Οκτ 09 2015

Για τη * ΛΑΙΚΗ ΕΝΟΤΗΤΑ *

ΛΑΕΤου σύντροφου Μωράκη Παναγιώτη
Μέλος του προσωρινού Πολιτικού Συμβουλίου της ΛΑ.Ε.

Παρά την αναγκαία πρώτη δημιουργία της από τα πάνω, η Λαϊκή Ενότητα έχει πλέον την ευθύνη να συγκροτηθεί δημοκρατικά σε έναν αριστερό, ριζοσπαστικό πολιτικό φορέα που θα σπάει το φράγμα της διαμαρτυρίας και θα αναδειχθεί σε πλειοψηφική ηγεμονική δύναμη. Για να γίνει αυτό χρειάζεται να έχει στον πυρήνα

της και να τελειοποιήσει το πολιτικό σχέδιο ρήξης που αναλύθηκε στο προηγούμενο κεφάλαιο. Θα χρειαστεί όμως και μια σοβαρή οργανωτική δομή καθώς η στοχοθεσία που η ίδια έχει θέσει είναι αναντίστοιχη με χαλαρές οργανωτικές δομές. Δεν μπορεί δηλαδή να εξυπηρετηθεί ένα πολιτικό σχέδιο ρήξης και ένας ενδεχομένως ολομέτωπος πόλεμος ενάντια στην αστική τάξη χωρίς στιβαρή οργανωτική συγκρότηση.

Έχουν ήδη δρομολογηθεί οι πρώτες διαδικασίες συγκρότησης της Λαϊκής Ενότητας για το επόμενο διάστημα οι οποίες οφείλουν να καταλήξουν χωρίς βιασύνες αλλά έχοντας και μια στοιχειώδη συλλογική αντίληψη ότι η ιστορία δεν πρόκειται να μας περιμένει οπότε ο χρόνος που έχουμε στην διάθεση μας δεν είναι άπειρος. Κατά την άποψη μου η Λαϊκή Ενότητα οφείλει συλλογικά και με ομοθυμία να προχωρήσει στα παρακάτω βήματα:

1. Κάλεσμα ξανά σε όλες τις δυνάμεις της Αριστεράς και σε ανένταχτους αγωνιστές που σε πρώτη φάση δεν έκαναν το βήμα ένταξης τους στην Λαϊκή Ενότητα ώστε να συμμετάσχουν στην συγκρότησή της. Ταυτόχρονο κάλεσμα σε όλες της δημοκρατικές και λαϊκές δυνάμεις του τόπου που δεν έχουν βρώμικο παρελθόν και επιθυμούν ειλικρινά να υπηρετήσουν ένα πολιτικό σχέδιο της ριζοσπαστικής Αριστεράς.

2. Όλο το βάρος στις οργανώσεις βάσης της Λαϊκής Ενότητας οι οποίες θα αποτελέσουν τον πυρήνα δημοκρατίας, συλλογικής ζωής, ζύμωσης, ανασύνθεσης και εξωστρεφής παρέμβασης.

3. Ένα μέλος – μία ψήφος από τα νύχια έως την κορυφή της Λαϊκής Ενότητας ώστε να υπάρχει νόημα συμμετοχής για κάποιον που δεν είναι προενταγμένος σε κάποια συλλογικότητα που συγκροτεί την Λαϊκή Ενότητα.

4. Εκλογή των κεντρικών οργάνων από την βάση (άμεσα ή μέσω εκλεγμένων αντιπροσώπων) με ταυτόχρονη μίνιμουμ εκπροσώπηση όλων των δυνάμεων που συγκροτούν την Λαϊκή Ενότητα. Τα κεντρικά όργανα αποφασίζουν με απόλυτη πλειοψηφία και σε προαποφασισμένα θέματα στρατηγικής σημασίας με αυξημένη πλειοψηφία εάν χρειαστεί.

5. Δημοκρατία με αποτελεσματικότητα. Να επιχειρείται πάντα η μέγιστη σύνθεση αλλά να παίρνονται και αποφάσεις αποφεύγοντας χρονοβόρες διαδικασίες “ισορροπιών” .




1 Σχόλιο

    • Omadeon on 10 Οκτωβρίου 2015 at 05:41

    Αυτό το «Εκλογή των κεντρικών οργάνων από την βάση» τόχουμε ξαναδεί (το έργο…)

    Προσωπικά… σόρυ, αλλά…
    Δεν προτίθεμαι να εκλέξω ΚΑΝΕΝΑΝ, κανέναν απολύτως σαν «κεντρικό όργανο».

    Κατ’ αρχάς, σήμερα, ΔΕΝ πρέπει να εκλέγουμε πλέον «όργανα». Τέρμα τα όργανα (θυμίζουν… όρχεις).

    Εκλέγουμε (υποτίθεται) «εκπροσώπους».

    Ομως κανένας δεν μπορεί να εκπροσωπήσει κανέναν, τώρα πια. Ο καθένας πρέπει να εκπροσωπεί τον εαυτό του ΜΑΖΙ ΜΕ τους άλλους.

    Η ιδανική δημοκρατία του 21ου αιώνα οφείλει να αλλάξει ριζικά προς την κατεύθυνση της άμεσης.
    Δεν καταλαβαίνω ΠΩΣ και σε ΤΙ μας εκπροσωπεί οποιοσδήποτε, πχια…

    ΑΝ θέλει κανείς να μας εκπροσωπήσει, ελλείψει ικανότητας δικής μας να είμαστε παρόντες κάπου αλλού… οφείλει να εκπροσωπήσει το ΣΥΝΟΛΟ των δημοκρατικών μας διαλόγων (π.χ. στο δικό μου μπλογκ… πάνω από 17 χιλιάδες σχόλια, σε διάστημα 8 ετών, ή μερικές εκατοντάδες το έτος που πέρασε)…
    …και πρέπει (αυτός ο «εκπρόσωπος») νάχει περάσει ο ΙΔΙΟΣ μέσα από το Μεγάλο Κρίσιμο Τεστ του ΑΜΕΣΟΥ και ΓΡΑΠΤΟΥ δημοκρατικού διαλόγου, σε κάποιο φόρουμ ή χώρο συζητήσεων, απαραιτήτως ψηφιακό (τώρα πχια).

    Οι παρλαπίπες και τα ταρατατζούμ του παρελθόντος είναι πλέον ΜΟΝΟ για τα μπάζα. Ο καθένας κρίνεται για τα κείμενά του, τα σχόλιά του (και φυσικά πάνω από όλα για τις πράξεις του) και για τον τρόπο που ο ίδιος καταφέρνει να εκφράσει τη συλλογικότητα όπου συμμετέχει.
    Μόνο που η έκφραση αυτή ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙ πχια να βασίζεται στον ΧΑΜΗΛΟΤΕΡΟ ΚΟΙΝΟ ΠΑΡΟΝΟΜΑΣΤΗ που διέπει τις εκάστοτε… αποψάρες μας.

    Η πραγματικότητα αδιαφορεί πλήρως για τις αποψάρες μας, ή τις δικές μας ατελείς υποκειμενικές περιγραφές της. Δουλειά του δημοκρατικού διαλόγου ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ, πχια, οι αποψάρες μας, δηλαδή… ΔΕΝΕΙΝΑΙ οι εκτονωτικές ατελείς περιγραφές της εκάστοτε καρα-κοσμάρας μας. Δουλειά του δημοκρατικού διαλόγου στη δημοκρατία ΣΗΜΕΡΑ [την απαραιτήτως πλέον καλωδιωμένη] είναι η ΣΥΛΛΟΓΙΚΗ διαλεκτική σύνθεση και λογική επεξεργασία των ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΩΝ ΔΕΔΟΜΕΝΩΝ που συμβαίνουν (ή ισχύουν) έτσι κι αλλιώς στον κόσμο, συνήθως (ή μάλλον πάντα) παρά τη θέλησή μας.

Τα σχόλια έχουν απενεργοποιηθεί.

Αρέσει σε %d bloggers: