Ιαν 18 2016

Επιστροφή στο νομισματοκοπείο

Του Παναγιώτη Σωτήρη
stour_varouf_pavlopΗ συνέντευξη του κ. Στουρνάρα μας υπενθύμισε πώς γίνονται πια τα πραξικοπήματα στην Ευρώπη. Άλλωστε, εάν δεν θεωρούμε τα μνημόνια ευλογία, τότε όντως το πρόβλημα ήταν ότι έμεινε απόρθητο το νομισματοκοπείο. Δεν έχει τους συμβολισμούς της Βαστίλης, αλλά –ίσως…– μεγαλύτερη χρησιμότητα. Ας το κρατήσουμε αυτό για την επόμενη φορά και, όπως έλεγαν πολλά χρόνια πριν οι Who, “we won’t get fooled again”.

Πολύς ο θόρυβος και οι αντιδράσεις για το θέμα που άνοιξε με τη συνέντευξη του Διοικητή της Τράπεζας της Ελλάδος στην τηλεόραση του Σκάι πριν από μερικές μέρες. Θόρυβος που συνδυάστηκε με κυβερνητικές και άλλες «διαρροές» για φύλαξη του Νομισματοκοπείου από την… ΕΥΠ. Λίγη, όμως, η ουσιαστική συζήτηση πάνω στα λεγόμενά του.

Γιατί η βασική είδηση της συνέντευξής του ήταν ότι ο κ. Στουρνάρας προετοίμαζε ένα κανονικότατο πραξικόπημα ενάντια στο ενδεχόμενο να επιλεγεί ένας δρόμος ρήξης με τα μνημόνια.

Το καλοκαίρι που μας πέρασε έγινε σαφές ότι οποιαδήποτε προοδευτική λύση για το ελληνικό πρόβλημα περνούσε μέσα από την έξοδο από το ευρώ. Η διαδικασία εξόδου από το ευρώ απαιτούσε μια διαδικασία μετάβασης και αντιμετώπισης των αρχικών δυσκολιών, που αναπόφευκτα θα συνόδευαν την αλλαγή νομίσματος.

Επιστροφή στο νομισματοκοπείο

Τι θα μπορούσε να βοηθήσει την χώρα να «αντέξει» την πρώτη δύσκολη περίοδο;  Πέραν, όλων των άλλων και η ύπαρξη ρευστότητας. Για την Ελλάδα αυτό σήμαινε: Πρώτον, τον όγκο χαρτονομισμάτων που διέθετε η Τράπεζα της Ελλάδας στο Νομισματοκοπείο, που ήταν στο πλαίσιο της κανονικής διαδικασίας νομισματικής κυκλοφορίας. Δεύτερον, τον όγκο χαρτονομισμάτων που είχε αποστείλει η ΕΚΤ στην ΤτΕ το 2012 για να βοηθήσει τις μνημονιακές κυβερνήσεις να αποφύγουν ένα bank-run και μια ακραία κρίση ρευστότητας, αλλά τελικά δεν χρησιμοποιήθηκαν. Χρέος και υποχρέωση οποιασδήποτε κυβέρνησης θα έβαζε τα κοινωνικά συμφέροντα πάνω από τις απαιτήσεις των δανειστών ήταν να αξιοποιήσει αυτούς τους πόρους.

Η χρήση όλων των διαθέσιμων πόρων για την άμεση αντιμετώπιση κοινωνικών αναγκών στη μετάβαση σε ένα νέο εθνικό νόμισμα δεν θα ήταν ληστεία αλλά αναγκαία άσκηση λαϊκής κυριαρχίας –ιδίως μετά το συντριπτικό αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος– και αποφυγή της μνημονιακής καταστροφής.

Ωστόσο, όλες και όλοι ξέρουμε ότι αυτό δεν έγινε. Αντίθετα η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ προτίμησε, η ίδια κυβέρνηση που επέλεξε τον Προκόπη Παυλόπουλο για πρόεδρο της δημοκρατίας και κράτησε τον Στουρνάρα στη θέση του διοικητή της ΤτΕ, διάλεξε το δρόμο της συνθηκολόγησης και της αποδοχής των Μνημονίων, κρατώντας τη χώρα μέσα στο φαύλο κύκλο των μνημονίων και της επιτροπείας και μέσα στο νομισματικό ζουρλομανδύα του ευρώ, προεξάρχοντος του ίδιου του Αλέξη Τσίπρα, ο οποίος προφανώς και είχε προσχεδιάσει την τελική συνθηκολόγηση, αν κρίνουμε από την ταχύτητα της μεταστροφής, τις αποκαλύψεις για «κατήφεια» στο Μαξίμου το βράδυ του δημοψηφίσματος και τις τωρινές «διαρροές» περί φύλαξης από την ΕΥΠ κ.λπ.

Νομισματοκοπείο

Από τη μεριά του ο Διοικητής της ΤτΕ μας αποκάλυψε ανερυθρίαστα ότι μεθόδευσε ένα πραγματικό πραξικόπημα, συνομιλώντας με τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας, τέως πρωθυπουργούς, «παράγοντες του δημόσιου βίου» και νομικούς συμβούλους για το πώς η χώρα θα παραμείνει με κάθε κόστος στο ευρώ και τα Μνημόνια και θα φτιαχτεί ένα «τείχος» ενάντια σε κάθε προοπτική εξόδου από την ευρωζώνη. Πρόκειται για παραδοχή πρωτοφανούς κυνισμού, που παραπέμπει στη λειτουργία «ανθύπατου» της ΕΚΤ και της ΕΕ που έχουν οι διοικητές των τοπικών κεντρικών τραπεζών του ευρωσυστήματος, σε πείσμα οποιασδήποτε έννοιας λαϊκής κυριαρχίας. Στην πραγματικότητα, αυτό που ο κ. Στουρνάρας αποκαλεί «σταθερότητα του συστήματος», αναφερόμενος στη λειτουργία της κεντρικών τραπεζών του ευρωσυστήματος, είναι ακριβώς η ετοιμότητα για τέτοια μικρά και μεγάλα πραξικοπήματα.

Σήμερα, ο κ. Στουρνάρας αισθάνεται περισσότερο ισχυρός παρά ποτέ, χαιρετίζει το «ρεαλισμό της κυβέρνησης», επικροτεί τα μέτρα της και να καλεί σε συναίνεση γύρω από τις πολιτικές της. Η κυβέρνηση είναι σε έναν αγώνα δρόμου να πετύχει τον ταχύτερο ρυθμό εφαρμογής νεοφιλελεύθερων μέτρων από τον καιρό της Θάτσερ. Η κοινωνία αντιμετωπίζει τη διάλυση της κοινωνικής ασφάλισης και την προοπτική ακόμη μεγαλύτερης εξαθλίωσης.

Επομένως, ναι, ήταν πρόβλημα που έμεινε απόρθητο το νομισματοκοπείο. Δεν έχει τους συμβολισμούς της Βαστίλης, αλλά –ίσως… – μεγαλύτερη χρησιμότητα. Ας το κρατήσουμε αυτό για την επόμενη φορά και, όπως έλεγαν πολλά χρόνια πριν οι Who “we won’t get fooled again”.




Αρέσει σε %d bloggers: