Σεπ 21 2015

Και τώρα τι;

Γιώργος Κονταξής*

laiki-enotita-sima-logotupo_2Η 20η Σεπτέμβρη σηματοδότησε όσον αφορά τα πραγματικά συμφέροντα του κόσμου της εργασίας, που είναι και η πλειοψηφία της κοινωνίας, μία συντριπτική ήττα. Μετά την 25η Γενάρη όπου ένα κόμμα της ριζοσπαστικής αριστεράς πήρε την εξουσία μέσα σε συνθήκες γενικευμένης κρίσης, μετά την 5η Ιουλίου όπου η κοινωνία είπε ένα συντριπτικό όχι στην λιτότητα, τα συμφέροντα που θέλουν την διατήρηση των κεκτημένων τους στην χώρα, κατόρθωσαν να μεγαλώσουν την αποχή και παρόλο που 320.000 λιγότεροι ψήφισαν ΣΥΡΙΖΑ, να φτιάξουν την μνημονιακότερη βουλή όλων των εποχών.

Αυτή η ήττα πρέ­πει να είναι απαρ­χή ώστε να δούμε τα λάθη και τις πα­ρα­λεί­ψεις μας, τόσο στον προ­ε­κλο­γι­κό αγώνα όσο και για την πε­ρί­ο­δο που τα μέλη της Λαϊ­κής Ενό­τη­τας ήταν στο ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ. Δυ­στυ­χώς δεν κα­τα­φέ­ρα­με να εκ­φρά­σου­με πο­λι­τι­κά και να δώ­σου­με μία διέ­ξο­δο στο ΟΧΙ, το οποίο δέ­χθη­κε μία τε­ρά­στια ήττα με την υπο­γρα­φή του μνη­μο­νί­ου, και σε αυτό υπάρ­χουν ευ­θύ­νες με πιο βα­σι­κές κατά την γνώμη μου:

Η ανε­ξαρ­τη­το­ποί­η­ση των βου­λευ­τών πραγ­μα­το­ποι­ή­θη­κε όχι την μέρα που ο ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ έφερε το μνη­μό­νιο αλλά όταν προ­κη­ρύ­χθη­καν οι εκλο­γές. Μέχρι τότε στή­ρι­ζαν την κυ­βέρ­νη­ση αλλά κα­τα­ψή­φι­ζαν το μνη­μό­νιο. Αυτό έδει­ξε στην κοι­νω­νία ότι είναι μόνοι και έδωσε την πο­λι­τι­κή πρω­το­βου­λία στον Τσί­πρα.

Το ρηχό προ­γραμ­μα­τι­κό μας βάθος. Δυ­στυ­χώς μεί­να­με μόνο σε συν­θή­μα­τα και αυτά μά­λι­στα κύρια για το εθνι­κό νό­μι­σμα χωρίς όμως να εξη­γού­με τι ση­μαί­νει αυτό για την κοι­νω­νία, και ούτε το­νί­ζο­ντας απλά στον λαό τι ση­μαί­νει σο­σια­λι­στι­κή προ­ο­πτι­κή.

Πα­ρου­σιά­στη­κε και εδώ το φαι­νό­με­νο των απο­φά­σε­ων από λί­γους και αυτό φά­νη­κε και από την συ­γκρό­τη­ση των ψη­φο­δελ­τί­ων. Οι ορ­γα­νω­τι­κές μας (πολύ με­γά­λες) αδυ­να­μί­ας δεν  επέ­τρε­ψαν να ανα­πτυ­χθεί ένα λαϊκό έρει­σμα στή­ρι­ξης.

Δεν πα­ρου­σιά­στη­κε ποτέ ανα­λυ­τι­κά ποια είναι η εναλ­λα­κτι­κή και γιατί πρέ­πει να την ακο­λου­θή­σει η κοι­νω­νία κά­νο­ντας την κτήμα της, και έτσι η κοι­νω­νία δεν πί­στε­ψε ότι η ΛΑΕ θα είναι η πο­λι­τι­κή έκ­φρα­ση του ΟΧΙ που πήγε κύρια στην αποχή.

Μπαί­νου­με πλέον σε μία εντε­λώς άλλη φάση και δια­δι­κα­σία με την μνη­μο­νια­κό­τε­ρη βουλή όλων των επο­χών. Πως προ­χω­ρά­με λοι­πόν; Σκο­πός μας δεν είναι απλά να πε­ρι­μέ­νου­με την λαϊκή δυ­σα­ρέ­σκεια όταν θα αρ­χί­σουν να εφαρ­μό­ζο­νται τα μέτρα, αλλά να μπού­με μπρο­στά στην κοι­νω­νία δεί­χνο­ντας της ότι τε­λι­κά, οι άλλοι έχουν άδικο και λάθος.  Η κοι­νω­νία στα μέτρα που έρ­χο­νται πρέ­πει να μας βρει δίπλα της και να αγκα­λιά­σει το μέ­τω­πο, ώστε πραγ­μα­τι­κά να κάνει τις ιδέες και τις λύ­σεις του ηγε­μο­νι­κές στο πο­λι­τι­κό εποι­κο­δό­μη­μα.

1.      Να ανοί­ξει η συ­ζή­τη­ση για την θέση της Ελ­λά­δας στην διε­θνή σκα­κιέ­ρα.  Η κοι­νω­νία γνω­ρί­ζει ότι η έξο­δος από την ευ­ρω­ζώ­νη μπο­ρεί να πραγ­μα­το­ποι­η­θεί μόνο με έξοδο και ρήξη με την Ευ­ρω­παϊ­κή Ένωση και αυτό ση­μαί­νει τε­ρά­στια αλ­λα­γή για την χώρα και την κοι­νω­νία. Αυτό ση­μαί­νει ένα σοκ, που αρ­χί­ζει από τον τρόπο που τα­ξι­δεύ­εις εντός της Ευ­ρώ­πης και τον κόσμο, από το πως σπου­δά­ζουν τα παι­διά σε ευ­ρω­παϊ­κά πα­νε­πι­στή­μια, μέχρι συ­σχε­τι­σμούς  γε­ω­πο­λι­τι­κούς που θα θέ­λουν να εκ­με­ταλ­λευ­τούν την αστά­θεια στην πε­ριο­χή. Χρειά­ζε­ται επο­μέ­νως να ανοί­ξει και να επε­ξερ­γα­στεί η συ­ζή­τη­ση για την θέση της Ελ­λά­δας στην διε­θνή σκα­κιέ­ρα. Πως θα προ­σεγ­γί­σεις νέες συμ­μα­χί­ες και κυ­ρί­ως πως αυτό θα μπο­ρέ­σει να γίνει από μία αρι­στε­ρή σκο­πιά με σο­σια­λι­στι­κή προ­ο­πτι­κή, πως θα απο­φύ­γεις την πε­ρι­χα­ρά­κω­ση και την απο­μό­νω­ση, πως θα χει­ρι­στείς τις διε­θνείς σχέ­σεις. Ζη­τή­μα­τα κρί­σι­μα που πρέ­πει να είναι πολύ καλά επε­ξερ­γα­σμέ­να ώστε να μπο­ρούν να αντι­πα­ρα­τε­θούν με το «πάση θυσία στο ευρώ και στην ΕΕ» που είναι αυτή την στιγ­μή κυ­ρί­αρ­χο στην κοι­νω­νία.

2.      Επε­ξερ­γα­σία Προ­γράμ­μα­τος: οι βα­σι­κές αρχές του οποί­ου θα πρέ­πει να είναι η σο­σια­λι­στι­κή προ­ο­πτι­κή, η ανε­ξαρ­τη­σία και η δη­μο­κρα­τία, η ισχυ­ρο­ποί­η­ση της Λαϊ­κής Εξου­σί­ας. Ένα πρό­γραμ­μα που θα πρέ­πει να πε­ρι­γρά­ψει με λε­πτο­μέ­ρεια, τόσο την δια­χεί­ρι­ση της τω­ρι­νής κα­τά­στα­σης, την απε­μπλο­κή από τα μνη­μό­νια, με εξα­ντλη­τι­κή ανά­λυ­ση σε όλους τους το­μείς (οι­κο­νο­μία, παι­δία, υγεία, με­τα­να­στευ­τι­κό κλπ), με έμ­φα­ση στην κα­θη­με­ρι­νό­τη­τα. Το πρό­γραμ­μα αυτό οφεί­λει να γίνει ακού­γο­ντας την κοι­νω­νία και τις ανά­γκες της, συμ­με­τέ­χο­ντας στα κι­νή­μα­τα και κυ­ρί­ως δί­νο­ντας στην βάση την δυ­να­τό­τη­τα να πα­ρά­ξει εκεί­νη το πρό­γραμ­μα σε συ­νερ­γα­σία με τις το­πι­κές κοι­νω­νί­ας.

3.      Ορ­γα­νω­τι­κά.  Η Λαϊκή Ενό­τη­τα οφεί­λει να είναι ανοι­χτό, δη­μο­κρα­τι­κό μέ­τω­πο με έμ­φα­ση στην αυ­το­ορ­γά­νω­ση. Οι το­πι­κές ορ­γα­νώ­σεις θα πρέ­πει να έχουν τον πρώτο ρόλο στην ορ­γά­νω­ση λαϊ­κών συ­νε­λεύ­σε­ων, να κα­θο­ρί­σουν την εσω­τε­ρι­κή τους ορ­γά­νω­ση με γνώ­μο­να τις ανά­γκες τις κοι­νω­νί­ας και τέλος να είναι εκεί­νες η πραγ­μα­τι­κή βάση του αντι­μνη­μο­νια­κού αγώνα. Να γίνει το μέ­τω­πο ζω­ντα­νό, χωρίς ηγε­μο­νί­ες, φυ­τευ­τούς εκ­προ­σώ­πους και μι­κρο­συμ­φέ­ρο­ντα.

4.      Επι­κοι­νω­νία: Από την στιγ­μή που δεν υπάρ­χει κοι­νο­βου­λευ­τι­κή εκ­προ­σώ­πη­ση είναι σχε­δόν βέ­βαιο ότι η φωνή θα κοπεί από όλα τα μέσα. Για αυτό είναι κρί­σι­μο να ορ­γα­νω­θεί ένα εναλ­λα­κτι­κό δί­κτυο διά­δο­σης και επέ­κτα­σης των ιδεών, χρη­σι­μο­ποιώ­ντας το internet.

Η καμπή είναι ιδιαί­τε­ρη κρί­σι­μη. Ή θα δεί­ξου­με στην κοι­νω­νία και εκεί­νη θα πει­στεί για την ανα­γκαιό­τη­τα ύπαρ­ξης μας ή θα πάμε σπί­τια μας. Εναλ­λα­κτι­κή εσω­στρέ­φεια και συρ­ρί­κνω­ση δεν έχει νόημα.

*Λαϊκή Ενό­τη­τα Και­σα­ρια­νής




Αρέσει σε %d bloggers: