Σεπ 24 2015

Εμπόριο ομορφιάς

Τον Γενάρη η ελπίδα φτερούγιζε στον ουρανό της καθημαγμένης χώρας

Εγρηγορότος ενύπνιον, αποκρίθηκε ο Αριστοτέλης όταν τον ρώτησαν τι έστιν ελπίς. Το όνειρο ενός ξυπνητού πά’ να πει. Τον Γενάρη η ελπίδα φτερούγιζε στον ουρανό της καθημαγμένης χώρας και τσιμπούσαμε ο ένας τον άλλο να διαπιστώσουμε εάν

κοιμόμαστε ή όχι. Ενα κόμμα που πολιτεύτηκε με προμετωπίδα την κατάργηση της λιτότητας είχε επιτέλους καταλάβει την εξουσία και υποσχόταν να μας γλιτώσει απ’ όλα τα δεινά. Μεσολάβησαν πολλά από τότε· κύλησε συμπυκνωμένος χρόνος.

Λαφυραγωγεί τις ζωές μας ένα τρίτο, απεχθέστερο πακέτο, το οποίο συνομολόγησαν οι μέχρι τούδε διαπρύσιοι πολέμιοι του ολέθρου. Ο ηγέτης είναι έμπορος ελπίδας συνήθιζε να λέει ο Ναπολέων Βοναπάρτης κι ο Αλέξης Τσίπρας αποδεικνύεται εξαιρετικός ταγός. Κατόρθωσε να πείσει τον αμνήμονα λαό να επικυρώσει με τη συνενοχή του τα Μνημόνια, σημειώνοντας μια μνημειώδη νίκη στην κάλπη. Αποτελεί τον μοναδικό μνημονιακό πρωθυπουργό που επανεκλέγεται για δεύτερη συνεχόμενη φορά. Στο τέλος ξυρίζουν τον γαμπρό, θα μου πεις, αλλά ασκεί ακόμα μια αλλόκοτη γοητεία στο πόπολο.

Παρακολουθώντας χθες την ορκωμοσία του νέου γκοβέρνου, ζωήρευε μέσα μου η εντύπωση πως έχουν παρέλθει τουλάχιστον τρεις-τέσσερις τετραετίες από τις ένδοξες ημέρες του Ιανουαρίου. Κατηφόριζαν τότε φουριόζοι οι υπουργοί την Ηρώδου Αττικού με την έπαρση ότι καταλαμβάνουν οσονούπω τα χειμερινά ανάκτορα, έτοιμοι να θεμελιώσουν τον σοσιαλισμό, τον κομμουνισμό και σχεδόν την αταξική κοινωνία. Λιμάνια, αεροδρόμια και σταθμοί επέστρεφαν αίφνης στο Δημόσιο, εκτοξεύονταν στο πυρ το εξώτερο οι άδικοι φόροι, αυξάνονταν οι μισθοί, οι συντάξεις, τα επιδόματα κι όλα τούτα με τη σύμφωνη γνώμη των δανειστών.

Ισως νόμιζες, αν πίστευες τις μεγαλοστομίες τους, ότι ζούσαμε ήδη στη Γη της Επαγγελίας. Μολαταύτα οι χθεσινές τους δηλώσεις παρέπεμπαν διαρρήδην στη μορφή μικρής αγγελίας του τύπου: «Ζητείται εναγωνίως αριστερή νησίδα στη νεοφιλελεύθερη λαίλαπα που υπογράψαμε». Σοβαροί και λακωνικοί οι περισσότεροι έκαναν λόγο περί σκληρής δουλειάς και ανωφερειών. Απειράνθιος και εξ απαλών ονύχων Γαλατσιώτης, κάτοικος ήτοι οικισμών σε παρυφές βουνών, τους υπενθυμίζω πως κάθε ανηφόρα αποτελεί ταυτοχρόνως κατηφόρα και, ιδίως στις απότομες, δεν θέλει πολύ να το πάρεις με την όπισθεν.

Δριμύτερος ο πρωθυπουργός μες στο καταχείμωνο έσπευσε σφαίρα στην Καισαριανή, προκειμένου να αποτίσει φόρο τιμής στους νεκρούς του μπλόκου, κίνηση υψηλού συμβολισμού δεδομένου ότι προοιωνιζόταν τη διεκδίκηση των γερμανικών αποζημιώσεων. «Μου χρωστάς, δεν σου χρωστάω/ έχε γεια, σε χαιρετάω/ και τον δρόμο μου τραβάω,/ θα σου γράφω πώς περνάω», κατά το γνωστό άσμα των Ενρίκο Μασίας και Φίλιππου Νικολάου δηλαδή.

Αντ’ αυτού τούτη τη φορά ταξίδεψε κατεπειγόντως στις Βρυξέλλες για να καταθέσει στεφάνι στα πόδια των Μέρκελ, Ολάντ και Γιούνκερ, οίτινες αξιώνουν την άμεση, απαρέγκλιτη, fast track εφαρμογή του Μνημονίου. Δεν πουλάω καλλυντικά, πουλάω ελπίδα διατεινόταν η έμπορος ομορφιάς Λιζ Αρντεν, που είχε καταλάβει πρωτύτερα απ’ τον Τσίπρα τους κανόνες του παιχνιδιού. Η ελπίδα δεν σηκώνει σκόνη έγραφε ο Πολ Ελιάρ. Τι θέλω λοιπόν και σας σκοτίζω μ’ όλα αυτά, αφού γνωρίζω τη φράση του Ολιβερ Χολμς: Να είσαι προσεκτικός όταν στερείς την ελπίδα από ένα άλλο ανθρώπινο πλάσμα; Δεν αρέσει στη μάζα να αποθαρρύνεται. Η απογοήτευση είναι ένα είδος χρεοκοπίας, επειδή ξοδεύουμε πολλά σε ελπίδες και προσδοκίες υποστήριζε ο Ερικ Χόφερ.




1 Σχόλιο

Τα σχόλια έχουν απενεργοποιηθεί.

Αρέσει σε %d bloggers: