Σεπ 10 2015

Η ΠΟΝΕΜΕΝΗ ΙΣΤΟΡΙΑ ΜΙΑΣ ΥΠΟΨΗΦΙΟΤΗΤΑΣ.

Κείμενο Από Bill Mpalais

10312420_763396627016292_6454666662666154912_n«Αχός βαρύς ακούγεται, πολλά ντουφέκια πέφτουν. Μήνα σε γάμο ρίχνονται, μήνα σε χαροκόπι; Μήδε σε γάμο ρίχνονται, μηδέ σε χαροκόπι. Ο Βάσος κάνει πόλεμο μ’ αντάρτες παλληκάρια».

«Γιώργαινα ρίξε τ’ άρματα», ωχ, λάθος, αυτό είναι από άλλο έπος. «…μ’ αντάρτες παλληκάρια» λοιπόν….

    Χαρούμενος, πλαισιωμένος από καμιά δεκαπενταριά φίλους, που παίζαν και τον ρόλο σωματοφυλάκων μου, προσπαθούσα μάταια να ανταπεξέλθω στον ενθουσιασμό του κόσμου που κατά κύματα εκατοντάδων προσπαθούσαν να με πλησιάσουν, να με αγγίξουν, να μου σφίξουν το χέρι, να με συγχαρούν, να μου δώσουν κουράγιο στην μεγάλη και δύσκολη αποστολή που είχα αναλάβει.Είχε μόλις προ λίγης ώρας ανακοινωθεί η υποψηφιότητά μου με τα ψηφοδέλτια της Λαϊκής Ενότητας Λάρισας και ένα ποτάμι βουερό, χαρούμενο, πολύχρωμο, με τραγούδια και πίπιζες, συνθήματα και γέλια, με χαρά και την απόφαση αποτυπωμένη στα πρόσωπά τους ξεκίνησε από κάθε γειτονιά με κατεύθυνση το εκλογικό μας κέντρο και με πολιορκούσε, γεμίζοντάς με μέ χαρά, αισιοδοξία και βεβαιότητα για την αίσια έκβαση του εγχειρήματός μου.Όλοι ήταν χαρούμενοι κι ευτυχισμένοι!

    Όλοι;;; ΟΧΙ!!!

    Στα υπόγεια του Μαξίμου επικρατούσε πανικός!Υπάλληλοι, κομματικά στελέχη, υποψήφιοι, ο στενός ηγετικός πυρήνας περί τον Τσίπρα, μέχρι κι ο Φλαμπουράρης κούτσα-κούτσα, τρέχαν αλλόφρονες πέρα δώθε, τα τηλέφωνα είχαν ανάψει, συσκέψεις κλείνονταν στο πόδι, και στα χείλη όλων μια λέξη υπήρχε μόνο:

«Κατέβηκε»!!!

    -Κατέβηκε, ώ Θεέ μου, τι θα κάνω;», αναρωτιόταν πελιδνός ο Αλέξης.

    -Κατ’ αρχήν κόψε τις ψαλμουδιές, προσπάθησε να τον συνεφέρει ο υπασπιστής, και θυμήσου πως είπες ότι είσαι άθεος.

    -Χέσε μας και συ ρε Παπά, απ’ όλα μου τα ψέματα αυτό σε πείραξε; Ρε καίγεται ο κώλος μας, σκέψου καμιά ιδέα, δεν μας βλέπω καλά, είναι τέρας αυτός, άμα δεις το μάτι του πώς ντεραπάρει όταν του θίξουν την Αριστερά θα καταλάβεις. Τι να κάνουμε;;

    -Αν τον βγάζαμε απ’ την μέση; Χαμήλωσε τη φωνή ο υπασπιστής .

   -Δεν γίνονται ρε συ αυτά, δολοφόνοι είμαστε; Θε μου! πού έμπλεξα;

    -Κι αν παίρναμε την Στρίγγλα Που Δεν Εγινε Αρνάκι και τον  Όμορφο; έκανε δισταχτικά ο υπασπιστής.         -Αυτό είναι, πετάχτηκε ο Αλέξης, ρε κοίτα κάτι ιδέες που σου κατεβάζω. Έλα Όμορφε, μίλησε σε λίγο στο ακουστικό, πως παν τα κέφια;; Καλά ε; Εδώ εμείς έχουμε μπελάδες. Ναι, ναι,κατέβηκε. Τι με ποιους ρε Όμορφε, με τον Λάφα βέβαια. Πώς;; Αλήθεια;, Θα τον αναλάβεις εσύ; Να μην ανησυχώ, έτσι;; Μπράβο Όμορφε. Μιλ μερσί, αουφίντερζεν και στο επανιδείν. Φιλιά στην Στριγγλ….ε, στην αρχηγό και στον Γερούμ θέλω να πω.

(Στα υπόγεια ενός επιβλητικού κτηρίου).

    -Τι κάνουμε τώρα; ρώτησε ο  Βολφ, και μια σκιά ανησυχίας πέρασε από το βλέμμα του. Εγώ πάντως λέω να προχωρήσουμε στα κλασικά.

    -Ασύμφορο χερ Βολφ, τι είναι ο κάβουρας τι είναι το ζουμί του. Ούτε σαπουνάκι για γκαστενχάουζ (ξενώνα) δεν θα βγάλουμε από δαύτον, τζάμπα ο κόπος και τα έξοδα να τον ανάψουμε, έκανε ένας από τους 5 σοφούς που τον συμβούλευαν.

    -Κι αν τον βάζαμε μαζί με τον κουμπάρο του; πετάχτηκε ο δεύτερος σοφός. Απ’αυτόν  θα βγάλουμε καμιά ντάνα μοσχοσάπουνο,να ισοφαρίσουμε τη ζημιά και να μας μείνει και κάτι τις.

    -Ο κουμπάρος είναι με τον δικό μας, τους ενημέρωσε ο αρχηγός των πρακτόρων, δεν γίνεται αυτό.

    -Αυτά είναι βλακείες, έκανε σκεφτική η Στρίγγλα Που Δεν Έγινε Αρνάκι. Μόνο με την πονηριά θα τον βγάλουμε απ’ τη μέση. Ρε συ πράκτωρ, πάρε μου τηλέφωνο τον Βλαδίμηρο.

   -Μπράβο αρχηγέ, αυτό είναι, ξεφώνισε ενθουσιασμένος ο πράκτωρ. Ι, Κ, Λ, εδώ είμαστε, έκανε, ξεφυλλίζοντας τον τηλεφωνικό κατάλογο.

    -Γιατί στο Λ; ρώτησε συνοφρυωμένος ο Όμορφος

    -Για τον Λένιν δεν μιλάμε; απόρησε ο πράκτωρ.

    -Ο Λένιν πέθανε ρε ηλίθιε, τον επιτίμησε στεγνά ο Όμορφος.

    -Πέθανε, ε;; Καλά να πάθει το κομμούνι. Για να δούμε, ποιον άλλον έχουμε. Α, ναι, καταπληκτική ιδέα αρχηγέ, μπράβο, σατανικό, γύρισε στην Στρίγγλα Που… κλπ, αστραποβολώντας. Λοιπόν, Λ, Μ.

    -Και γιατί Μ; ρώτησε στωϊκά η αρχηγός.

    -Μαγιακόφσκι, ποιητής. Κι ο μελλοθάνατός μας λογοτεχνίζει λίγο, μια χαρά θα του την φέρουμε, χασκογέλασε ο πράκτωρ.

    -Ο Μαγιακόφσκι πέθανε βρε ζώον, του σφύριξε ο Όμορφος.

    -Πέθανε κι αυτός; Για στάσου, και ποιος έμεινε δηλαδή;

    -Ο Πούτιν βλάκα, έκανε κουρασμένα η Στρίγγλα Που Δεν Έγινε Αρνάκι και κοίταξε απελπισμένη τον Όμορφο, πάρτον αμέσως τηλέφωνο.

(Σε μια πολυτελέστατη ντάτσα)

    -Ταβάριτς vasily, ποζαλιούστα (παρακαλώ).

    -Ο κ. Βασίλης είναι κουρασμένος, πάρτε καμιά άλλη μέρα αν θέλετε συνέντευξη. Απ’ το Rusia today είστε;

    -Τσακίσου ρε σίχαμα και φώναξε τον ταβάριτς Vasily μη σε πάρει ο διάολος τον πατέρα. Ο ταβάριτς Vladimir θέλει μια συνάντηση μαζί του………Τι ποιος Vladimir ρε ντούρακ(βλάκα);

(Σε ένα μεγάλο μπουντρούμι αλυσοδεμένος, βασανισμένος,  με το εκτελεστικό απόσπασμα απέναντί μου, εγώ).

    -Μια δηλωσούλα και τελειώσαμε ταβάριτς Vasily. Ενός λεπτού δουλειά. Για όλα τα κανάλια: Ποιος φταίει για τα μνημόνια και όλο το μπάχαλο; Έχεις τρεις ευκαιρίες, χωρίς τη βοήθεια του κοινού, χαχαχααα, γέλασε πρόστυχα ο επικεφαλής, κι ύστερα, μπαμ και κάτω!

    -Ο Παπανδρέου, σταμάτα.

    -Έχεις άλλες δύο ευκαιρίες.

    -Όχι ο Παπανδρέου; Ε, καλά, σωστά. Ο Σαμαράς, αυτό το σίχαμα.

    -Τελευταία ευκαιρία και μετά….καπούτ!

    -Ούτε ο Σαμαράς;  Θεέ μου! Εντάξει, εντάξει, ο Τσίπρας.

    -Επί σκοπόν….

    -Μη, στάσου, να το συζητήσουμε ταβάριτς, ούτε ο Τσίπρας;; Στο όνομα του Λένιν,   δώσμου μια ευκαιρία ακόμα. Μμμ, εντάξει, το βρήκα.

    -Ακούω.

    -Ο Βαρουφάκης!! εύκολο ήταν, ε; ε;

    -Πυυυρ!!!

–   Όχιιι, πετάχτηκα αλαφιασμένος, μούσκεμα στον ιδρώτα, όχι, το βρήκα, ο Λαφαζάνης,  ο Λαφαζάνης είναι ένοχος ταβάριτς, έτσι;

    Η φωνή μου αντιλάλησε εκκωφαντικά στο  άδειο δωμάτιο, όπου ένας παιχνιδιάρης ήλιος έκανε καντρίλιες πάνω στις πολύχρωμες κουρτίνες. Όνειρο ήταν, ψιθύρισα με ανακούφιση κι ένα τρελό χτυποκάρδι, όνειρο,δόξα τον Θεό.

    Το τηλέφωνο χτύπησε διαπεραστικά, θρυμματίζοντας την πρωϊνή γαλήνη.

   -Ποιος είναι; ρώτησα.

   -Έλα σύντροφε, ο Τάκης είμαι.

   -Γεια σου Τάκη, τον χαιρέτησα άκεφα.

   -Λοιπόν Βασίλη, με δυο λόγια: Αφού το σκεφτήκαμε καλά, αποφασίσαμε να σε προτείνουμε να είσαι υποψήφιος με την Λαϊκή Ενότητα. Τι λες;

   -ΟΧΙ, φώναξα με όση δύναμη είχαν τα πνευμόνια μου

   -ΟΧΙ; Ρώτησε ο Τάκης. Είσαι σίγουρος; Μέχρι τέλους;

   -Μέχρι τέλους, τον διαβεβαίωσα εμφαντικά, ουρλιάζοντας σχεδόν.

   -Πολύ καλά, μου απάντησε, κι εμείς με το «ΟΧΙ ΜΕΧΡΙ ΤΕΛΟΥΣ» είμαστε. Καλωσόρισες!  Γράψτον, απευθύνθηκε προφανώς σε κάποιον δίπλα του. Και που είσαι, βάλτον στην τελευταία θέση, μην πάρουν τα μυαλά του αέρα, πρόλαβα να τον ακούσω να λέει, πριν κλείσει το τηλέφωνο.




Αρέσει σε %d bloggers: