Ιούλ 22 2012

Η Επανάσταση είναι Εξέλιξη

Charles Darwin

Αυτό το άρθρο δεν υποστηρίζει τις βίαιες επαναστατικές πολιτικές αλλαγές, αλλά ελπίζει να δείξει ότι αντίθετα με αυτά που συνήθως λέγονται ότι οι επαναστάσεις (ανατροπές) είναι αφύσικες και αντίθετες στην εξέλιξη, στην πραγματικότητα είναι μία απαραίτητη διεργασία για τη φυσική εξέλιξη.

Όλες οι οργανικές δομές μπορούν να μοντελοποιηθούν χρησιμοποιώντας την εξελικτική θεωρία, την κυβερνητική, την πολιτική και τα οικονομικά, χωρίς να εξαιρούνται από τον κανόνα αυτό οι συνεργασίες των εκατομμυρίων ανθρώπινων όντων.

Αφού οι περισσότεροι είναι γενικά πιο εξοικειωμένοι με τη χρήση της εξελικτικής θεωρίας στα μοντέλα περιγραφής του φυσικού κόσμου, θα ξεκινήσουμε εξετάζοντας παραδείγματα από το φυσικό κόσμο όπου η επανάσταση αποτελεί απαραίτητο μέρος της διεργασίας της εξέλιξης, δείχνοντας ότι η επανάσταση δεν είναι ένα τεχνητό ανθρώπινο κατασκεύασμα, αλλά ένα απόλυτα φυσικό γεγονός που εκδηλώνεται κάτω από κάποιες ειδικές συνθήκες.

Η επανάσταση (ή ανατροπή) συμβαίνει στο φυσικό κόσμο όταν μία μορφή ζωής αρχίζει να εξαφανίζεται λόγω του ότι το περιβάλλον από το οποίο εξαρτάται για την επιβίωσή της αλλάζει με γρηγορότερο ρυθμό από αυτόν που μπορεί να πετύχει η εξέλιξη αυτής της μορφής ζωής.

Αυτό μπορεί να συμβεί με δύο τρόπους: είτε το περιβάλλον υπόκειται σε ξαφνικές αλλαγές, όπως συνέβη στην περίπτωση των δεινοσαύρων είτε, πολύ πιο συχνά, το περιβάλλον αλλάζει σταδιακά και η μορφή ζωής προσπαθεί να προσαρμοστεί ανεπιτυχώς προτού εξαφανιστεί. Αφού η κάθε μορφή ζωής έχει σχέσεις με άλλες μορφές ζωής δημιουργούνται και άλλες έμμεσες επιπτώσεις.

Αποδεικτικό στοιχείο της εξαφάνισης ενός είδους στο φυσικό κόσμο είναι η ιστορία του τέλους ενός συστήματος που καταλήγει σε ανατροπή (επανάσταση). Κάτω από ορισμένες συνθήκες όπου μια πιο προσαρμόσιμη μορφή ζωής επιβιώνει καταλαμβάνοντας μία παρόμοια θέση στην οικολογική αλυσίδα από αυτή που άφησε κενή η μορφή ζωής που εξαφανίστηκε, οι συνέπειες, ή η αναστάτωση, λόγω της ανατροπής στις άλλες μορφές ζωής μέσα στο περιβάλλον μπορεί να είναι ελάσσονες. Όπου δεν υπάρχει κάποια μορφή ζωής ήδη έτοιμη από τη φύση να κυριαρχήσει πάνω στο κενό που δημιουργήθηκε, οι επιπτώσεις μπορεί να γίνουν σύνθετες και υπολογίσιμες μέχρι η εξέλιξη να καταφέρει να αποκαταστήσει ξανά τη φυσική ισορροπία.

Έχοντας περιγράψει σε βασικές γραμμές τις συνθήκες κάτω από τις οποίες συμβαίνει η επανάσταση (ανατροπή) στο φυσικό κόσμο, ας ρίξουμε μια ματιά σε ιστορικές πολιτικές επαναστάσεις. Η πρώτη που θα δούμε είναι η Αμερικανική Επανάσταση. Στο παράδειγμα αυτό η κυρίαρχη «μορφή ζωής» που εξαφανίστηκε θα μπορούσε να ήταν η Μεγάλη Βρετανία και το περιβάλλον θα μπορούσε να είναι αυτό που λέμε σήμερα Ανατολική Ακτή των ΗΠΑ. Η Μεγάλη Βρετανία έδειξε αδυναμία προσαρμογής σ’ αυτό το περιβάλλον, αλλά η κυριαρχία της στηριζόταν κυρίως στο γεγονός ότι οι άλλες «μορφές ζωής» είχαν ακόμα μεγαλύτερη δυσκολία προσαρμογής. Η Μεγάλη Βρετανία κυβερνούσε και επέβαλε τη δύναμή της σε μία πολύ μεγάλη απόσταση από τη βάση της  (αξίζει να σημειωθεί ότι χρειαζόταν περί τις 6 εβδομάδες για να σταλούν οδηγίες διαπλέοντας τον Ατλαντικό και για να το δούμε συγκριτικά ας σκεφτούμε ότι το διαστημόπλοιο Απόλλο 11 το 1969 χρειάστηκε μόλις 3 ημέρες, 3 ώρες και 49 λεπτά για να φτάσει στη Σελήνη). Το αποτέλεσμα ήταν μία νέα «μορφή ζωής» με πολύ καλύτερη προσαρμογή να εξελιχτεί στο δεδομένο περιβάλλον. Αν και η Αμερικανική Επανάσταση δε γλύτωσε από τις συγκρούσεις και την αναστάτωση, εντούτοις αφού ένα καλύτερα προσαρμόσιμο πολιτικό μοντέλο είχε εμφανιστεί για να κυριαρχήσει, η μετάβαση έγινε σχετικά ομαλά.

Το δεύτερο ιστορικό πολιτικό μας παράδειγμα είναι η Γαλλική Επανάσταση και η «μορφή ζωής» που εξαφανίστηκε είναι το Αριστοκρατικό Καθεστώς του Βασιλιά Λουδοβίκου του 16ου. Οι συνθήκες ήταν εντελώς διαφορετικές από αυτές του πρώτου παραδείγματος. Το Αριστοκρατικό Καθεστώς ήταν στο παρελθόν καλά προσαρμοσμένο στο περιβάλλον του, όμως το περιβάλλον είχε αλλάξει και το Καθεστώς δεν είχε επαρκώς εξελιχθεί για να συμμορφωθεί με αυτή την αλλαγή. Το 1789 το καθεστώς εξαλείφτηκε, όμως δεν υπήρχε κάποια καλύτερα προσαρμόσιμη οντότητα να καταλάβει τη θέση του μέσα στο περιβάλλον. Την αιματηρή επανάσταση διαδέχτηκε μία εξίσου αιματηρή αντι-επανάσταση. Είναι ενδιαφέρον να σημειώσουμε ότι χρειάστηκαν περίπου 80 χρόνια ώστε το 1870 να σχηματιστεί η Τρίτη Γαλλική δημοκρατία, δηλαδή το πρώτο σταθερό καθεστώς που αναπτύχθηκε επαρκώς για να κυβερνήσει μέσα σ’ αυτό το περιβάλλον.

Αυτά τα δύο παραδείγματα βρίσκονται σε πλήρη αντίθεση το ένα με το άλλο, ενώ η περίπτωση της σχετικά ομαλής Αμερικανικής Επανάστασης είναι συνήθως η εξαίρεση και όχι ο κανόνας. Επίσης και τα δύο παραδείγματα δείχνουν καθαρά ότι η πολιτική επανάσταση είναι μέρος της διαδικασίας της εξέλιξης όπως είναι και η εξαφάνιση.

Τώρα ας ρίξουμε μια ματιά στο τρέχον οικονομικό σύστημα αφού κι αυτό έχει φτάσει να είναι ασύμβατο με το περιβάλλον του και φυσικά αντιμετωπίζει την εξαφάνιση. Μοιάζει με ένα ζώο που έχει καταναλώσει όλους τους πόρους που χρειάζεται για να επιζήσει μέσα στο περιβάλλον του και τώρα προσπαθεί να επιζήσει καταναλώνοντας τα συσσωρευμένα εκκρίματα του. Έχει ήδη μολύνει το περιβάλλον του προκαλώντας αναντίστρεπτες αλλαγές σ’αυτό, ενώ έχει επίσης εξελιχθεί κατά τρόπο που να είναι ιδιαίτερα εκλεκτικό μέσα στην οικολογική αλυσίδα του και να μη μπορεί εύκολα να αναπαραχθεί – άρα είναι νομοτελειακό ότι θα εξαφανιστεί.

Όμως αυτή τη στιγμή δεν υπάρχει εναλλακτικό οικονομικό μοντέλο που θα μπορούσε εύκολα να πάρει τη θέση του. Άρα, το συμπέρασμά μου είναι ότι την αναπόφευκτη εξαφάνισή του θα τη διαδεχθεί μία μακρά περίοδος αναστάτωσης και αναταραχής, πιθανόν αιματηρής, μέχρι κάποιο εναλλακτικό οικονομικό μοντέλο να εξελιχθεί σε κυρίαρχο.

The needle (Η Βελόνα)

Μετάφραση: RYaN

6 Σχόλια

Μεταπήδηση στη φόρμα σχολίων

  1. Reblogged this on ΤΟ ΠΙΤΣΙΡΙΚΙ.

  2. πολύ καλή δουλειά RYaN.

    Έπι τις ουσίας η άποψη που μιλά για την εξαφάνιση του καπιταλισμού ολοκληρωτικά -όπως εξαφανίστηκαν οι δεινόσαυροι- δεν με βρίσκει σύμφωνο.

    θεωρώ ότι πάντα καπιταλισμό είχαμε και άπλα άλλαζε το είδος του κεφαλαίου που συσσωρεύονταν, ώσπου φτάσαμε στο πολύτιμο μέταλλο και μετά στο Νόμισμα. Κάποτε το ξεπερνάμε κι αυτό φτάνοντας στο λογιστικό χρήμα ή στις χρηματιστηριακού τύπου αξίες που γίνονται φούσκες για να καταλήξουμε σε κρίση.

    Όμως όποτε είχαμε κρίση επιστρέφαμε σε κλασικά μέσα συσσώρευσης όπως το πολύτιμο μέταλλο και το νόμισμα ή και στην γη η σε όλα συνδυαστικά. Έτσι συμβαίνει και σήμερα δεδομένο που πιστοποιεί ότι ο καπιταλισμός είναι ακμαίος και απλώς συντελούνται αλλαγές εντός. Βρισκόμαστε σε διαδικασία απομειωσης του λογιστικού χρήματος ( που είναι χρέος κατά βάση) και αύξησης της αξίας των πολύτιμων μετάλλων. Ίσως λίγο πριν την αναζήτησης νέου μέσου δημιουργίας πλούτου και συσσώρευσης.

    Ο καπιταλισμός αλλάζει δεν εξαλείφεται

      • RYaN on 23 Ιουλίου 2012 at 12:47

      To άρθρο λέει: «το τρέχον οικονομικό σύστημα» και όχι κατ’ ανάγκη ο καπιταλισμός.
      Ποιος είναι λοιπόν ο ορισμός του καπιταλισμού? Συνήθως, οποιοδήποτε οικονομικό μοντέλο εφαρμόζεται στη δύση ονομάζεται καπιταλισμός, κατά τη γνώμη μου λόγω του γνωστού εγκαθιδρυμένου και καθεστωτικού δίπολου δεξιάς-αριστεράς. Στην πράξη όμως πρόκειται για το δίπολο καθεστωτικοί-αντικαθεστωτικοί, ενώ φτάνουν λίγα χρόνια εξουσίας για να μετατραπούν και χαρακτηριστούν και οι όποιοι αντικαθεστωτικοί σε καθεστωτικούς.
      Υπενθυμίζω όμως ότι το τρέχον σύστημα είναι μάλλον αυτό εδώ.
      Από μαρξιστικής πλευράς, όπως θα είδες εδώ, το σύστημα βρίσκεται πλέον σε συστημική κρίση και όχι σε άλλη μια μεγάλη διαρθρωτική (όπως περιχαρής δήλωσε χθες ο Σαμαράς στον Κλίντον).
      Άρα, νομοτελειακά, υπάρχει κάτι που θα πεθάνει και κάτι άλλο που θα γεννηθεί. Εγώ εκτιμώ ότι αυτό που θα γεννηθεί δε θα είναι ούτε καπιταλισμός, ούτε σοσιαλισμός. Άλλωστε αυτά τα δύο είναι πλέον πολύ μακαρίτικα και προς έκπληξη πολλών, το πρώτο είχε πεθάνει πολύ πριν πεθάνει και το δεύτερο!
      Επίσης, συμμεριζόμενος την άποψη του άρθρου, πιστεύω κι εγώ ότι μπήκαμε σε μια περίοδο αρκετών δεκαετιών πειραματισμών και αναταραχής, όπου το νεκρό σύστημα υπό εξαφάνιση φεύγει χωρίς να έχει βρει κάποιο νέο και σταθερό για να παραδώσει τα ηνία της παγκόσμιας εξουσίας. Τέλος, αυτά που κάποιοι πιστεύουν για παγκόσμιο ενιαίο οικονομικό σύστημα, ή ακόμα και παγκόσμιο νόμισμα, είναι τεχνητά που αντίκεινται στη βασική αρχή της φύσης περί ανταγωνισμού στην κατάκτηση των πεπερασμένων πόρων.
      Δηλαδή κρύβουν μέσα τους το ίδιο λάθος που κρύβει το «δια ταύτα» του μαρξισμού. Φυσικά, ας μην ξεχνάμε ότι ο ανθρώπινος εγκέφαλος είναι σε θέση μόνο να υποκρίνεται, ενώ αδυνατεί στο δια ταύτα να ξεπεράσει τη βιολογία του ίδιου του σώματός του, αυτά που τον προστάζουν οι χημικές ουσίες που παράγει μέσα του.
      Η άποψή μου είναι ότι κάθε κλειστό σύστημα ζώντων όντων είναι αναγκασμένο να φτάσει σε εντροπικό θάνατο. Η εξάπλωση και η μετακίνηση των ορίων του είναι αυτή που το διασώζει. Οι κοινωνικές θεωρίες ποτέ δεν κατάφεραν να ξεφύγουν από τα ουτοπικά ιδανικά της Πολιτείας του Πλάτωνα, ενώ το καλύτερο που μπορούν να καταφέρουν είναι να μετατρέψουν τον πόλεμο μεταξύ των ανεξάρτητων ατόμων σε πόλεμο μεταξύ οργανωμένων ομάδων (πολύ πιο αποδοτικό κατά Nash, αλλά εξίσου καταστροφικό για την εντροπία του κλειστού συστήματος).
      Προσωπικά εκτιμώ ότι ο πλανήτης μοιάζει με την εντροπικά πνέουσα τα λοίσθια Ευρώπη του μεσαίωνα, λίγο πριν σωθεί από τις μεγάλες εξερευνήσεις και κυρίως την ανακάλυψη του Νέου Κόσμου. Κάποιοι το ξέρουν ήδη καλά και ετοιμάζουν τη βιομηχανική εκμετάλλευση των πόρων του πλανήτη Άρη. Αλλά, μέχρι τότε η ανθρωπότητα θα πρέπει να επιζήσει τρώγοντας τα εκκρίμματα των παρελθόντων ετών της. Άλλωστε, δεν είναι τυχαίο ότι οι δυτικές κοινωνίες έχουν αναγάγει σε υπ’ αριθμόν ένα βιομηχανική πρόκληση την επεξεργασία και την ανακύκλωση των απορριμμάτων τους…

        • gojam on 23 Ιουλίου 2012 at 17:27

        «To article says: «The current economic system» and not necessarily capitalism. »

        Ryan, you are quite correct and I have clarified that in a subsequent article.

  3. Δεν βάζω τον καπιταλισμό απέναντι στον σοσιαλισμό και έτσι αποφεύγω να μπαίνω σε αυτό τον «ανταγωνισμό » τους. Ταυτόχρονα έτσι αποφεύγω να θεωρώ οποιοδήποτε μοντέλο εφαρμόζεται στην δύση ως καπιταλισμό γιατί εδώ δημιουργείται ένα μπέρδεμα που έχει να κάνει με τον αντιδυτικισμό (αντιαμερικανισμός-αντιμπεριαλισμός) που γίνεται (και) αντικαπιταλισμός.

    Μέσω αυτού του σχήματος (αντιαμερικανισμός αντιδυτικισμός) βλέπουμε αριστερούς -υποτίθεται- να ταυτίζονται συναθηματικα και ιδεολογικά με κάτι απίθανους τύπους που δεν έχουν σχέση με την αριστερά όπως πχ: ο Καντάφι, ο Ασαντ, ο Σανταμ, ο Μιλοσεβιτς, ο Σταλιν παλιότερα ή ακόμη και με ισλαμιστές τρομοκράτες σήμερα. Για κάποιους αριστερούς αρκεί κανείς να ειναι αντιδυτικός και αντιαμερικανιστής-αντιιμπεριαλιστής και όλα καλά. Μπορείς να τον πεις και κομουνιστή :).

    Το σχήμα βασίζεται ουσιαστικά στο οποίος δεν ειναι μαζί μας ειναι εναντίον μας άλλα και το εχθρός του εχθρού μου ειναι φίλος. Πρόκειται για κατάλοιπο του ψυχρού πόλεμου ή για αντικαθεστωτική-όπως είπες- αντίδραση στην μια και μόνη παγκόσμια δύναμη των ΗΠΑ.

    Βασικα θεωρώ τον σημερινό καπιταλισμό παιδί της αντιμοναρχικης «σκέψης» . Της λεγόμενης προοδευτικής σκέψης της προερχόμενης του διαφωτισμού

    Στοχεύοντας στο αίτημα του πολιτικού φιλελευθερισμού η σκέψη αυτή αντιλήφθηκε πρώτη το συγκεντρωτικό μοναρχικό Κράτος ως πρόβλημα και προσπάθησε να διαχύσει τον πλούτο προς τα κάτω. Η Γαλλική επανάσταση είναι ένα κορυφαίο σημείο και σε αυτό το θέμα της διάχυσης του πλούτου που ισοδυναμεί με εξουσία.

    Νωρίτερα η συσσώρευση πλούτου από το άτομο είχε απενοχοποιηθεί στο ηθικό – θρησκευτικό πλαίσιο μέσω της Μεταρρύθμισης.

    Ο πλούτος τελικά διαχύθηκε σε ευρύτερα κοινωνικά στρώματα δημιουργώντας Αστούς και αυτοί προκάλεσαν την Γαλλική επανάσταση δίνοντας μας και την αριστερά. Μια Αριστερά που σταδιακά άρχισε να φοβάται και να μισεί κάθε νέα απόπειρα συγκέντρωσης δύναμης (πλούτου εξουσίας) σε λίγους. Εξ αυτού προκύπτει σήμερα αντικαπιταλιστική στο βαθμό που ο καπιταλισμός ειναι συσσώρευση πλούτου -εξουσίας.

    Υπό αυτη την έννοια ο καπιταλισμός ειναι παιδί της Προόδου δηλαδή της αριστεράς σε σχέση με την φιλομοναρχική δεξιά.

    Όταν ο Μαρξ θα αρπάξει τον προλετάριο -που ήταν είδος εν αφθονία στην Βιομηχανική εποχή- και αφού τον σηκώσει πολύ ψηλά στην Ιστορία, θα του δώσει σκοπό στην ζωή του. Έτσι θα δημιουργήσει τον «στρατιώτη πεδίου» που θα φοβάται και θα μισεί κάθε απόπειρα συγκέντρωσης δύναμης (πλούτου εξουσίας) σε λίγους και θα αντιδρά σε αυτή την συσσώρευση όπου μπορεί.

    Να μην πλατιάζω όμως. Ο Μαρξ μας έδωσε ένα εργαλείο για να εντοπίσουμε τον νέο καπιταλισμό που θα καλύψει το κενό του παλιού. Για να τον δούμε αρκεί να βρούμε τα μέσα παράγωγης και τα μέσα συσσώρευσης της κάθε εποχης.

    Μια επιστροφή σε πιο «αρχαία μέσα» παραγωγής όπου αυτά θα είναι η εργατική δύναμη (Κινα), η τεχνολογική δύναμη (Γερμανία Βοράς), η γη και η παραγωγή τροφής (Μεσόγειος Τροπικός του Καρκίνου), οι ενεργειακοί πόροι (μέση ανατολή εγγύς και «ντοπια» Ανατολή ) είναι αναμενόμενη. 🙂

    Οι εργάτες και οι αργότες στην περιοχή μας αν και θα πληθύνουν δεν θα πάρουν ποτέ στα χέρια τους τα μέσα πάρα μόνο τοπικά και περιστασιακά. Παράλληλα τα πολύτιμα μέταλλα ή τα νομίσματα θα τα δούμε ως μέσα συσσώρευσης πλούτου και δύναμης . Μάλιστα όλο αυτό θα μας δώσει ως εποικοδόμημα ένα νέο κράτος που λέει και ο Φουκογιάμα. αλλά και πολλά αδύναμα διεθνή προτεκτοράτα.

    Ο πιστωτισμός δεν εγκαταλείπεται αφού οι τράπεζες -οι σύγχρονοι μονάρχες του πλούτου που ισοδυναμεί με εξουσία- παίρνουν τα λεφτά του κόσμου.

    Απλώς ξεφουσκώνει το λογιστικό χρήμα και: Στην ευρωπη πληρώνονται αμαρτίες προηγούμενων ετών με λιτότητα και μεθοδολογία -ρητορική ιεράς εξέτασης.

    Στην Αμερική δίνεται άφεση αμαρτιών και αυτές καλύπτονται από την FED με συγχωροχάρτια που μοιάζουν με εκατοδόλαρα και μυρίζουν φρέσκο μελάνι.

    Αυτή η εκκαθάριση αμαρτιών θα αργήσει να τελειώσει δεδομένου ότι ο κόσμος έχει δανειστεί πολλά λέφτα από το μέλλον του και τώρα το μέλλον έρχεται.

  4. Hi, I’m sorry I don’t know your name.

    I am gojam from The Needle Blog.

    I just wanted to say that I liked your translation of my article into Greek. Please feel free to translate any other articles that you wish to into Greek from my blog. You’ll find the most popular under the Favourites tag near the banner.

    I particularly liked the different pictures that you chose for the article.

    Good luck and Kind Regards,

    Jon

Τα σχόλια έχουν απενεργοποιηθεί.

Αρέσει σε %d bloggers: