύψει στον εκβιασμό των Ευρωπαϊκών οικονομικών και πολιτικών συμφερόντων που εκπροσωπούν οι Γερμανοί και οι δορυφόροι τους.

Όμως καμιά μάχη που δίνεται δεν πάει χαμένη. Τα μεγάλα οφέλη από τη σύγκρουση της μικρής Ελλάδας με το νεοφιλελεύθερο Ευρωπαϊκό πολιτικό και οικονομικό κατεστημένο, είναι ενθαρρυντικά για τη συνέχιση του αγώνα. Ο πόλεμος μόλις ξεκίνησε…

Πρώτα γιατί είναι η πρώτη φορά που αμφισβητήθηκε επισήμως από μια χώρα μέλος της Ευρωζώνης η κυρίαρχη νεοφιλελεύθερη πολιτική και οικονομική ηγεμονία υπό τη Γερμανία. Και οι γνωρίζοντες ιστορία γνωρίζουν ότι η έπαρση και η αλαζονεία των ισχυρών απέναντι στους αδύναμους, ανέκαθεν υπήρξε η αρχή του τέλους για την κυριαρχία τους. Οι λαοί της Ευρώπης παρακολουθούν, το πολιτικό καζάνι, στο νότο τουλάχιστον, σιγοβράζει και οι εκλογές, τόσο στην Ισπανία, όσο και σε άλλες Ευρωπαϊκές χώρες που υποφέρουν από την πολιτική της ύφεσης και της λιτότητας, δεν αργούν. Ο σπόρος της αμφισβήτησης έπεσε και δεν θα αργήσει να δώσει καρπούς…

Ο δεύτερος λόγος για τον οποίο η μέχρι σήμερα εξέλιξη των πραγμάτων προμηνύει ευρύτερες αλλαγές και ανακατατάξεις στο εγγύς μέλλον είναι το εσωτερικό μέτωπο της Ελλάδας. Οι μέχρι σήμερα νεοφιλελεύθερης κατεύθυνσης ελληνικές κυβερνήσεις διαχειρίστηκαν την κρίση σε βάρος των οικονομικά αδύνατων. Μισθωτοί, συνταξιούχοι, εργαζόμενοι στον ιδιωτικό και δημόσιο τομέα, μικρές και μικρομεσαίες επιχειρήσεις, ήταν οι κοινωνικές και οικονομικές τάξεις που πλήρωσαν το βαρύ τίμημα. Με αποτέλεσμα τη φτώχεια, την ανεργία και τη διάλυση της κοινωνικής συνοχής σε μια χώρα που πλήττεται από την ύφεση. Οι οικονομικά ισχυροί, είτε έβγαλαν τις περιουσίες τους στο εξωτερικό, είτε προστατεύθηκαν από τους μέχρι σήμερα κυβερνώντες.

Η κυβέρνηση του Αλέξη Τσίπρα έχει λοιπόν μπροστά της ένα τιτάνιο έργο προκειμένου να αποδείξει ότι με κοινωνική δικαιοσύνη, τα σκληρά μέτρα που μας επέβαλαν οι δανειστές μπορούν να γίνουν ηπιότερα για τους οικονομικά αδύναμους. Γεγονός που θα αμφισβητήσει εκ των έσω το νεοφιλελεύθερο δόγμα που θέλει τους πολλούς να πληρώνουν το κόστος και τους λίγους να απολαμβάνουν τα κέρδη.

Η πρώτη μάχη που έδωσε η Ελλάδα με τα νεοφιλελεύθερα θηρία πράγματι χάθηκε. Ο πόλεμος όμως δεν κρίθηκε ακόμη. Η θυσία της Ελλάδας θα γίνει το φυτίλι που θα ξεσηκώσει τους λαούς της Ευρώπης απέναντι στο αλαζονικό και πανίσχυρο Ευρωπαϊκό κατεστημένο. Έχουμε δρόμο μπροστά μας ακόμη μέχρι την τελική έκβαση του αγώνα…



3 Σχόλια

    • RYaN on 14 Ιουλίου 2015 at 16:04

    Η Ελλάδα μπήκε στην Ευρωζώνη ως καλός πελάτης και όχι ως συνεταίρος. Ήταν καλή για προμήθειες άμυνας και υποδομών, για εγκατάσταση ευρωπαϊκών εταιρειών που θα εισπράτουν από την εγώρια κατανάλωση και τον τουρισμό και μέχρι εκεί. 5 χρόνια τώρα γίνονται κάποιες διευκολύνσεις στον πελάτη που βάρεσε πτώχευση, αλλά αυτό δε μπορεί να τραβήξει για πολύ ακόμα. Έχει αρχίσει να τους γίνεται βάρος και μόνο θέματα πολιτικής περί του αναντίστρεπτου του ευρώ και κρυφές ατζέντες περί νέας γεωγραφικής αρχιτεκτονικής της Ευρώπης είναι αυτά που τους φοβίζουν σε σχέση με το grexit.

    • RYaN on 15 Ιουλίου 2015 at 15:49

    Ακούμε εδώ και χρόνια ότι η Ελλάδα για να ξεφύγει από την κρίση χρειάζεται εξωστρέφεια. Τι σημαίνει, όμως, εξωστρεφής μέσα στη νέα αρχιτεκτονική του ευρώ? Σημαίνει να διαθέτεις πολυεθνικές ελληνικών συμφερόντων, που θα έχουν παραρτήματα στη Γερμανία, στη Γαλλία και αλλού, θα μαζεύουν ευρώ από τις χώρες αυτές και θα τα φέρνουν ως καταθέσεις σε ελληνικές τράπεζες. Από την είσοδο της Ελλάδας στο ευρώ υπάρχουν πάμπολες εταιρείες γερμανικών, γαλλικών, ολλάνδικών και λοιπών συμφερόντων που έχουν πιάσει τα πόστα σε όλες τις οικονομικές δραστηριότητες της χώρας, μαζεύουν τα ευρώ των Ελλήνων και των τουριστών και φυσικά τα επιστρέφουν άμεσα ως καταθέσεις στις γερμανικές, γαλλικές, ολλανδικές και λοιπές τράπεζες. Όποια χώρα δε διαθέτει κάτι αντίστοιχο είναι θέμα χρόνου να βρεθεί εγκλωβισμένη μέσα σε μία νομισματική χίμαιρα.

      • RYaN on 15 Ιουλίου 2015 at 17:55

      Στη νέα αρχιτεκτονική του ευρώ, η οικονομική ένωση παύει να είναι το γήπεδο ανταγωνισμού φυσικών προσώπων και εταιρειών και μετατρέπεται σε μία αρένα μονομάχων μεταξύ κρατών!!!

Τα σχόλια έχουν απενεργοποιηθεί.

Αρέσει σε %d bloggers: